Το Βελεστίνo και ο υπόλοιπος πλανήτης στα Φερών Νέα

Γιατί προτιμήθηκαν οι μεταβιβάσιμες άδειες - δικαιώματα εκπομπής ρύπων στην Ευρώπη;

2011-06-19T22:36:00.001+03:00

Η μείωση των αέριων ρύπων δεν αποτελεί μεμονωμένη πολιτική. Επεξεργάζεται σε μηχανισμούς οικονομικής αποδοτικότητας, ώστε να έχουν κίνητρο οι επιχειρήσεις να μειώσουν τους ρύπους τους.

Πώς επεξεργάζεται το θέμα των ρύπων η οικονομική του περιβάλλοντος;

Όταν μία επιχείρηση παράγει ρύπους το κόστος των οποίων είναι χαμηλότερο από την οικονομική ωφέλεια λειτουργίας της επιχείρησης σε αυτό το επίπεδο ρύπων, τότε έχει κίνητρο να ανεβάσει το επίπεδο των ρύπων. Υπάρχουν 2 τρόποι περιορισμού των ρύπων:

Η φορολόγηση κάθε μονάδας ρύπου με ένα σταθερό συντελεστή.

Η αγορά άδειας εκπομπής μιας ποσότητας ρύπων.

Η πρώτη επιλογή, που θα επιβληθεί από την κυβέρνηση, δεν μπορεί να πετύχει άριστο επίπεδο ρύπων και οικονομικής ωφέλειας επιχειρήσεων, λόγω έλλειψης αξιόπιστων πληροφοριών και υστέρησης απόκρισης των επιχειρήσεων, στην προσαρμογή της παραγωγής τους και άρα στο επίπεδο ρύπων. Έστω ότι επιβάλλεται ένας συντελεστής α% επί κάθε μονάδας εκπεμπόμενου ρύπου. Λόγω διαφορετικής τεχνολογίας και οικονομιών κλίμακας ανάμεσα στις επιχειρήσεις, σε κάποιες, αυτός ο φόρος θα είναι ανεκτή επιβάρυνση. Θα αντισταθμίζεται θετικά με τα κέρδη της επιχείρησης, οπότε δε θα υπάρχει κίνητρο μείωσης παραγωγής, άρα και μείωσης εκπεμπόμενων ρύπων. Σε αυτή την περίπτωση, η κυβέρνηση μπορεί να αυξήσει το συντελεστή, αφού υπάρχει περιθώριο. Στις υπόλοιπες επιχειρήσεις, ο φόρος ίσως είναι απαγορευτικός για τη συνέχιση ενός βιώσιμου επιπέδου παραγωγής για την επιχείρηση, πράγμα που σημαίνει, ότι οι επιχειρήσεις θα αιτηθούν τη μείωση του συντελεστή. Στην πραγματικότητα, οι επιχειρήσεις, μπορούν να δώσουν ψευδή στοιχεία κόστους ανά μονάδα εκπεμπόμενου ρύπου και να διατείνονται ότι ο φόρος είναι μεγάλος. Οι κρατικοί μηχανισμοί δεν έχουν τρόπο να ελέγξουν τις διατυπώσεις των επιχειρήσεων. Και ακόμη και αν δυσπιστούν, και επιμένουν στη φορολόγηση στο συντελεστή που νομίζουν ως “δικαιο”, η προσαρμογή που θα κάνει η κάθε επιχείρηση προκειμένου να μειώσει επίπεδο ρύπων σε σημείο που να μην απειλείται η βιωσιμότητά της, θα πάρει πολύ χρόνο. Κάποια επιχείρηση μπορεί να αποκριθεί στους 6 μήνες, άλλη στους 14. Έτσι, η κυβέρνηση δε θα λάβει τα μηνύματα προσαρμογής του φορολογικού συντελεστή εγκαίρως.

Η δεύτερη επιλογή έχει άμεση αποτελεσματικότητα. Η επιχείρηση αγοράζει τόσες άδειες για όσους ρύπους παράγει στο πραγματικό επίπεδο παραγωγής που επιλέγει. Αυτή καθιερώθηκε, αλλά ακόμη στις μέρες μας είναι υπό αναθεώρηση οι λεπτομέρειες της εφαρμογής.

Πώς επιτυγχάνεται η μείωση και ο έλεγχος των αέριων ρύπων από την Ευρωπαϊκή και Εθνική νομοθεσία;

Σύμφωνα με την Οδηγία 2003/87/ΕΚ της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τις άδειες εκπομπής αερίων που συμβάλλουν στο φαινόμενο θερμοκηπίου:

“Από 1ης Ιανουαρίου 2005, κάθε εγκατάσταση στην οποία ασκείται μια από τις προβλεπόμενες στο παράρτημα Ι δραστηριότητες της παρούσας οδηγίας (δραστηριότητες στον τομέα της ενέργειας, της παραγωγής και μεταποίησης των σιδηρούχων μεταλλευμάτων, της εξορυκτικής βιομηχανίας και της παραγωγής χαρτοπολτού, χαρτιού και χαρτονιού) και που εκπέμπει τα οφειλόμενα στην εν λόγω δραστηριότητα συγκεκριμένα αέρια θερμοκηπίου, οφείλει να είναι κάτοχος της προς το σκοπό αυτό χορηγούμενης από τις αρμόδιες αρχές άδειας.”

Μετά τη Συνθήκη του Κυότο, το 1997, η Ευρωπαϊκή νομοθεσία θέσπισε τις Οδηγίες, που είχαν σκοπό τη μείωση των ρύπων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για την Ελλάδα, ο στόχος ήταν μείωση των αέριων ρύπων του θερμοκηπίου κατά 25% ως το 2012, με έτος βάσης το 1990. Στην Ελλάδα, λεπτομέρειες της εφαρμογής θα βρει ο ενδιαφερόμενος στο “Εθνικό Σχέδιο Κατανομής Δικαιωμάτων Εκπομπών για την περίοδο 2008-2012” (ΕΣΚΔΕ).

Κι ενώ η ελληνική βιβλιογραφία επί δεκαετίες χρησιμοποιεί τον όρο “άδειες” ακολουθώντας το αγγλικό permits, οι πρόσφατες μεταφράσεις της ευρωπαϊκής νομοθεσίας στα ελληνικά, προτιμούν το όρο “δικαιώματα”, που ορίστηκε στα αγγλικά ως allowances. Γι' αυτό, σ' αυτό το χωρίο, θα διαβάσετε εναλλακτικά αυτό τον όρο.

Σημαντικά σημεία που θα επισημάνουμε από το ΕΣΚΔΕ είναι:

Σε κάθε περίπτωση διακοπής λειτουργίας της βιομηχανικής εγκατάστασης, αφαιρείται από την εγκατάσταση η άδεια εκπομπής αερίων θερμοκηπίου.
Για τα έτη που ακολουθούν το έτος της διακοπής λειτουργίας της εγκατάστασης δεν εκχωρούνται δικαιώματα.
Εάν μία εγκατάσταση δε διαθέτει επαρκή δικαιώματα για τη λειτουργία της, θα πρέπει να τα αναζητήσει στην αγορά δικαιωμάτων ή αλλιώς να πληρώσει το ειδικό πρόστιμο για υπέρβαση εκπομπών στο ελληνικό κράτος.

Το Ευρωπαϊκό Σύστημα Εμπορίας Ρύπων εκκαθαρίζει τις αγοραπωλησίες δικαιωμάτων εκπεμπόμενων ρύπων ανάμεσα στα εγγεγραμμένα μέλη του στην Ευρώπη.

Πριν γίνει η εμπορία των δικαιωμάτων, το 2008 χορηγήθηκε δωρεάν ένα ποσό ρύπων σε κάθε κράτος, που το ίδιο το μοίρασε στις υφιστάμενες βιομηχανίες του. Στην Ελλάδα κατανεμήθηκε στους τομείς βιομηχανικής παραγωγής που δείχνει ο Πίνακας 1.

Πίνακας 1: Δικαιώματα εκπομπών ανά δραστηριότητα

Δραστηριότητες	Σύνολο δικαιωμάτων σε υφιστάμενες εγκαταστάσεις
Ηλεκτροπαραγωγή	230.117.824
Λοιπές καύσεις	3.038.120
Διυλιστήρια	20.483.355
Φρύξη	4.048.345
Σίδηρος –Χάλυβας	2.828.620
Τσιμέντα	53.863.840
Ασβέστης	4.633.535
Γυαλί	285.585
Κεραμικά	4.570.885
Χαρτί	936.900
Σύνολο	324.807.009

Τι πέτυχε ως τώρα ο μηχανισμός μεταβίβασης αδειών;

Αν μειώθηκαν οι ρύποι, θα αποφανθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση μετά το πέρας της δοκιμαστικής περιόδου που λήγει το 2012. Το σύστημα είναι ακόμη σε αρχικό στάδιο, και οι επικριτές του είναι πολλοί. Βασικό εμπόδιο ομαλής λειτουργίας είναι μία εναρμονισμένη ανάμεσα στα κράτη νομοθεσία και ΦΠΑ. Ακόμη, τα φαινόμενα χειραγώγησης των τιμών αδειών του διοξειδίου του άνθρακα δεν επιτρέπουν η αποτίμηση της βλάβης στο περιβάλλον να είναι ο μοχλός της διαπραγμάτευσης.

Ο μηχανισμός εμπορίας ρύπων (EU ETS) έχει γίνει όργανο εγκληματικών ενεργειών από το 2006. Kαρουζέλ απάτης ΦΠΑ έγιναν ανεμπόδιστα. Ένας φορέας αγοράζει ενδοκοινοτικά τις άδειες από μία χώρα, που δεν απαιτείται η πληρωμή του ΦΠΑ στον τόπο αγοράς. Έστω αγοράζει ο φορέας τις άδειες από τη Μεγάλη Βρετανία. Έπειτα, πουλάει τις άδειες σε μία άλλη χώρα, έστω στο Βέλγιο. Ο Βέλγος αγοραστής θα πληρώσει το φόρο στο Βρετανό πωλητή. Κατά την αγοραπωλησία, ο Βρετανός φορέας πληρώνεται την τιμή των αδειών συν το ΦΠΑ 21%. Το ΦΠΑ που εισέπραξε τον οφείλει στο κράτος του, δηλ. στη Μεγάλη Βρετανία. Όμως, εξαφανίζεται στην Πορτογαλία και κρατά ως παράνομο καθαρό όφελος το ΦΠΑ. (οι χώρες που αναφέρθηκαν ήταν σε υπαρκτό κύκλωμα απάτης που εξιχνίασε η Europol).

Άλλο ένα πρόβλημα που εμφανίστηκε τον Ιανουάριο του 2011 ήταν η εισβολή χάκερ στα εθνικά μητρώα εγγεγραμμένων χρηστών δικαιωμάτων ρύπων πολλών ευρωπαϊκών κρατών, απ' όπου έκλεψαν άδειες συνολικής αξίας περίπου 30 εκατομμυρίων ευρώ και τις μετέφεραν σε μητρώα άλλων κρατών.

Γεωργία Νερούτσου

Οικονομολόγος, Λογίστρια

Οι χάρτες της Αρχαιότητας

2011-06-19T22:28:00.002+03:00

Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους τα παλαιότερα σχέδια που έχουν βρεθεί και που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν χάρτες χρονολογούνται ακόμα και 30.000 χρόνια πριν. Έχουν βρεθεί χαραγμένα σε σπηλιές, σε κομμάτια όστρακου ή σε κομμάτια οστών. Ένα σημαντικότερο εύρημα της προϊστορικής περιόδου είναι ο χάρτης που βρέθηκε στη μικρασιατική περιοχή Husuk της Τουρκίας και χρονολογείται γύρω στο 6200 π. Χ. Ο χάρτης έχει τη μορφή τοιχογραφίας (βραχογράφημα), έχει μήκος περίπου 3 μέτρα και απεικονίζει τον οικισμό σε κάτοψη καθώς και ένα γειτονικό ηφαίστειο. Κάτι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο σχετικά με τον χάρτη αυτών είναι η συμφωνία των όσων απεικονίζονται στον χάρτη με τα ευρήματα των αρχαιολογικών ανασκαφών.

Πήλινος χάρτης της Nippur

Η Ιταλία επίσης διεκδικεί το προνόμιο κατοχής του αρχαιότερου χάρτη. Πρόκειται για βραχογραφία η οποία χρονολογείται περίπου 5000 π. Χ. και παριστάνει νεολιθικό χωριό Bedolina.

Τα πρώτα δείγματα αποτύπωσης στοιχείων της επιφάνειας της γης με χρήση κάποιων αρχών γεωμετρίας, με τα μέχρι τώρα ιστορικά δεδομένα, προέρχονται από τη Μεσοποταμία και την Αίγυπτο. Ο αρχαιότερος χάρτης των Βαβυλωνίων χρονολογείται το 3800 π. Χ. και απεικονίζει ένα ποταμό που ρέει ανάμεσα σε βουνά και εκβάλλει σε δέλτα.

Ο πρώτος χάρτης στην ιστορία του ανθρώπου χρονοθετείται περίπου το 2500 π. Χ., παριστάνει μία ιδιοκτησία στη Βαβυλώνα, τα σημεία του ορίζοντα, ποταμούς, βουνά. Οι διαστάσεις του χάρτη είναι περίπου 7 x 7 cm και το υλικό είναι άργιλος.

Η περίπτωση της απεικόνισης οικισμών από μέρους των Βαβυλωνίων εκπροσωπείται από ένα πήλινο πίνακα διαστάσεων 21 x 18 cm, στον οποίο απεικονίζονται ο πολεοδομικός ιστός (κανάλια διαφορετικού πλάτους, μέρος του τοίχους της πόλης με τις πύλες και την τάφρο, σπίτια, πάρκο) τμήματος της μεσοποτάμιας πόλης Nippur (Νιππούρ) και χρονολογείται περίπου το 1500 π. Χ.

Οι Βαβυλώνιοι θεωρούσαν τη γη σαν έναν δίσκο που επέπλεε στον ωκεανό, με τον ουράνιο θόλο από πάνω και πάνω από όλα το στερεώματα. Μια μικρή Βαβυλωνιακή πλάκα, που τοποθετείται στο
500 π. Χ. θεωρείται ως το πιο παλαιό γνωστό παράδειγμα τέτοιας προσπάθειας. Δείχνει τη γη επίπεδη, στρογγυλή, να περιβάλλεται από τον ωκεανό. Στο κέντρο του χάρτη απεικονίζεται η Βαβυλώνα, ενώ με κύκλο απεικονίζονται και άλλες πόλεις. Ο χάρτης πιθανόν να αποσκοπεί στην απόδοση της σχέσης μεταξύ του «Γήινου Ωκεανού» και των «Επτά Νησιών» (μακρινά μέρη) που συμβολίζονται με τρίγωνα και ένα μόνο από αυτά φαίνεται ανέπαφο στην πλάκα. Η γραφική απεικόνιση συνοδεύεται από κείμενα σε σφηνοειδή γραφή, από τα οποία προκύπτει η αστρολογική και θρησκευτική σημασία του χάρτη.

Απλοί πρωτόγονοι περιγραφικοί χάρτες βρέθηκαν σε περιοχές κατοικούμενες από Εσκιμώους, Ατζέκους και Πολυνήσιους. Η κλίμακα των διαγραμμάτων των Εσκιμώων φαίνεται να είναι υπολογισμένη με βάση το χρόνο πλοήγησης και όχι με τις πραγματικές αποστάσεις. Οι χάρτες αυτοί αποτελούν μια μορφή τοπογραφικού χάρτη με μεταβλητή το χρόνο.

Το βασικό αντικείμενο απόδοσης των Ατζέκων είναι τα ιστορικά γεγονότα που συμβαίνουν σε ένα τόπο.

Αξιόλογα ευρήματα προέρχονται ακόμα από την περιοχή της Αιγύπτου. Οι «Τοπογράφοι» της εποχής έπρεπε κάθε φορά μετά τις πλημμύρες του Νείλου να επαναπροσδιορίζουν τα όρια των ιδιοκτησιών στο έδαφος. Η ανάγκη για ακρίβεια ώθησε τους Αρχαίους Αιγύπτιους στην επινόηση τεχνικών που έδιναν αρκετά αξιόλογη ακρίβεια. Η συστηματική τοπογράφηση διευκόλυνε την επιβολή φόρων. Ωστόσο δεν έχουν βρεθεί δείγματα χαρτών, παρά μόνο σχέδια μεμονωμένων αγροτεμαχίων, με μια σημαντική εξαίρεση : τον Πάπυρο του Τορίνο. Στον πάπυρο αυτό, που χρονολογείται στο 1300 π. Χ., απεικονίζονται οι θέσεις εξόρυξης χρυσού και Αργύρου στις περιοχές μεταξύ του Νείλου και της Ερυθράς θάλασσας. Σημειώνονται ακόμα οι θέσεις διανομής των εργατών, δρόμοι. Ο χάρτης αυτός μπορεί κατά πολλούς να θεωρηθεί ο πρώτος γεωλογικός χάρτης της ιστορίας.

Τα σημεία του ορίζοντα ή ακόμη και τα αστέρια, χρησιμοποιούνταν από την αρχαιότητα για τον προσανατολισμό των ανθρώπων. Ένα στάσιμο αστέρι στον ουρανό, με γνωστή γεωγραφική θέση ως προς το σημείο παρατήρησης αποτελούσε σημείο αναφοράς και βοηθούσε τους ανθρώπους στο να βρουν τη σωστή πορεία τους.

Οι γνώσεις των αρχαίων φτάνουν αρκετά παρά πέρα από την κοινή σε μας άποψη, δηλαδή ότι θεωρούσαν την γη επίπεδη και κέντρο του σύμπαντος. Οι παρατηρήσεις τους, οι μετρήσεις τους και οι υπολογισμοί τους, φτάνανε πολλές φορές σε εντυπωσιακά και ίσως και ανεξήγητα απ’ τον σημερινό πολιτισμό μας αποτελέσματα.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΝΕΜΤΣΑ

ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ Η ΡΥΠΑΝΣΗ ΤΗΣ ΚΑΡΛΑΣ

2011-05-30T20:44:00.004+03:00

Στις 4/4/2011 είχαμε αναρτήσει στην ιστοσελίδα μας, ότι λύματα από το "Βιολογικό" καθαρισμό της Λάρισας, διοχετεύονταν στη λίμνη Κάρλα. Το κανάλι της λίμνης βρίσκεται σε πολύ μικρή απόσταση από το σημείο που καταλήγουν τα νερά του βιολογικού καθαρισμού στον Πηνειό ποταμό.

Ο δήμαρχος Βόλου κ. Π. Σκοτινιώτης υπέβαλε μηνυτήρια αναφορά κατά παντός υπευθύνου κα παράλληλα ζήτησε την άμεση περιβαλλοντική επιθεώρηση από τους επιθεωρητές περιβάλλοντος.

Πριν από τρεις μήνες είχε παρουσιασθεί αιφνίδιος μαζικός θάνατος ψαριών στη λίμνη Κάρλα από άγνωστη αιτία και πολλοί απέδωσαν το μαζικό θάνατο ψαριών στο υπερβολικό ψύχος και στο αβαθές της λίμνης. Σύμφωνα με την "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" (2/5/2011), η Ειδική Γραμματέας του ΥΠΕΚΑ κα Καραβασίλη, στο Βελεστίνο, ανακοίνωσε ότι σύμφωνα με μετρήσεις του ΑΠΘ, η ρύπανση της Κάρλας οφείλεται σε κυανοβακτηρίδιο και όχι στο βιολογικό καθαρισμό της Λάρισας. Το κυανοβακτηρίδιο αυτό κατά την κα Καραβασίλη, εμφανίζεται ολοένα και πιό συχνά στις λίμνες (όπως στη λίμνη Καστοριάς), γεγονός που οφείλεται στην ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ !

Ας μας επιτρέψει όμως η κα Ειδική Γραμματέας, να έχουμε διαφορετική άποψη!! Σαν ιχθυολόγοι ξέρουμε κάτι παραπάνω, εξάλλου στην Κάρλα έχουμε (σύμφωνα με την αρμόδια Υπηρεσία Αλιείας του Βόλου) μεγάλη αύξηση των ψαριών.

Τώρα που γράφω αυτά θυμήθηκα μια διήγηση ενός φίλου, που έχει ως εξής :

Πρώτα προβάλλεται ένα ΕΙΔΟΣ για την ομορφιά του,ή τη σπανιότητα.... (ΑΝΑΔΕΙΞΗ)

Μετά γίνεται αναφορά στους κινδύνους που διατρέχει και στην εξάλειψή του (ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΚΟΙΝΗΣ ΓΝΩΜΗΣ)

Έπειτα κάποιοι Ερευνητές υποβάλλουν ένα σχετικό πρόγραμμα , για τη μελέτη και επιστημονική καταγραφή του προβλήματος (ΤΕΛΙΚΟΣ ΣΚΟΠΟΣ)

Και σαν επίλογος.. όταν με το καλό ολοκληρωθεί η Μελέτη αυτή , πάντα (όπως όλες οι μελέτες) καταλήγει στο Συμπέρασμα, ότι θα πρέπει να γίνει μιά ΝΕΑ ΜΕΛΕΤΗ..(ΑΥΤΟΣΚΟΠΟΣ)

Dr. Παλαιοκώστας Αθανάσιος, Ιχθυολόγος

πρ. Πρόεδρος του ΓΕΩΤΕΕ, πρ. Γενικός Δ/ντής Αλιείας του Υπ. Αγροτικής Ανάπτυξης

Ο νέος Καλλικρατικός Δήμος Ρήγα Φεραίου

2011-05-09T10:24:00.001+03:00

Πατήστε πάνω στη φωτογραφία για να εμφανιστεί σε χωριστή σελίδα και να την μεγεθύνετε

ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΝΕΜΤΣΑ

(Εργασία για την σχολή Γεωπληροφορικής &Τοπογραφίας
Πληροφορίες GIS Νομαρχίας Βόλου)

Μικρασιατική Αμυνα

2011-05-07T16:53:00.000+03:00

Μετά από τά διπλωματικά αδιέξοδα καί τήν επερχόμενη οικονομική καταστροφή οι Μικρασιάτες, μπροστά στό ενδεχόμενο της εγκατάλειψής τους από τόν ελληνικό στρατό, δημιούργησαν μία κίνηση μέ σκοπό τήν κινητοποίηση του ελληνισμού της Μικράς Ασίας καί τή δημιουργία ανεξάρτητου στρατιωτικού σώματος μέ κύριο στόχο τήν ανακύρηξη της αυτονομίας τους. Η κίνηση αυτή ονομάστηκε "Ελληνική Μικρασιατική Αμυνα" καί ο στρατός θά απαρτίζοταν από Μικρασιάτες καί από εθελοντές Ελλαδίτες.

Εκατοντάδες αξιωματικοί δήλωσαν ότι θά ετίθεντο επικεφαλής του στρατού ο οποίος θά ανελάμβανε τήν διαφύλαξη της ελευθερίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Παράλληλα άρχισαν έρανοι σέ ομογενείς της Αιγύπτου, της Αμερικής καί οπουδήποτε κτυπούσε παλμός ελληνικής καρδιάς, ενώ η ηγεσία της Μικρασιατικής Αμυνας προσεφέρθηκε στόν Αρχιστράτηγο Αναστάσιο Παπούλα ο οποίος έβλεπε ευνοϊκώς μία τέτοια προσπάθεια. Αντιθέτως, η ελληνική κυβέρνηση δέν στήριξε τήν ιδέα ενός αυτόνομου μικρασιατικού κράτους, ενώ εκείνος πού την πολέμησε μέ λύσσα, ήταν ο Αριστείδης Στεργιάδης, ένα πρόσωπο πού κατά πολλούς επεδίωξε τήν καταστροφή του ελληνικού στοιχείου της Σμύρνης, εργαζόμενος μάλλον γιά τά βρετανικά συμφέροντα, παρά γιά τά συμφέροντα της πατρίδος του.

Ο Παπούλας πρότεινε τήν κατάταξη στό στρατό Αμύνης όλων των ανδρών από 18 έως 50 ετών, τήν επίταξη του 20% των περιουσιών όλων των Μικρασιατών καί τήν εκποίηση των περιουσιών των κοινοτήτων καί των εκκλησιών. Ο μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος διεκήρυξε ότι «καί τό αίμα μας θά προσφέρωμεν διά τήν κατοχύρωσιν της ελευθερίας μας καί ότι πολύτιμον έχομεν καί τόν χρυσόν καί τόν αργυρόν των εκκλησιών.» Θερμός συμπαραστάτης της Μικρασιατικής Αμύνης ήταν καί ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μελέτιος Μεταξάκης.

Η ιδέα της Μικρασιατικής Αμυνας τελικώς θάφτηκε καί τήν ταφόπλακα τήν έβαλε ο παντοδύναμος, ελέω Εγγλέζων, Αριστείδης Στεργιάδης: «Απαγορεύω τήν οργάνωσιν χωριστικού κινήματος εις τήν Μικρασίαν.» Η Σμύρνη έπρεπε νά μείνει ανοχύρωτος πόλις όταν θά έμπαιναν οι τσέτες. Η προδοτική συμπεριφορά του Στεργιάδη δυσανασχέτησε καί τόν Αρχιστράτηγο Παπούλα ο οποίος επανειλημμένως ζητούσε τήν αντικατάστασή του. Ο Στεργιάδης ήταν ο πρώτος πού έπρεπε να εκτελέσει ο Πλαστήρας στό Γουδί, αλλά οι Αγγλοι τούς ανθρώπους τους, ξέρουν να τούς προστατεύουν.

Η μόνη τιμωρία του Στεργιάδη, τουλάχιστον ενωπίον ανθρώπων, ήταν αυτή πού μας δίνει μέ τή μαρτυρία της η Χριστίνα Βεϋνόγλου, σύμφωνα μέ τήν οποία, όταν ο προδότης βρισκόταν στό Μόντε Κάρλο, εντός λεωφορείου, τόν ανεγνώρισε μία Σμυρνιά, τόν πλησίασε, σήκωσε τό βέλο της καί τόν έφτυσε κατά πρόσωπο. Ισως μία τέτοια ελάχιστη τιμωρία αξίζουν όλοι οι σημερινοί πολιτικοί όπου τούς συναντούμε.

Σπάει τo μέτωπο

Ο Κεμάλ βλέποντας τήν αποδυνάμωση του μετώπου, σέ συνεργασία μέ τόν Ισμέτ πασά καί τόν Φεβζή πασά, αποφάσισε γενική επίθεση στίς αρχές Αυγούστου. Η ελληνική πολιτική ηγεσία, ενώ γνώριζε ότι τό ηθικό του στρατού ήταν χαμηλό, ενώ γνώριζε ότι οι στρατιώτες μας ήταν καταπονημένοι καί τούς έλλειπαν τά βασικά είδη διατροφής καί ένδυσης, ενώ γνώριζε ότι οι λιποταξίες αριθμούσαν χιλιάδες, ενώ γνώριζε ότι τό μέτωπο ήταν πολύ απλωμένο καί ότι έπρεπε νά συμπτυχθεί τουλάχιστον στή ζώνη της συνθήκης των Σεβρών, ενώ γνώριζε ότι είχε αντικαταστήσει τούς εμπειροπόλεμους αξιωματικούς μέ άλλους απόλεμους, ενώ γνώριζε ότι οι Σύμμαχοι καί ο Λένιν ενίσχυαν αφειδώς τόν κεμαλικό στρατό, ενώ γνώριζε ότι τό Αφιόν Καραχισάρ ήταν ο πιθανός στόχος, λόγω της σιδηροδρομικής γραμμής πού έφθανε εκεί από τό Ικόνιο πού ήταν τόπος συγκέντρωσης του τουρκικού στρατού, ενώ γνώριζε ότι οι μάχιμες μονάδες είχαν χάσει τό 50% των δυνάμεών τους, ενώ γνώριζε ότι οι εφεδρείες ήταν ανύπαρκτες. Ενώ γνώριζε ...ουδέν έπραξε.
Ο αρχιστράτηγος κοιμόταν στήν Σμύρνη, εκείνο τό φοβερό πρωϊνό της καταραμένης 13ης Αυγούστου 1922. Εκείνη τήν ημέρα ξέσπασε η φωτιά πού θά σάρωνε τούς τσολιάδες μας. Τρία χρόνια θυσιών εξαφανίζονταν σέ μερικές ώρες. Στίς 4:30 άρχισε τό τουρκικό πυροβολικό τή φονική του καταιγίδα στά νοτιοδυτικά του Αφιόν Καραχισάρ, αιφνιδιάζοντας τό Α' Σώμα Στρατού. Ο διοικητής του Νικόλαος Τρικούπης, δέν φάνηκε άξιος των περιστάσεων. Εχασε τήν επικοινωνία μέ τά υπόλοιπα Σώματα Στρατού, άργησε να προχωρήσει σε τακτική υποχώρηση μέ αποτέλεσμα νά βρεθεί ο εχθρός στά μετόπισθεν. Ο Τρικούπης δέν πήρε καμμία πρωτοβουλία, περιμένοντας διαταγές από τόν ... Χατζηανέστη πού έπινε τό τσάϊ του σέ κάποιο μέγαρο της Σμύρνης, αποκομμένος από τήν πραγματικότητα του μετώπου. Τήν ίδια ώρα ο Γκρίζος Λύκος, ηταν στήν πρώτη γραμμή, στήν κορυφή Κοτζά Τεπέ, παρακολουθούσε μέ διόπτρες καί έδινε διαταγές, οι οποίες εκτελούνταν μέ αστραπιαία ταχύτητα.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΝΕΜΤΣΑ

Ο πατριωτισμός των Ελλήνων

2011-04-18T16:29:00.000+03:00

Μια απο τις πλέον αθεράπευτες ελληνικές νόσους είναι η αντίληψη ότι μόνοι εμείς στον κόσμο, ως περιούσιος λαός, είμαστε πατριώτες. Τον πατριωτισμό τον αντιμετωπίζουμε ως γενετικώς κληρονομημένο προνόμιο, ως αποκλειστικότητα ή προίκα που μας παραχωρήθηκε μαζί με τη μαγευτική χώρα μας από τον Θεό της Ελλάδας. Κανείς άλλος δεν νιώθει ούτε μπορεί να νιώσει το ρίγος του πατριωτικού συναισθήματος να θεριεύει στα στήθια και να εκφράζεται συνήθως με στείρες αρνήσεις έναντι πάντων και πασών. Νομίζοντας ότι οι αρνήσεις προς όλους τους άλλους συνιστούν κατάφαση προς τον ίδιο μας τον εαυτό...

Βέβαια πρόκειται για μια ακόμη παθογένεια. Ίσως την πλέον ελληνική παθογένεια, η οποία εξηγεί για παράδειγμα αντιλήψεις του τύπου "Η Ελλάδα είναι ο ομφαλός του κόσμου", "είμαστε το λίκνο του πολιτισμού", "ποιος άλλος λαός έχει να επιδείξει Μαραθώνες και Θερμοπύλες" και άλλα παρόμοια, ρηχά κι αβασάνιστα...

Δεν είναι λοιπόν πατριώτες, για παράδειγμα, οι Βρετανοί, οι οποίοι πώλησαν το έμβλημα της αυτοκρατορίας τους, τη Rolls Royce, στους παρολίγον κατακτητές της χώρας τους, τους μισητούς Ούννους. Κι ακόμη το παλιό καμάρι της αυτοκινητοβιομηχανίας τους και μακρινό όνειρο της μεσαίας τάξης, τη Jaguar, στους άλλοτε αποικιοκρατούμενους από τους ίδιους Ινδούς... Είναι είτε προδότες είτε διαταραγμένης διανοητικής καταστάσεως είτε άσωτοι. Κι ας ήταν Βρετανός ο Kipling, πατέρας του πνεύματος της αποικιοκρατίας, ο οποίος είχε γράψει τη μνημειώδη διαπίστωση "Αν υπάρχει Θεός, τότε αναμφίβολα είναι Άγγλος". Εκφυλισμένα κύτταρα γίνηκαν πια όλοι τους, ας χαθούν από μπροστά μας...

Η ελληνική λεβεντιά μπορεί να γίνεται κατανοητή από την πλειοψηφία του λαού μας ως κάτι εγγενές και αδιαπραγμάτευτο, ας μη ξεχνούμε όμως ότι εδώ και δεκαετίες, για να μη πω από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους, με δανεικά συντηρείται. Η χώρα της οποίας οι πολίτες κατηγορούν τους πολίτες όλων των άλλων χωρών ως μειωμένης εθνικής συνειδήσεως άτομα έχει μονίμως απλωμένο το χέρι και ζητιανεύει στη γύρα. Ενώ το άλλο χέρι, επίσης απλωμένο με σφρίγος και αλκή, απειλεί θεούς και δαίμονες. Σχιζοειδής κατάσταση. Σύνδρομο διχασμένης προσωπικότητας. Την ίδια στιγμή που κάνουμε ένα βήμα μπροστά αισθανόμαστε ένοχοι για το ίδιο αυτό βήμα και επιστρέφουμε στη θέση μας. Όλες μας οι κινήσεις καταλήγουν στον ίδιο στρουθοκαμηλισμό, στην ελληνοπρεπέστατη ομφαλοσκόπηση, στην προσπάθειά μας να χωρέσουμε ολόκληρο τον κόσμο στο άτομό μας, στην πιο καταστροφική ακινησία...

Οι "πατριώτες" της κυβέρνησης και των λοιπών κομμάτων εισηγούνται να μη πουλήσουμε τίποτα. Ούτε καν δραστηριότητες που μας ωθούν σε δανεισμό με τοκογλυφικά επιτόκια σε βάρος των επόμενων γενεών. Πρόκειται για θιασώτες του πιο ανελέητου, του πιο ανάλγητου ατομικισμού. Όχι για πατριώτες. Διότι πατριωτική στάση σήμερα συνιστά η διαρκής προσπάθεια να σωθεί ό,τι είναι δυνατόν να σωθεί. Να μη σκεφτόμαστε πώς θα δικαιώσουμε τους εαυτούληδές μας ή πώς θα κουκουλώσουμε τα παλιά μας λάθη, αλλά πώς θα διορθωθούμε και πώς θα τα διορθώσουμε. Όλες οι υπόλοιπες κουταμάρες, οι βερμπαλισμοί και οι απρονοησίες είναι άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε...

Ευάγγελος Μπαϊρακτάρης
Συγγραφέας, Διδάκτωρ Νομικής ΑΠΘ

ΑΙΣΩΠΟΥ ΜΥΘΟΙ

2011-04-05T13:51:00.001+03:00

Γίδα και γάιδαρος

Ένας έτρεφε μία γίδα κι’ ένα γάιδαρο. Η γίδα, φθονώντας το γαϊδούρι για την μπόλικη τροφή του, του λέει: «Ατέλειωτα είναι τα βάσανά σου, πότε αλέθοντας, πότε φορτωμένος». Και τον συμβούλεψε να κάνει τον επιληπτικό και να πέσει σ’ ένα χαντάκι να ξεκουραστεί. Την πίστεψε ο γάιδαρος, έπεσε και τσακίστηκε και ο αφεντικός κάλεσε τον γιατρό και του ζήτησε να τον κοιτάξει. Τότε αυτός διέταξε να τον ποτίσουν ζουμί από γιδήσιο πλεμόνι και θα γίνει καλά. Έσφαξαν έτσι τη γίδα και γιατροπόρεψαν τον γάιδαρο.

Ποιότητα του νερού

2011-04-05T13:47:00.001+03:00

Το νερό είναι μοναδικός φυσικός πόρος, τόσο διότι είναι απαραίτητο για την επιβίωση του ανθρώπου και των άλλων οργανισμών, όσο και διότι, σε μακροχρόνια κλίμακα, θεωρητικά η συνολική διαθέσιμη ποσότητα νερού σε κάθε περιοχή, είναι περίπου σταθερή.

Ο όρος «ποιότητα του νερού» δεν συνιστά από μόνος του μία συγκεκριμένη αξία διότι υπόκειται εννοιολογικά και πρακτικά σε συνεχείς μεταβολές και συνεπώς πρέπει να θεωρείται και να μελετάται σε σχέση με τα οικολογικά συστήματα και τις διαφορετικές χρήσεις του νερού. Μόνο μία λεπτομερής ανάλυση των ποσοτικών και ποιοτικών απαιτήσεων των διαφορετικών χρήσεων του νερού, μπορεί να οδηγήσει στην εκτίμηση της ποιότητας και της επάρκειας ή της ανεπάρκειας των διαθέσιμων υδατικών πόρων.

Κατά τις τελευταίες δεκαετίες η φυσική ποιότητα των υδατικών πόρων μεταβλήθηκε σημαντικά εξ’ αιτίας των διαφόρων ανθρώπινων δραστηριοτήτων και χρήσεων του νερού. Οι περισσότερες περιπτώσεις ρύπανσης αναπτύχθηκαν βαθμιαία μέχρις ότου έγιναν φανερές και μετρήσιμες. Χρειάστηκε πολύς χρόνος μέχρι να φτάσει ο άνθρωπος στην αναγνώριση των προβλημάτων ρύπανσης και ακόμα περισσότερος για να γίνουν οι απαραίτητες μετρήσεις και οι έλεγχοι.

Τα χαρακτηριστικά του πόσιμου νερού διακρίνονται σε φυσικά, χημικά και μικροβιολογικά. Ως προς τα φυσικά του χαρακτηριστικά, το πόσιμο νερό πρέπει να είναι εύγευστο, διαυγές, άχρωμο, άοσμο και η θερμοκρασία του να κυμαίνεται από 7-11 οC. Από χημικής πλευράς, το νερό δεν πρέπει να περιέχει ουσίες ή ιόντα πέρα από τις παραμετρικές τιμές. Στην Ελλάδα τα επιτρεπτά όρια καθορίζονται με την ΚΥΑ Υ2/2600/2001 (ΦΕΚ 892Β/11-7-2001).

Ως προς τα μικροβιολογικά χαρακτηριστικά, το πόσιμο νερό δεν πρέπει να είναι μολυσμένο, δηλαδή να μη περιέχει παθογόνους μικροοργανισμούς, όπως είναι του τύφου, χολέρας, δυσεντερίας κ.ά. γιατί τότε είναι φορέας λοιμώξεων. Τα επιτρεπτά όρια και για τις μικροβιολογικές παραμέτρους προκύπτουν από την παραπάνω ΚΥΑ.

Κατά τον προγραμματισμό και την εκτέλεση των υδρευτικών γεωτρήσεων, μέριμνα του γεωλόγου είναι η εξασφάλιση της υγειονομικής προστασίας του νερού της γεώτρησης από μολυσμένα νερά που θα ήταν δυνατόν να εισέλθουν είτε απευθείας στη γεώτρηση είτε να διεισδύσουν σε υδροφόρο στρώμα, το νερό του οποίου τροφοδοτεί τη γεώτρηση. Γι’ αυτό, κατά τον καθορισμό της θέσης των υδρευτικών γεωτρήσεων, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη από τη μία το περιβάλλον (να μην υπάρχουν εστίες μολυσμένου νερού) και από την άλλη οι τοπικές γεωλογικές συνθήκες. Εδάφη με επιφανειακή εξάπλωση υδροδιαπερατών σχηματισμών, ασβεστολίθων ή άλλων μακροδιαπερατών πετρωμάτων, επιτρέπουν τη διείσδυση μολυσμένου επιφανειακού νερού μέχρι τον υδροφόρο, χωρίς να υποστεί τη φυσική διύλιση, ώστε να καταστεί ακίνδυνο.

Τα μέτρα που πρέπει να λαμβάνονται κατά την εκτέλεση των γεωτρήσεων είναι η τυχόν απομόνωση ενός ή περισσοτέρων υδροφόρων στρωμάτων, η τοποθέτηση «τυφλών» σωληνώσεων, η διευθέτηση του χώρου γύρω από τη γεώτρηση, η απολύμανση της γεώτρησης με διάλυμα χλωρίου κ.ά.

Φυσικοχημική ανάλυση του νερού

Σύμφωνα με τη φυσικοχημική ανάλυση του νερού της ύδρευσης (Δεκέμβριος 2010) για όλους τους οικισμούς του πρώην Δήμου Φερών, τα δείγματα είναι σύμφωνα με τις προδιαγραφές της ΚΥΑ Υ2/2600/2001 ως προς τις εξετασθείσες φυσικοχημικές παραμέτρους.

Μικροβιολογική ανάλυση του νερού

Σύμφωνα με τη μικροβιολογική ανάλυση του νερού της ύδρευσης για όλους τους οικισμούς του Δήμου Φερών, τα δείγματα είναι σύμφωνα με τις προδιαγραφές της ΚΥΑ Υ2/2600/2001 ως προς τις εξετασθείσες φυσικοχημικές παραμέτρους.

Στέργιος Απ. Σιουμουρέκης
Γεωλόγος MSc, Α.Π.Θ.

ΧΥΤΑ ή ΧΥΤΥ στο Βελεστίνο, στη Β' ΒΙ.ΠΕ. Βόλου; Τίποτε απ' τα 2: Εργοστάσιο καύσης βιομάζας

2011-03-11T19:52:00.004+02:00

Αγαπητοί αναγνώστες, μεγάλη ταραχή στους ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ φέρνει η επικείμενη βιομηχανική εγκατάσταση της ENGAL. Όπως θα δείτε στο link που παραπέμπει το όνομα, πρόκειται για καύση βιομάζας, και όχι "χύμα" σκουπιδιών. Τα σκουπίδια θα διαλέγονται στον Αστακό, θα πηγαίνουν προς ανακύκλωση τα πλαστικά και λοιπές μη βιοαποικοδομήσιμες ύλες και μετά την κατεργασία τους στο Βόλο, θα εξάγονται τα τοξικά υπολείμματα στη Γερμανία.

Δεν καταλαβαίνουμε γιατί στην αλυσίδα σταδιών επεξεργασίας και αξιοποίησης ενός προϊόντος, η Ελλάδα δεν μπορεί να σταθεί ως σταθμός σκουπιδιών από Ιταλία προς Γερμανία. Κύριοι πολιτικοί, φέρτε καλύτερα εργοστάσια αν μπορείτε, αν σας προσβάλει το ότι είμαστε "Η Βιομηχανία των Σκουπιδιών".

Δε βρίσκουμε πρόσφορη την προβολή των πολιτικών θέσεων και πλέον, μόνο απόψεις μηχανικών περιβάλλοντος και σχετικών επιστημόνων θα έχουν βαρύτητα για να μας εξηγήσουν τι εστί ΧΥΤΑ, ΧΥΤΥ, καύση βιομάζας και τι επιπτώσεις θα΄χει στον τόπο η επικείμενη εγκατάσταση. Ο μόνος λόγος που αναρτήσαμε την άποψη των Οικολόγων Πράσινων είναι επειδή κομίζουν χρήσιμες πληροφορίες. Το συμπέρασμα περί άλλων προτιμότερων ΑΠΕ δεν το ενστερνιζόμαστε. Ούτε καμιά οικολογική καταστροφή εκτιμούν, τουλάχιστον τίποτε χειρότερο από τις 4 χαλυβουργίες της Μαγνησίας και την ΑΓΕΤ !!!!!

Αξίζει να γίνει σκουπιδότοπος η περιοχή μας;

2011-03-10T12:20:00.003+02:00

Η εταιρεία ENGAL με την εγκατάσταση για καύση βιομάζας έχει αναστατώσει πριν τη λειτουργία της τους κατοίκους του Δήμου μας: http://www.karlanews.com/?p=962

Η ΚΑΥΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΗ

2011-03-10T12:09:00.000+02:00

Ολοένα και περισσότερο τους τελευταίους μήνες γίνεται αναφορά και αναπτύσσονται σχέδια που αφορούν την ενεργειακή αξιοποίηση των απορριμμάτων είτε μέσω της καύσης τους είτε με άλλο τρόπο (π.χ. οξείδωση). Ήδη στην Κερατέα οι κάτοικοι έχουν ξεσηκωθεί και το ίδιο αναμένεται να γίνει και στον Βόλο. Από την άλλη πλευρά αρχίζει να διαμορφώνεται και το απαραίτητο λόμπυ υποστήριξης αυτής της πρακτικής, που την προβάλει ως μια μέθοδο που λύνει ταυτόχρονα δύο προβλήματα. Για να ξεκαθαριστούν οι ασάφειες που ακούγονται πρέπει να ληφθεί μια ξεκάθαρη θέση, με μόνο γνώμονα την εξασφάλιση της ασφάλειας και της υγείας των πολιτών, κάτι που είναι το κύριο μέλημα των Οικολόγων Πράσινων. Δηλώνουμε λοιπόν ότι η καύση ΔΕΝ αποτελεί λύση ούτε με περιβαλλοντικά, ούτε με οικονομικά αλλά ούτε με τεχνοκρατικά κριτήρια. Συγκεκριμένα:

1.Για την υγεία και την ασφάλεια των πολιτών: Το εισαγόμενο καύσιμο με το οποίο θα λειτουργεί η μονάδα ονομάζεται SRF (Συγκεκριμένο Ανακτήσιμο Καύσιμο: περιέχει πλαστικό, χαρτί, ξύλο, ξηρή οργανική ύλη κ.α. καύσιμα υλικά). Στην καλύτερη περίπτωση περιέχει 30 – 40 % υλικά των οποίων η καύση παράγει ουσίες που βλάπτουν σοβαρά την υγεία των ανθρώπων (διοξίνες, φουράνια και άλλες τοξικές ουσίες). Ακόμα και το «μικρό» ποσοστό που επικαλείται η εταιρία του 3%, για τις 700.000 τόνους απορριμμάτων που προγραμματίζει η μονάδα να καίει τον χρόνο μόνο λίγο δεν είναι. Όσο για το ότι τα τοξικά αυτά θα υγροποιούνται, θα συλλέγονται και θα στέλνονται στη Γερμανία για επεξεργασία δημιουργεί πολλά ερωτηματικά.

2.Για το θέμα των απορριμμάτων: Σύμφωνα με την εταιρία το καύσιμο της μονάδας θα εισάγεται από την Ιταλία με τη μορφή SRF. Στη συνέχεια θα γίνεται επιπλέον διαλογή και θα εμπλουτίζεται σε οργανικές ύλες (χαρτί, χαρτόνι, υφάσματα, ξύλα). Εδώ λοιπόν αποκλίνει τελείως με την λογική, καθώς αν φτάσει κάποιος σε σημείο να διαχωρίζει τα απορρίμματα για ποιο λόγο δεν τα προωθεί σε επαναχρησιμοποίηση ή ανακύκλωσή τους και τα οδηγεί στην πυρά (κυριολεκτικά); Είναι σαν να καλλιεργούμε σιτάρι και να το χρησιμοποιούμε για προσάναμμα και όχι για αλεύρι.

3.Για το θέμα της ενέργειας: Η παραγωγή ενέργειας από απορρίμματα φαίνεται να είναι προσοδοφόρα μόνο για τους ιδιοκτήτες των μονάδων καύσης. Ο ορισμός μάλιστα της ενέργειας αυτής ως ΑΠΕ είναι προβληματικός γιατί δεν είναι δυνατόν να προκύψει από τη διαλογή οργανικό κλάσμα μεγαλύτερο από 70%. Επιπλέον το κόστος (και περιβαλλοντικό και οικονομικό) της κιλοβατώρας αυξάνεται δραματικά, καθώς κάθε κιλό «καύσιμης» ύλης θα πρέπει να προέρχεται μετά από ενεργειακά και οικονομικά πολυέξοδες διαδικασίες. Το κόστος της μονάδας ενέργειας που θα φτάνει στον καταναλωτή θα είναι λοιπόν μεγάλο (υπολογίζεται για τη μονάδα του Βόλου 1,5 φορά μεγαλύτερο από αυτό που προσφέρεται η μονάδα από φωτοβολταϊκά που είναι ήδη ακριβή).

4.Από σκοπιά οικονομική: Για την εγκατάσταση όλων αυτών των μονάδων βιολογικής ξήρανσης και ενεργειακής αξιοποίησης των απορριμμάτων, το κράτος καλείται να δαπανήσει αρκετά εκατομμύρια ευρώ. Αν μάλιστα προσθέσουμε την επιδότηση της μονάδας ενέργειας ως ΑΠΕ και το κόστος των ελεγκτικών μηχανισμών και αναλύσεων για να πιστοποιείται συνεχώς ότι το σύστημα λειτουργεί όπως πρέπει και δεν γίνεται επικίνδυνο για την υγεία των πολιτών, φτάνουμε σε δυσθεώρητα ύψη.

5.Για τον ρόλο του δήμου: Είναι δεδομένο ότι η τοπική αυτοδιοίκηση δεν μπορεί να αντέξει το κόστος των ελέγχων, ούτε όμως και η κεντρική κυβέρνηση έχει τα μέσα ή αν θέλει να τα αποκτήσει το κόστος εκτοξεύεται. Το οικονομικό όφελος που θα έχει ο δήμος θα εξανεμιστεί αν επιλέξει να παίξει τον ρόλο του, ενώ σε περίπτωση ατυχήματος ή βλάβης του συστήματος οι συνέπειες θα είναι δραματικές και δυσβάσταχτες.

6.Για το περιβάλλον: Σύμφωνα με την εταιρία η καύση δεν αφήνει αέρια ρύπανση, αλλά μεγάλη ποσότητα τοξικού υγρού, που θα συγκεντρώνεται και θα στέλνεται στην Γερμανία όπως λέει η περιβαλλοντική μελέτη. Είναι σαφές λοιπόν ότι κινδυνεύει και ο υδροφόρος ορίζοντας άρα το πόσιμο νερό, οι καλλιέργειες λόγω άρδευσης και η Κάρλα. Το παράδειγμα της Θήβας και του Ασωπού δείχνει τον εφιάλτη που μπορεί να προκύψει. Καταστρέφεται όλη η περιοχή και ακόμα δεν έχει γίνει τίποτα.

Από όλα αυτά προκύπτει ότι η λογική που προωθεί η εταιρία είναι η λογική της υπερκατανάλωσης, η ίδια λογική που μας οδήγησε στην κρίση. Αντίθετα, οι Οικολόγοι Πράσινοι πιστεύουν ότι πρώτο μέλημα κάθε κοινωνίας είναι η μείωση της ενέργειας που καταναλώνεται και των απορριμμάτων που παράγονται, ιδιαίτερα για την Ελλάδα που καταναλώνει τρεις φορές περισσότερα από όσα δικαιούται. Στη συνέχεια τα υλικά πρέπει να επαναχρησιμοποιούνται, να ανακυκλώνονται και μόνο ό,τι δεν μπορεί να αξιοποιηθεί αλλιώς να οδηγείται σε κομποστοποίηση αν είναι οργανικό και οριστική απόθεση με συγκεκριμένους όρους αν είναι ανόργανο. Μόνο με αυτή την ιεράρχηση μπορεί να σταθεί η όποια λύση για τα απορρίμματα.

Σε μια περιοχή μάλιστα που υπάρχει πληθώρα κτηνοτροφικών μονάδων είναι σαφές ότι με πολύ λιγότερα χρήματα (κρατικά) μπορεί να παραχθεί το ίδιο ποσό ενέργειας, με πιο καθαρό τρόπο και μάλιστα με λιγότερο ρίσκο για την ασφάλεια μιας περιοχής. Μάλιστα, αν γίνουν οι κατάλληλες επενδύσεις μπορεί το όφελος να αφορά άμεσα πολύ περισσότερους πολίτες και σίγουρα το σύνολο της κοινωνίας. Η παραγωγή ενέργειας από κτηνοτροφικά απόβλητα για παράδειγμα και η κομποστοποίηση των οργανικών υπολειμμάτων των καλλιεργειών μπορεί να αποτελέσει πραγματικές επενδύσεις προς όφελος του κοινωνικού συνόλου (και οικονομικά) ώστε να λυθούν και μακροχρόνια προβλήματα που αντιμετωπίζει η περιοχή. Υπάρχουν λοιπόν πολιτικές λύσεις πιο ασφαλείς, πιο αποδοτικές στην κοινωνία και κυρίως πιο μακροχρόνιες, συμβατές με ανθρώπινες δραστηριότητες και που αναβαθμίζουν εν τέλει τη ζωή τους και οι Οικολόγοι Πράσινοι τις έχουν από καιρό αναδείξει.

Οικολόγοι Πράσινοι
……………………………………………………………………………………

Οι Οικολόγοι Πράσινοι είναι μέλος του ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ

ecogreen@otenet.gr • www.ecogreens.gr

Βόλος: Κ. Καρτάλη 135 (1ος όροφος)

Αθήνα: Κολοκοτρώνη 31, 10562, τηλ. 210.3241001, fax 210 3241825

Θεσσαλονίκη: Φιλίππου 51, 54631, τηλ. 2310.222503, fax 2310.421196

‘’ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ’’-ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΙΣ-ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ και άλλα …τινά!

2011-03-02T21:54:00.001+02:00

Του Απ. Παπαϊωάννου δασκάλου στο 2ο Δημ. Σχ. Κάρλας Ριζομύλου

Καθημερινά γινόμαστε αποδέκτες ανακοινώσεων ,αποφάσεων και σχεδιασμών για τη δομή του ’’νέου σχολείου’’, που θα λειτουργεί πια, όχι ενιαία, με την ευθύνη του κράτους , όπως μέχρι σήμερα…βλέπετε το κράτος αδυνατεί , αλλά με την ευθύνη της τοπικής κοινωνίας (βλ. Δήμοι ,Περιφέρειες, Συλ. Γονέων, κτλ) …προβλέπω δυναμική παρουσία όλων! Μάλιστα τον τελευταίο καιρό έρχεται χιονοστιβάδα μέτρων για να προχωρήσουν ριζικές, διοικητικές, θεσμικές, οικονομικές αλλαγές στην εκπαίδευση. Και όλα αυτά στο βωμό της ‘’άνθισης’’ του ‘’νέου σχολείου’’ πάντα, είπαμε, με την ευθύνη των τοπικών διοικήσεων! …Ο φόβος βεβαίως είναι μη μείνουμε μόνο στην ‘’άνθιση’’ … και δεν πάρουμε καρπό!

Μα θα πείτε που είναι το κακό στην προσπάθεια μιας κοινωνίας ,ενός κράτους να ‘’συμμαζέψει ‘’ - αναδιαρθρώσει το σύστημα της εκπαίδευσης του ; Και η απάντηση ,το κακό είναι στο πως το κάνει αυτό το ‘’νέο σχολείο’’; Αποφασίζοντας ‘’δημοκρατικά’’ , μόνοι ; Έτσι λέει η υπουργός ότι έχει τη μοναδική (μονόδρομος) -μαγική λύση στο τσεπάκι , …αθάνατη ελληνική λεβεντιά, ή αλλιώς, προσπαθεί να πείσει τους πάντες ότι όλα είναι για το καλό τους!

‘’Πρώτα ο μαθητής’’ ακούμε, το χιλιοειπωμένο σλόγκαν του Υπουργείου πρώην Παιδείας ,νυν ‘’Δια Βίου μάθησης …’’κτλ , ‘’αλλάξαμε κουστούμι’’ και πεισθήκαμε ότι με 25-30αρια τμήματα τα πάντα είναι για την ‘’άνθιση’’ του ‘’νέου σχολείου’’!

‘’Πρώτα ο μαθητής’’ σε πολυδύναμα σχολεία 400 μαθητών ίσως και παραπάνω για να αναπτύσσετε η ‘’κοινωνικότητα και η προσωπικότητα’’ του αριθμού-μαθητή αφού η ‘’στενή’’ επαφή με τους εκπαιδευτικούς θα είναι τόσο μεγάλη που στην καλύτερη των περιπτώσεων να κατορθώσει ,ο εκπαιδευτικός να μάθει μόνο το μικρό όνομα του μαθητή …φοβερή τύχη!

‘’Πρώτα ο μαθητής’’ είναι, η μείωση 871 εκ. € το 2010 του κρατικού προϋπολογισμού και τα υπόλοιπα να φτάνουν στα σχολεία με το σταγονόμετρο!...ένεκα η ‘’κρίση’’ βλέπετε ,γιατί τα προηγούμενα χρόνια η αύξηση των δαπανών για τη συνταγματικά κατοχυρωμένη ‘’Δωρεάν’’ Παιδεία έφτανε στο…5%! Τα πάντα για την Δωρεά Παιδεία!!!

‘’Πρώτα ο μαθητής’’ είναι, η μέσα σε μια νύχτα κατάργηση της μεταφοράς μαθητών- αθλητών για σχολικό αθλητισμό και η ανάληψη των εξόδων από τους γονείς! Εξ άλλου η …φοβερή Ολυμπιάδα που θα έφερνε την επανάσταση στον αθλητισμό της πατρίδα μας …τελείωσε, ώρα για ανάπτυξη του ‘’ευ αγωνίζεστε’’ και της ‘’ευγενούς αθλητικής άμιλλας’’ (fair play σημερινός όρος) , να τα αναλάβουν οι διάφοροι επαγγελματίες ποδοσφαιρικοί Σαββατο-κυριακάτικοι κλπ παράγοντες !

Και το κερασάκι στην ‘’στραβοχυμένη τούρτα’’ , της ‘’άνθισης ‘’,του ‘’νέου σχολείου’’ είπαμε!...η καταιγίδα φημών και εντολών για συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολείων! Στις 14/01/11 το υπουργείο σε δελτίο τύπου κάνει αναφορά σε πολυδύναμα κέντρα και η μίνιμουμ χιλιομετρική απόσταση μεταξύ των , από 1,2 χλμ ξεμακραίνει σε 10 χλμ !...πολύ κοντά, να μόλις ένα εκατοστό στο χάρτη! Σχολεία έως 400 μαθητές και θα κλείσουν όσα δεν ξεπερνούν τους 250!Διευθυντές managers!Εντολές προϊσταμένων εκπαίδευσης να πάρουν θέσεις τοπικοί φορείς, Δημοτικά Συμβούλια ,Σύλλογοι Γονέων ,κτλ, κτλ! Όλοι ανάστατοι ,να απαντήσουν αν δέχονται να …‘’αυτοκαταργηθούν ‘’!Βεβαίως απάντησαν! ΟΧΙ!...σαν κάτι να μου θυμίζει αυτό!

Οι λόγοι λέει η υπουργός όχι οικονομικοί ,αλλά παιδαγωγικοί! Δε μπορείς σε ολιγομελή τμήματα να διοργανώσεις σωστές διδασκαλίες και νέα μοντέλα εκπαίδευσης π.χ project’s! Κτλ (…Άκρως παιδαγωγικοί!) Από πότε διαφημίζονται επιτυχίες σε πολυπληθή τμήματα; Να τους πάρουν διαφημιστές σε κανέναν ιδιώτη αν τελειώσουν με μας!!!).

Ο διαμελισμός της πατρίδας μας είναι τέτοιος που ο μισός περίπου μαθητικός πληθυσμός αποφοίτησε από ολιγοθέσια σχολεία, …τιμή μας , -ίσως και οι ίδιοι- και τίποτα δεν εμπόδισε σε πολλούς να σπουδάσουν και να διαπρέψουν στα πέρατα !!!Άρα κάποιοι άλλοι είναι οι λόγοι και ο σκοπός …πονηρέ πραματευτή!

Ποιος λοιπόν είναι ο σκοπός και που στοχεύει;

Εκείνο το ‘’αυτοαξιολόγηση’’ της υπουργού Παιδείας, κατά το ‘’αυτοκριτική’’= κρίνω τον εαυτό μου, …όπως ‘’κάνουν’’ αυτοκριτική τα κόμματα, το …αντιλαμβανόμαστε, δηλαδή υπολογίζω την αξία μου …καταπληκτική ουτοπία ,όμως η έννοια ‘’αυτοχρηματοδότηση’’ …μας μπερδεύει ! Δηλαδή θα ψάχνουμε χρηματοδότες μόνοι μας ;Μα στόχος οι γονείς! Έτσι κι αλλιώς και τώρα πληρώνουν! Να ψάξουμε χορηγούς ; Ακριβώς !Αυτός είναι ο σκοπός! Π.χ. 2ο Δημ. Σχ. Ρήγα Φεραίου και από κάτω η επωνυμία του χορηγού ‘’…….’’! Κακό είναι ; Αλλά ο χορηγός θα επεμβαίνει και στα Προγράμματα Σπουδών! Άρα η γνώση πάει περίπατο! Μα της οργανωμένης πολιτείας δεν είναι καθήκον η χρηματοδότηση της Παιδείας και η μετάδοση της γνώσης ; Γιατί φορολογούμαστε άραγε; Είπαμε ‘’νέο σχολείο’’, διευρυμένη γνώση, …τώρα όμως ‘’τα’ χει ο Δήμος τα βιολιά’’…!

Επίσης η μεταβίβαση καθηκόντων και ευθυνών στους Καλλικρατικούς Δήμους και τις Περιφέρειες ,ως μη δυνάμενοι να ανταπεξέλθουν οικονομικά , θα ευνοήσουν τη συνεργασία με ιδιώτες μέσω ΣΔΙΤ, για επισκευές, ανεγέρσεις κτιρίων, συνεκμετάλλευση σχολικών χώρων (κυλικεία , πάρκιν, κτλ. ) μια και ο ΟΣΚ οδεύει προς κατάργηση!

Προς κατάργηση βαίνει επίσης ,αν δεν έχει ακόμη γίνει και ο ΟΕΔΒ (Οργανισμός Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων).Η κατάργησή του προϋποθέτει σχεδιασμό και παραγωγή των σχολικών βιβλίων από Ιδιωτικούς εκδοτικούς οίκους. Άρα το σχολικό βιβλίο καταντά εμπορεύσιμο είδος κατά παραγγελία ιδιωτών και όχι ενιαίο, για όλους τους μαθητές !

<<Χρειαζόμαστε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που συνδέεται με την παραγωγή και με πολύ διαφορετικό τρόπο απ΄ ότι γνωρίζουμε μέχρι σήμερα >> δήλωσε ο πρωθυπουργός στην πρώτη συνεδρίαση του λεγόμενου «Συμβουλίου δια Βίου Μάθησης» ! Άρα ποιος μη συνδεδεμένος με την παραγωγή θα μαθαίνει Ιστορία ή Γεωγραφία; Το νέο ‘’όραμα ‘’και η σύνδεσή του με την παραγωγή θα ταυτιστεί με τη διάλυση της ‘’Δημόσιας και Δωρεάν’’ εκπαίδευσης και η αντικατάστασή του με έναν ολόκληρο μηχανισμό διαρκών καταρτίσεων μιας χρήσης. Την ουσία πάντως τη διατύπωσε σε μια αποστροφή του λόγου της η υπουργός Εργασίας Λ. Κατσέλη <<Έχει υπολογιστεί ότι ένας νέος που τελειώνει το Πανεπιστήμιο ή το ΤΕΙ, θα χρειαστεί στη ζωή του να αλλάξει ίσως επάγγελμα κάτω απ’ τις σημερινές συνθήκες τέσσερις και πέντε φορές. Επομένως προετοιμάζουμε το νέο άνθρωπο να προσαρμοστεί και η μόνη απάντηση είναι η δια βίου μάθηση, η δια βίου εκπαίδευση, η δια βίου κατάρτιση …>>! Και η υπουργός Παιδείας υποστήριξε <<Όλη η χώρα ένα απέραντο σχολείο για όλους, κάθε πολίτης με γνώσεις και κάθε επαγγελματίας με υψηλά προσόντα>>!...ποπό! Πόσο αγράμματοι υπήρξαν μέχρι σήμερα αυτοί οι Έλληνες!

Και σαν να μην έφταναν τα όλα τα παραπάνω ήρθε και η διαφοροποίηση των σχολείων μεταξύ των, <<…με εισήγηση του διευθυντή που θα συνυπολογίζει τις δυνατότητες της σχολικής μονάδας (ενδιαφέρον μαθητών και γονιών ,μαθησιακό επίπεδο, ευελιξία στις ώρες αποχώρησης κτλ)>>!Διαχωρισμός σχολείων σε καλά και κακά! Ανταγωνισμός ανάμεσα σε σχολεία ποιος έχει τον καλύτερο ή πλουσιότερο ‘’ήρωα ‘’ του…χορηγό! Σ’ αυτή τη λογική βρίσκονται και τα προγράμματα ‘’αριστείας –καινοτομίας ‘’που τρέχουν από το υπουργείο! ...μπα σε καλό μας να θέλουν όλοι το καλό μας και μεις να μην το αντιλαμβανόμαστε!

Συνοψίζοντας μπαίνει το ερώτημα πόσο είναι νέο το …‘’νέο σχολείο’’ το οποίο στα ‘’αναπτυγμένα κράτη’’ (ΗΠΑ, Γαλλία, Αγγλία, κτλ)που εφαρμόζεται από εικοσαετίας είναι ήδη απαρχαιωμένο και έχει οδηγήσει τους νέους τους στην αύξηση της σχολικής διαρροής και στη διόγκωση της αμάθειας; Το ‘’νέο σχολείο’’ είναι άραγε το σχολείο των αναγκών μας, ή των αναγκών ‘’τους’’ ;

ΥΓ: Ο Απ. Παπαϊωάννου ήταν επικεφαλής του ψηφοδελτίου της «Λαϊκής Συσπείρωσης Ρ.Φεραίου»

KARLA NEWS - Το νέο μας αγαπημένο blog!

2011-02-23T23:54:00.004+02:00

Με επικαιρότητα και θέματα που αφορούν όλο το Δήμο Ρήγα Φεραίου, είναι ένα νέο blog τακτικής ανανέωσης περιεχομένου
http://www.karlanews.com/

Μπράβο στους συμπολίτες μας της Κάρλας που οργάνωσαν ένα τόσο χρήσιμο και όμορφο blog!

Απάντηση σε δημοσίευση περί Καταγωγής του Ρήγα Βελεστινλή

2011-02-16T10:58:00.001+02:00

Σχόλιο του Δρ. Δημητρίου Καραμπερόπουλου στο: http://feronnea.blogspot.com/2010/02/blog-post_3436.html

Με έκπληξη διάβασα στη "Φερών Νέα", εφημερίδα η οποία εκδίδεται από νέους της γενέτειρας του Ρήγα Βελεστινλή, οι οποίοι εκ προοιμίου θα πρέπει να αναζητούν την αλήθεια των ιστορικών πραγμάτων και να αποφεύγουν τις αγκυλώσεις των ηλικιωμένων, που είναι κατά κανόνα ατεκμηρίωτες ιστορικά, όπως στην προκειμένη περίπτωση του κ. Δεληγιώργη. Και τούτο διότι:

1) Το όνομα του Ρήγα είναι "Ρήγας Βελεστινλής". Έτσι υπέγραφε και ανέγραφε στα βιβλία του, "παρά Ρήγα Βελεστινλή Θετταλού". Αν διαβάσει κανείς τα βιβλία του, τους χάρτες του, την εικόνα του Μεγάλου Αλεξάνδρου αυτό θα δει. Το "Φεραίος" του το πρόσθεσαν ο Κων. Κούμας και Χριστ. Περραιβός το 1832 και το πήραν έκτοτε οι συγγραφείς και το επαναλάμβαναν.

2) Το αναγραφόμενο ως τάχα πραγματικό όνομα "Αντώνιος Κυριαζής", έχει από ετών διαγραφεί ως ανιστόρητο από τα Σχολικά βιβλία Ιστορίας του Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου , μετά την παρέμβασή μας στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο του υπουργείου Παιδείας το 1992 με την προσκόμιση της σχετικής ιστορικής βιβλιογραφίας και τη συγγραφή της μελέτης μας "Όνομα και Καταγωγή του Ρήγα Βελεστινλή", (1997 και β΄έκδ. 2000). Η αναγραφή και μόνο αυτού του ανιστόρητου δείχνει το επίπεδο της μελέτης και γνώσεων του αρθρογράφου, κάτι που οι συντάκτες της εφημερίδας "Φερών Νέα" θα έπρεπε να προσέξουν και να μην γράφονται ανιστόρητα πράγματα. Η ευθύνη τους είναι μεγάλη. Αν δεν γνωρίζουν μπορούν να ρωτούν.

3) Όσον αφορά για την καταγωγή του Ρήγα καλά θα κάνει ο αρθρογράφος να μελετήσει την ΧΑΡΤΑ, καθώς και τα άλλα έργα του Ρήγα και θα δει πως πουθενά ο Ρήγας δεν μνημονεύει τα ένδοξα τότε Βλαχοχώρια της Πίνδου Περιβόλι, Σαμαρίνα κ. ά. Αν ο Ρήγας τα γνώριζε, αν ήταν οι γονείς, οι παππούδες του θα τα ανέγραφε, όπως τόσα και τόσα έχει γράψει για το Βελεστίνο, τον Άγιο Γεώργιο και τα άλλα μέρη της Μαγνησίας και της Θεσσαλίας. Βλ. τη σχετική μελέτης μας "Το Βελεστίνο καικη Θεσσαλία στο έργο του Ρήγα Βελεστινλή",ΥΠΕΡΕΙΑ, τόμ. 3, σελ. 713-738, Πρακτικά Γ΄ Διεθνούς Συνεδρίου "Φεραί-Βελεστίνο-Ρήγας".

Αυτά θέλει να τα αγνοεί ο κ. Δεληγιώργης.

Οσον αφορά όμως για την παρουσία του χώρου "Σπίτι του Ρήγα" στον Βλαχομαχαλά του Βελεστίνου, θα πρέπει να προσέξει κανείς ότι το "Σπίτι του Ρήγα" είναι έξω από τον οικιστικό ιστό του Βελεστίνο και του βλαχομαχαλά. Βρίσκεται στην συνοικία Βαρούσι του Βελεστίνου της εποχής του Ρήγα, τότε που οι Βλαχόφωνοι δεν κατοικούσαν μόνιμα στο Βελεστίνο αλλά νοίκιαζαν τα σπίτια των Τούρκων, όπως γράφει ο Ληκ, οι οποίοι κατοικούσαν στο κάτω μέρος, κοντά στα έφορα μέρη του Βελεστίνου.

4) Τόσο ο αρθρογάφος και οι διευθύνοντες την εφημερίδα "Φερών Νέα", όσο και οι αναγνώστες που θα θέλουν αντικειμενικά και επιστημονικά να γνωρίσουν τη διεξοδική ανάλυση του θέματος μπορούν να μελετήσουν τη μελέτη μας "Όνομα και καταγωγή του Ρήγα Βελεστινλή".

Αυτά συνοπτικά για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας για το πραγματικό όνομα και την καταγωγή του "Ρήγα Βελεστινλή Θετταλού"

Δημήτριος Καραμπερόπουλος
Πρόεδρος Επιστημονικής Εταιρείας Μελέτης Φερών-Βελεστίνου-Ρήγα, Μιλτιάδου 3 Κηφισιά, 145 62, τηλ. 210-8011066, http://www.karaberopoulos.gr/ και http://www.rhigassociety.gr/
Εκδότης των ολοκληρωμένων για πρώτη φορά ΑΠΑΝΤΩΝ του Ρήγα Βελεστινλή.

Θούριος Ρήγα Βελεστινλή (Φεραίου)

2011-02-16T10:02:00.003+02:00

Ως πότε παλικάρια, θα ζούμε στα στενά,

μονάχοι σα λιοντάρια, στις ράχες στα βουνά;

Σπηλιές να κατοικούμε, να βλέπουμε κλαδιά,

να φεύγωμ' απ' τον κόσμον, για την πικρή σκλαβιά;

Να χάνωμεν αδέλφια, πατρίδα και γονείς,

τους φίλους, τα παιδιά μας, κι όλους τους συγγενείς;

Κάλλιο είναι μιάς ώρας ελεύθερη ζωή,

παρά σαράντα χρόνια, σκλαβιά και φυλακή.

Τι σ' ωφελεί αν ζήσεις, και είσαι στη σκλαβιά;

στοχάσου πως σε ψένουν, καθ' ώραν στην φωτιά.

Βεζύρης, δραγουμάνος, αφέντης κι αν σταθής

ο τύραννος αδίκως σε κάμνει να χαθής.

Δουλεύεις όλη ημέρα, σε ό,τι κι αν σε πει,

κι' αυτός πασχίζει πάλιν, το αίμα σου να πιει.

Ο Σούτζος, κι ο Μουρούζης, Πετράκης, Σκαναβής

Γκίκας και Μαυρογένης, καθρέπτης, ειν' να ιδής.

Ανδρείοι καπετάνοι, παπάδες, λαϊκοί,

σκοτώθηκαν κι αγάδες, με άδικον σπαθί.

Κι αμέτρητοι άλλοι τόσοι, και Τούρκοι και Ρωμιοί,

ζωήν και πλούτον χάνουν, χωρίς καμμιά αφορμή.

Ελάτε με έναν ζήλον, σε τούτον τον καιρόν,

να κάμωμεν τον όρκον, επάνω στον σταυρόν.

Συμβούλους προκομμένους, με πατριωτισμόν

να βάλωμεν εις όλα, να δίδουν ορισμόν.

Οι νόμοι να 'ν' ο πρώτος, και μόνος οδηγός,

και της πατρίδος ένας, να γένει αρχηγός.

Γιατί κι η αναρχία, ομοιάζει την σκλαβιά,

να ζούμε σαν θηρία, ειν' πιο σκληρή φωτιά.

Και τότε με τα χέρια, ψηλά στον ουρανόν

ας πούμ' απ' την καρδιά μας, ετούτα στον Θεόν.

(Εδώ σηκώνονται οι πατριώτες όρθιοι, και υψώνοντας τα χέρια προς τον ουρανόν, κάνουν τον όρκον.)

Ω βασιλεύ του κόσμου, ορκίζομαι σε Σε,

στην γνώμην των τυράννων, να μην έλθω ποτέ.

Μήτε να τους δουλεύσω, μήτε να πλανηθώ,

εις τα ταξίματά τους, για να παραδοθώ.

Εν όσω ζω στον κόσμον, ο μόνος μου σκοπός,

για να τους αφανίσω, θε νάναι σταθερός.

Πιστός εις την πατρίδα, συντρίβω τον ζυγόν,

αχώριστος για να 'μαι, υπό τον στρατηγόν.

Κι αν παραβώ τον όρκον, ν' αστράψ' ο ουρανός,

και να με κατακάψη, να γένω σαν καπνός.

(Τέλος του όρκου)

Σ' ανατολή και δύση, και νότον και βοριά,

για την πατρίδα όλοι, να 'χωμεν μια καρδιά.

Στην πίστιν του καθ' ένας, ελεύθερος να ζη,

στην δόξαν του πολέμου, να τρέξωμεν μαζί.

Βουλγάροι κι Αρβανήτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί,

Αράπηδες και άσπροι, με μια κοινήν ορμή,

Για την ελευθερίαν, να ζώσωμεν σπαθί,

πως είμαστ' αντριωμένοι, παντού να ξακουσθή.

Όσα απ' την τυραννίαν, πήγαν στην ξενητιά

στον τόπον του καθ' ένας, ας έλθη τώρα πιά.

Και όσοι του πολεμου, την τέχνην αγροικούν

Εδώ ας τρέξουν όλοι, τυρράνους να νικούν.

Η Ρούμελη τους κράζει, μ' αγκάλες ανοιχτές,

τους δίδει βιό και τόπον, αξίες και τιμές.

Ως ποτ' οφφικιάλος, σε ξένους Βασιλείς;

έλα να γένης στύλος, δικής σου της φυλής.

Κάλλιο για την πατρίδα, κανένας να χαθή

ή να κρεμάση φούντα, για ξένον στο σπαθί.

Και όσοι προσκυνήσουν, δεν είναι πιά εχθροί,

αδέλφια μας θα γένουν, ας είναι κ' εθνικοί.

Μα όσοι θα τολμήσουν, αντίκρυ να σταθούν,

εκείνοι και δικοί μας, αν είναι, ας χαθούν.

Σουλιώτες και Μανιάτες, λιοντάρια ξακουστά

ως πότε σταις σπηλιές σας, κοιμάστε σφαλιστά;

Μαυροβουνιού καπλάνια, Ολύμπου σταυραητοί,

κι Αγράφων τα ξεφτέρια, γεννήστε μια ψυχή.

Ανδρείοι Μακεδόνες, ορμήσετε για μια,

και αίμα των τυράννων, ρουφήξτε σα θεριά.

Του Σάββα και Δουνάβου, αδέλφια Χριστιανοί,

με τα άρματα στο χέρι, καθ' ένας ας φανή,

Το αίμα σας ας βράση, με δίκαιον θυμόν,

μικροί μεγάλοι ομώστε, τυρράννου τον χαμόν.

Λεβέντες αντριωμένοι, Μαυροθαλασσινοί,

ο βάρβαρος ως πότε, θε να σας τυραννή.

Μην καρτερήτε πλέον, ανίκητοι Λαζοί,

χωθήτε στο μπογάζι, μ' εμάς και σεις μαζί.

Δελφίνια της θαλάσσης, αζδέρια των νησιών,

σαν αστραπή χυθήτε, χτυπάτε τον εχθρόν.

Της Κρήτης και της Νύδρας, θαλασσινά πουλιά,

καιρός ειν' της πατριδος, ν' ακούστε την λαλιά.

Κι οσ' είστε στην αρμάδα, σαν άξια παιδιά,

οι νόμοι σας προστάζουν, να βάλετε φωτιά.

Με εμάς κι εσείς Μαλτέζοι, γεννήτε ένα κορμί,

κατά της τυραννίας, ριχθήτε με ορμή.

Σας κράζει η Ελλάδα, σας θέλει, σας πονεί,

ζητά την συνδρομήν σας, με μητρική φωνή.

Τι σκέκεις Παζβαντζιόγλου, τόσον εκστατικός;

τινάξου στο Μπαλκάνι, φώλιασε σαν αητός.

Τους μπούφους και κοράκους, καθόλου μην ψηφάς,

με τον ραγιά ενώσου, αν θέλης να νικάς.

Συλήστρα και Μπραίλα, Σμαήλι και Κιλί,

Μπενδέρι και Χωτήνι, εσένα προσκαλεί.

Στρατεύματα σου στείλε, κ' εκείνα προσκυνούν

γιατί στην τυρραννίαν, να ζήσουν δεν μπορούν.

Γκιουρντζή πιά μη κοιμάσαι, σηκώσου με ορμήν,

τον Προύσια να μοιάσης, έχεις την αφορμήν.

Και συ που στο Χαλέπι, ελεύθερα φρονείς

πασιά καιρόν μη χάνεις, στον κάμπον να φανής.

Με τα στρατεύματά σου, ευθύς να συκωθής,

στης Πόλης τα φερμάνια, ποτέ να μη δοθής.

Του Μισιριού ασλάνια, για πρώτη σας δουλειά,

δικόν σας ένα μπέη, κάμετε βασιλιά.

Χαράτζι της Αιγύπτου, στην Πόλη ας μη φανή,

για να ψοφήσει ο λύκος, όπου σας τυραννεί.

Με μια καρδιά όλοι, μια γνώμη, μια ψυχή,

χτυπάτε του τυράννου, την ρίζα να χαθή.

Να ανάψουμε μια φλόγα, σε όλην την Τουρκιά,

να τρέξει από την Μπόσνα, και ως την Αραπιά.

Ψηλά στα μπαϊράκια, σηκώστε τον σταυρόν,

και σαν αστροπελέκια, χτυπατε τον εχθρόν.

Ποτέ μη στοχασθήτε, πως είναι δυνατός,

καρδιοκτυπά και τρέμει, σαν τον λαγόν κι αυτός.

Τριακόσιοι Γκιρτζιαλήδες, τον έκαμαν να ιδή,

πως δεν μπορεί με τόπια, μπροστά τους να εβγεί.

Λοιπόν γιατί αργήτε, τι στέκεσθε νεκροί;

ξυπνήστε μην είστε ενάντιοι κι εχθροί.

Πως οι προπάτορές μας, ορμούσαν σα θεριά,

για την ελευθερία, πηδούσαν στη φωτιά.

Έτσι κι ημείς, αδέλφια, ν' αρπάξουμε για μια

τα άρματα, και να βγούμεν απ' την πικρή σκλαβιά.

Να σφάξουμε τους λύκους, που στον ζυγόν βαστούν,

και Χριστιανούς και Τούρκους, σκληρά τους τυραννούν.

Στεργιάς και του πελάγου, να λάμψη ο σταυρός,

και στην δικαιοσύνην, να σκύψη ο εχθρός.

Ο κόσμος να γλυτώση, απ' αύτην την πληγή,

κ' ελεύθεροι να ζώμεν, αδέλφια εις την γη.

Η εμπειρία του πιστού μες στην Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης

2011-01-31T19:25:00.001+02:00

Η μεγαλειώδης τέχνη του βυζαντινού ναού έναντι του τυπικού καθεδρικού και του αρχαίου κλασικού ναού

(Το ακόλουθο κείμενο έχει συντάξει ο Γεώργιος Γαλάβαρης. Είναι απόσπασμα από την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Τόμο Ζ' της Εκδοτικής Αθηνών)

Και σήμερα ακόμη, η ομορφιά του εσωτερικού, που το περιέγραψαν πολλοί βυζαντινοί συγγραφείς με μεγάλο θαυμασμό, καταπλήσσει κυριολεκτικά τον επισκέπτη, ο οποίος αισθάνεται ότι βρίσκεται σε ένα κτίριο εξαϋλωμένο. Το ιδιοφυές σύστημα κατασκευής, η διαμόρφωση των επιφανειών και το σύστημα φωτισμού επιτείνουν την εξαΰλωση των όγκων. Οι τέσσερις μεγάλοι πεσσοί εξαφανίζονται στα πλάγια κλίτη και μεταβάλλονται σε τοίχους, οι οποίοι όμως παραμένουν αόρατοι, διάτρητοι, καθώς είναι με τόξα. Στο μεσαίο κλίτος οι πεσσοί φαίνονται σαν απλές επιφάνειες, επειδή έχουν αντιμετωπισθεί όπως όλες οι άλλες επιφάνειες. Ο ευρύς κεντρικός χώρος είναι ελεύθερος, αιωρείται και προεκτείνεται προς τα ανατολικά και τα δυτικά χάρη στα τεταρτοσφαίρια και περιβάλλεται από καμπύλες - το μεγάλο μυστικό της βυζαντινής αρχιτεκτονικής - που έχουν ελαστικότητα, τη δυνατότητα δηλαδή να ανοίγουν προς τα έξω αλλά συγχρόνως και να περιβάλλουν όποιον στέκεται κάτω από αυτές.

Τεταρτοσφαίρια στο κεντρικό κλίτος της Αγίας Σοφίας

Οι επιφάνειες των τοίχων, των πεσσών και των κιόνων, με το επίπεδο διάκοσμό τους (ορθομαρμαρώσεις ή ανάγλυφα), μοιάζουν με ζωγραφισμένα μέλη, που χάνουν τις στατικές τους ιδιότητες μέσω του φωτός. Καθώς το φως μεταβάλλεται και κινείται από τα διάτρητα προς τα συμπαγή μέρη κάθε τμήματος, το τελευταίο αυτό τίθεται σε κίνηση: η επιφάνεια δηλαδή την οποία κοσμεί το ανάγλυφο χάνει τον συμπαγή χαρακτήρα της, εξαϋλώνεται. Σ' αυτό το αποτέλεσμα συμβάλλει το σύστημα του φωτισμού. Υπάρχει άμεσος φωτισμός, που έρχεται κυρίως από ψηλά, έμμεσος φωτισμός που μπαίνει στο μεσαίο κλίτος από τα πλευρικά, και φως που αντανακλάται στις πολύχρωμες ορθομαρμαρώσεις. Υπάρχουν περίπου εκατό παράθυρα, που στέλνουν από ψηλά άμεσο φως στο κεντρικό τμήμα του μεσαίου κλίτους. Στη βάση του τρούλου υπάρχουν σαράντα παράθυρα, το ένα δίπλα στο άλλο. Το φως τους, καθώς είναι διάχυτο, εξαφανίζει σχεδόν το τύμπανο του τρούλου, με αποτέλεσμα να φαίνεται ο τρούλος σαν να αιωρείται Οι ζωηρές ανταύγειες του φωτός, ο χρυσός και οι πολύτιμοι λίθοι, που και ο ίδιος ο Προκόπιος δυσκολεύθηκε να περιγράψει με ακρίβεια, δημιουργούν ένα χώρο προορισμένο για τον κόσμο της Ουσίας.

Ο τρούλος της Αγίας Σοφίας

Το βλέμμα του θεατή, ακολουθώντας μια σειρά από ασώματες καμπύλες ή τόξα, φθάνει σιγά σιγά στο κέντρο του τρούλου, και εκεί αναπαύεται για λίγο. Πραγματικά, σύμφωνα με τα λόγια του Προκοπίου, ο τρούλος "δόκει δε ουκ επί στερράς οικοδομίας εστάναι, αλλά τη σειρά τη χρυσή από του ουρανού εξημμένη καλύπτειν τον χώρον".

Το βλέμμα όμως δεν μπορεί να αναπαύεται αιώνια στον τρούλο, γιατί ο τρούλος δεν είναι σπείρα και το τόξο δεν είναι οξυκόρυφο. Το τόξο που χρησιμοποιήθηκε στην Αγία Σοφία, και στο εξής γενικά στη βυζαντινή εκκλησία, είναι κατασκευασμένο με βάση τη δυναμική της καμπύλης και αναγκάζει το μάτι να επιστρέψει στη γη. Έτσι ο θεατής αντιλαμβάνεται και μια άλλη λειτουργία αυτού του χώρου. Παρά το γιγάντιο μέγεθος του κτιρίου, ο τρούλος και τα τόξα έχουν κτισθεί σύμφωνα με τα ανθρώπινα μέτρα. Ανάμεσα σ' αυτούς τους τρούλους και τα τεταρτοσφαίρια, ο άνθρωπος αισθάνεται προστατευμένος. Όπως λέει ο Προκόπιος, το κτίριο διακρίνεται "τη αρμονία του μέτρου".

Πολλά έχουν λεχθεί για τον χώρο στη γοτθική αρχιτεκτονική και τα οξυκόρυφα στοιχεία της. Ένα πρέπει να τονισθεί εδώ. Στο δάσος του γοτθικού καθεδρικού ναού, η ανάταση είναι δραματική και συνάμα τόσο επιτακτική, ώστε γεμίζει τον πιστό με δέος. Η γοτθική εκκλησία απαιτεί από τον πιστό να της παραδοθεί ολοκληρωτικά. Και εκείνος παραδίδεται, αισθάνεται ασήμαντος και παρασύρεται στα ατελεύτητα ύψη, ωσότου χάνεται στα μετέωρα των άμορφων σύννεφων, ανεβαίνοντας διαρκώς υψηλότερα.

Το κεντρικό κλίτος του καθεδρικού ναού της Παναγίας των Παρισίων

Η τρομακτική αυτή ανάταση είναι εξαντλητική, μυστικιστική, γεμάτη πάθος. Αντίθετα, στην Αγία Σοφία ο χώρος δεν χάνει ποτέ την ισορροπία του, την αίσθηση της μορφής, και τούτο παραμένει ένα από τα σπουδαιότερα χαρακτηριστικά της βυζαντινής εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής, όπως ο τρούλος, που στο εξής χαρακτηρίζει κάθε ορθόδοξη εκκλησία, από τη χερσόνησο του Αίμου ως τη Ρωσία και τα άλλα μέρη της απέραντης αυτοκρατορίας. Αυτή η αίσθηση της ισορροπίας είναι μια ακόμη έκφραση του ελληνικού ανθρωπισμού. Η ανθρώπινη προσωπικότητα δεν χάνεται ποτέ στο ανατολίτικο τραγούδι του πεπρωμένου ή σε κάποιο στοιχείο φόβου που επιβάλλει επιτακτικά στην ψυχή η παρουσία του Θεού.

Ο βωμός λειτουργίας στον καθεδρικό ναό της Παναγίας της Ρεμς

Η Αγία Σοφία δεν είναι μόνο ένα σύμβολο, όπου ανακαλύφθηκαν για πρώτη φορά οι αρχές της οργανικής αρχιτεκτονικής, αρχές που έμελλε να κυριαρχήσουν όχι μόνο στον βυζαντινό ρυθμό, αλλά και στον ρωμανικό και στον γοτθικό, καθώς και στα ωραιότερα επιτεύγματα της αρχιτεκτονικής της Αναγεννήσεως. Δεν αποτελεί μόνο μια ενσάρκωση της ένδοξης και δραματικής ιστορίας του Βυζαντίου και του ελληνικού έθνους. Δεν είναι μόνο ένα σύμβολο των ελληνικών ιδεωδών, που από την πρώτη σύλληψή τους δεν έπαψαν ποτέ να αποβλέπουν στο μεγαλείο του ανθρώπου ως προσωπικότητας, ως ατόμου. Η Αγία Σοφία είναι κάτι περισσότερο. Εδώ δημιουργήθηκε για πρώτη φορά ένας χώρος θείος, που διαπερνά το σκοτάδι. Δεν είναι ο τόπος όπου ανακαλύφθηκε ένας νέος ρυθμός, αλλά ένας τόπος απελευθερωμένος από τον κόσμο των φαινομένων. Για τον κλασικό κόσμο ο χώρος δεν ήταν παρά μια προοπτική απόψεων. Αρκεί να αναλογισθεί κανείς τον βηματισμό των κιονοστοιχιών και το λατρευτικό άγαλμα, αποτραβηγμένο στον σκοτεινό σηκό του ναού. Στις βασιλικές εμφανίζεται η αντίληψη του χώρου ως φορέα ιδεών. Παρ' όλη την μεγαλοπρέπειά τους όμως και μολονότι υποδηλώνουν το υπερφυσικό, περικλείνουν ένα χώρο που δεν είναι απεριόριστος. Η διάταξή τους μοιάζει με τη διάταξη των ανακτόρων ή ιδιωτικών κατοικιών. Ο χώρος τους είναι ανθρώπινος. Στην Αγία Σοφία, για πρώτη φορά στην ιστορία της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής, διαμορφώνεται ένας χώρος κατάλληλος για το μυστήριο του Θεού και για το μυστήριο της Ενανθρωπίσεως. Μπορεί κανείς να κατανοήσει αυτόν τον χώρο μόνο σαν είδος μουσικής. Είναι ένα είδος μουσικής, μορφή άμορφη και μυστηριώδης, φωτεινή και χαρούμενη, δημιούργημα ενός Έλληνα, του Ανθέμιου του Τραλλιανού, που έφερε στον κόσμο το όραμα του θείου, όπως ο Φειδίας φέρει στην Αθήνα τους θεούς.

Η σημασία της συνδιαλλαγής και της διαμεσολάβησης

2010-12-10T18:23:00.002+02:00

Η δημιουργία διαφορών με τους συνανθρώπους μας είναι σύμφυτη μάλλον με την ανθρώπινη φύση μας. Καθημερινά παραδείγματα : Ένα ζευγάρι παίρνει διαζύγιο και διαφωνεί για το ποιος γονέας θα έχει την επιμέλεια των παιδιών. Δυο αδέλφια ερίζουν για το πατρικό σπίτι, το οποίο ο μικρότερος διεκδικεί ολόκληρο επειδή «κοίταξε» τους γονείς και αυτοί του το «έταξαν». Ένας παραγωγός και ένα εργοστάσιο διαφωνούν για το εάν η ποιότητα των προϊόντων ήταν η συμφωνηθείσα και αν πρέπει να πληρωθεί όλο το τίμημα (ο καθένας υποστηρίζει την άποψή του αλλά κανένα δεν συμφέρει εξαιτίας της διαφοράς να διακόψουν τη συνεργασία). Δυο γείτονες μαλώνουν για λίγα τετραγωνικά μέτρα οικόπεδο ή χωράφι που η οικονομική του αξία είναι μικρή. Τα παραδείγματα θα μπορούσαν βέβαια να μην έχουν τέλος και δεν είναι σίγουρο ότι θα τύχουν μόνο στους άλλους. Όταν εμείς ή κάποιος δικός μας βρεθεί να έχει μια διαφορά είναι σημαντικό να τη διαχειριστεί σωστά ώστε να μη γίνει πηγή μεγαλύτερων ακόμη προβλημάτων, να μη χρονίσει και να μην οδηγήσει σε δυσανάλογη ψυχική και οικονομική ταλαιπωρία.

Συνήθως μόλις δημιουργηθεί η διαφορά, η ψυχολογική μας αντίδραση είναι να καταληφθούμε από θυμό (επειδή «αδικηθήκαμε») ξεχνώντας βέβαια ότι όπου το πάθος μαίνεται, η λογική σιωπά. Όταν θα πάμε στο δικηγόρο για να ζητήσουμε τη βοήθειά του, έχουμε κατά νου ότι προσφεύγουμε σε έναν άνθρωπο που θα μας βοηθήσει να συγκρουστούμε με τον «άλλο» στο Δικαστήριο, να «αντιδικήσουμε». Αυτό περιμένουμε από το δικηγόρο, για αυτό και μόνο είμαστε διατεθειμένοι να τον πληρώσουμε : προκειμένου να κερδίσουμε ολοκληρωτικά εμείς και να χάσει ολοκληρωτικά ο άλλος. Η δίκη, όμως, είναι μια πολύπλοκη διαδικασία με αυστηρούς κανόνες (αυτό που λέμε «δικονομία»), που απαιτούν συχνά λεπτούς χειρισμούς από την πλευρά του δικηγόρου, τη δουλειά του οποίου εμείς δεν έχουμε τις γνώσεις για να την κρίνουμε και να την ελέγξουμε. Αλλά ακόμη και αν ο δικηγόρος κάνει άριστα τη δουλειά του η δικαστική κρίση μπορεί να είναι σε βάρος μας οπότε κινδυνεύουμε να τα χάσουμε «όλα».

Κατά τη διάρκεια της αντιδικίας, όμως, δεν μας απασχολεί μόνο το γεγονός ότι η δίκη είναι πολύπλοκη, χρονοβόρα (αυτός που χάνει στο πρωτοδικείο έχει δικαίωμα να προσφύγει και σε ανώτερο δικαστήριο να κάνει «έφεση στο Εφετείο» ή και «αναίρεση στον Άρειο Πάγο») «κοστοβόρα» και η έκβασή της αβέβαιη. Αρχίζουμε σιγά – σιγά (με το πέρασμα του χρόνου και όταν παρέλθει η σφοδρότητα του αρχικού πάθους) να έχουμε και άλλα ερωτήματα που μας βασανίζουν : Ακόμη και αν κερδίσω μόνο εγώ την επιμέλεια των παιδιών πώς αυτά θα ζήσουν με στοιχειώδη ψυχική ισορροπία όταν οι γονείς τους μαλώνουν για χρόνια στα δικαστήρια και το μίσος τα δηλητηριάζει ή πώς θα κρατήσω με το ζόρι τα παιδιά που «κέρδισα» αν αυτά θέλουν το ίδιο και τον άλλο γονέα ή δεν θέλουν να χωριστούν μεταξύ τους (ένα παιδί να πάει με την μάνα και το άλλο με τον πατέρα) όπως αποφάσισε ενδεχομένως το Δικαστήριο; Ακόμη και αν ελπίζω να κερδίσω το πατρικό σπίτι πώς θα διαχειριστώ ψυχικά και κοινωνικά το γεγονός ότι συναντώ τον αδελφό μου στο δρόμο και δεν του μιλώ και πώς θα εξηγήσω στα παιδιά μου να μη μιλούν με τα πρώτα εξαδέλφια τους που είναι συμμαθητές; Ακόμη και αν πάρω όλα τα χρήματα από το εργοστάσιο τι θα γίνει αν χαλάσει η συνεργασία και αναγκαστώ να πουλήσω σε άλλο εργοστάσιο που δεν πληρώνει τοις μετρητοίς με κίνδυνο να χάσω όλα τα λεφτά; Ή αντίστροφα (από την πλευρά του εργοστασιάρχη) τι θα γίνει αν πληρώσω όντως λιγότερα χρήματα αλλά χάσω ένα παραγωγό που προσφέρει σταθερά κάθε χρόνο μεγάλες ποσότητες που τις έχω όντως ανάγκη; Μήπως συχνά η νίκη, και αν ακόμη έλθει - μετά από χρόνο και έξοδα - θα μοιάζει πιο πολύ με «πύρρειο νίκη»; Και τότε αναρωτιόμαστε μήπως δεν είναι ανάγκη κάθε φορά που ανακύπτει μια διαφορά ο μόνος δρόμος να είναι η σύγκρουση. Υπάρχουν διαφορές σημαντικές που η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη αλλά δεν είναι ο κανόνας στην καθημερινή μας ζωή. Στις περισσότερες περιπτώσεις θα μπορούσε να βρεθεί λύση εάν υπήρχε ένας σωστός τρόπος για να «συζητήσουμε».

Αυτές τις μέρες ψηφίζεται από τη Βουλή των Ελλήνων ένα νέο πολύ σημαντικό νομοσχέδιο με τον τίτλο «ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗ ΣΕ ΑΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ». Η διαμεσολάβηση είναι η διαδικασία, κατά την οποία τα μέρη, με τη βοήθεια ενός ανεξάρτητου τρίτου προσώπου, του διαμεσολαβητή, προσδιορίζουν τις επιμέρους πτυχές της διαφοράς τους, ερευνούν τις εναλλακτικές λύσεις για την επίλυσή τους και επιχειρούν να καταλήξουν σε συμφωνία που θα ικανοποιεί τα αληθινά συμφέροντά τους. Με το νόμο αυτό οι δικηγόροι καλούνται να εκπαιδευτούν και να λάβουν πιστοποίηση διαμεσολαβητή ώστε να εδραιωθούν σιγά – σιγά στη συνείδηση των πολιτών ως επιστήμονες που λύνουν τις διαφορές των ανθρώπων και όχι μόνο ως αυτοί που αντιδικούν «δυναμικά» για λογαριασμό τους στα Δικαστήρια. Ο διαμεσολαβητής με τη γνώση και την εμπειρία που σταδιακά αποκτά εξηγεί στα μέρη τα πλεονεκτήματα της συναινετικής επίλυσης της διαφοράς. Δεν υποδεικνύει σε αυτά δικής του έμπνευσης λύσεις, ούτε βεβαίως εκδίδει απόφαση για την διαφορά, αλλά αντίθετα υποβοηθά τα μέρη με κατάλληλες διαπραγματευτικές τεχνικές να συνειδητοποιήσουν τα αληθή συμφέροντα τους, να αναδείξουν (τα μέρη) μέσα από την διαπραγμάτευση κοινά αποδεκτές λύσεις για την όλη σχέση τους και να επιλέξουν, αυτά και πάλι, τις λύσεις εκείνες που θεωρούν μετά την διαμεσολάβηση ότι πρέπει να διέπουν τις σχέσεις τους. Όπως η διεθνής εμπειρία τόσο στην Ευρώπη όσο και στις ΗΠΑ έχει δείξει, η Διαμεσολάβηση, όταν διενεργείται από ειδικά εκπαιδευμένο και έμπειρο διαμεσολαβητή, επιτρέπει στα μέρη να εξαλείψουν τα εμπόδια της μεταξύ τους επικοινωνίας, να συζητήσουν τα θέματα που τους απασχολούν, να λύσουν παρεξηγήσεις, να καθορίσουν τα βασικά συμφέροντα ή τις ανησυχίες τους, να βρουν πεδία συμφωνίας και να ενσωματώσουν τη συμφωνία τους σε κοινό κείμενο. Η διαμεσολάβηση έχει ιδιαίτερη εφαρμογή σε υποθέσεις οικογενειακού αλλά και εμπορικού δικαίου. Επίσης, τυγχάνει εφαρμογής σε περιπτώσεις, όπου κυριαρχεί το συναίσθημα εις βάρος της λογικής ή σε περιπτώσεις μικρού οικονομικού ενδιαφέροντος. Τα πλεονεκτήματά της, όπως έχουν καταγραφεί στο εξωτερικό, είναι σχηματικά τα εξής: 1) Προσφέρει εύκολη πρόσβαση στον πολίτη και του παρέχει εξοικονόμηση χρόνου και χρήματος, κάτι ιδιαίτερα χρήσιμο σε εμπορικές υποθέσεις, όπου ο χρόνος μετράει, αλλά και σε υποθέσεις μικρού οικονομικού ενδιαφέροντος, 2) Είναι διαδικασία ευέλικτη και γρήγορη, χωρίς τους αυστηρούς τύπους του υφιστάμενου δικαιϊκού μας συστήματος, 3) Εξασφαλίζει απολύτως την εμπιστευτικότητα της όλης διαδικασίας, 4) Προσφέρει λύσεις που διαμορφώνουν οι πλευρές, με αποτέλεσμα καμία από αυτές να μην οδηγείται σε καταστροφή, 5) Αποφεύγεται η ψυχοφθόρα αντιδικία, κάτι ιδιαίτερα χρήσιμο ιδίως σε οικογενειακές υποθέσεις, 6) Δεν θίγονται τα δικαιώματα των μερών, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος να καταφύγουν σε δικαστήριο, εφόσον η διαμεσολάβηση δεν καταλήξει σε συμφωνία, μιας και τα μέρη είναι ελεύθερα να αποχωρήσουν, όποτε το επιθυμούν, από τη διαδικασία της διαμεσολάβησης και να προσφύγουν δικαστικώς, 7) Μπορεί να επιφέρει την αποσυμφόρηση των υπερφορτωμένων με υποθέσεις δικαστηρίων, 8) Είναι σε θέση να προσδώσει στο επάγγελμα του δικηγόρου προστιθέμενη αξία, επαναφέροντας μέρος του (εν πολλοίς) χαμένου του κύρους, μιας και ο πολίτης θα νιώθει ότι, με τη βοήθεια του πληρεξούσιου δικηγόρου του (την αμοιβή του οποίου θα προκαταβάλλει), μπορεί αν όχι «να βρει το δίκιο του» τουλάχιστον «να λύσει το πρόβλημά του», μέσω μιας διαδικασίας απλής και κατανοητής και σε αυτόν, η οποία θα λαμβάνει χώρα άμεσα, όταν δηλαδή την έχει ανάγκη και όχι χρόνια μετά.

Φυσικά το πέρασμα από τη θεωρία στην πράξη είναι συνήθως δύσκολο. Όμως αξίζει να καλλιεργήσουμε μια διαφορετική νοοτροπία. Τα οφέλη θα είναι πολλαπλά τόσο σε ιδιωτικό όσο και κοινωνικό επίπεδο.

Δημήτρης Τίτσιας

Πρωτοδίκης

Για το Μουσείο Ρήγα Βελεστινλή

2010-11-01T08:31:00.000+02:00

Η ονομασία του νεοσυσταθέντος καλλικράτειου δήμου «Ρήγα Φεραίου» συνιστά αφ’ εαυτού συμβολικό φόρο τιμής για την προσωπικότητα που πρόβαλε στο προσκήνιο της ελληνικής πολιτικής σκέψης ως «διερμηνευτής του ριζοσπαστικού Διαφωτισμού τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη». Ο νέος δήμος διακρίνεται από ισχυρή πολυτοπικότητα. Στο χώρο του είναι αποτυπωμένες σταθερά διακριτές ανθρωπογεωγραφικές-πολιτισμικές-ιστορικές ενότητες. Στα παραλίμνια, ορεινά και παραθαλάσσια χαρακτηριστικά του ενυπάρχουν πρωτόγνωρες αναπτυξιακές δυνατότητες συμβατές με το φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον. Το ανεκτίμητο ωστόσο, μέχρι σήμερα αναξιοποίητο, κεφάλαιο του νέου δήμου είναι η πολύπλευρη πολιτιστική του κληρονομιά. Η σύγχρονη ανάδειξη και η σχεδιασμένη αξιοποίησή της μπορεί να αποφέρει σημαντικά αναπτυξιακά και οικονομικά οφέλη. Περιορίζομαι σε ένα παράδειγμα.

Είναι άμεση κι επιτακτική ανάγκη η δημιουργία στη γενέτειρα του Ρήγα, στο Βελεστίνο, συγκεκριμένων υποδομών ανάδειξης της πνευματικής κληρονομιάς του περιβόητου τέκνου του τόπου με στόχο τη συνακόλουθη ανάπτυξή του. Τέτοια θεωρείται η ίδρυση του Μουσείου Ρήγα Βελεστινλή. Δεν αμφισβητώ καθόλου ότι μπορεί να υπάρχουν σκέψεις ή να είναι σε εξέλιξη προσπάθειες για τη δημιουργία χώρων πολιτιστικού ενδιαφέροντος, όπως η Βιβλιοθήκη. Το προτεινόμενο Μουσείο Ρήγα Βελεστινλή, όπως περιγράφεται παρακάτω, διαθέτει τα χαρακτηριστικά και την εμβέλεια να ανταποκριθεί στο ρόλο ενός σύγχρονου πολιτιστικού ιδρύματος πολλαπλής στόχευσης.

Επικεντρώνω στο θέμα του Μουσείου του Ρήγα για τους εξής λόγους. Πρώτον, διότι η δημιουργία του θα βγάλει το Βελεστίνο και συνακόλουθα μαζί με τον κατάλληλο σχεδιασμό το Δήμο συνολικά από τον αναγκαστικό επαρχιωτισμό του. Αυτό θα συμβεί εκ των πραγμάτων μιας κι η μορφή του Ρήγα συνδέεται άμεσα κι αναφέρεται στις κατακτήσεις και το πέρασμα του δυτικού κόσμου στη Νεωτερικότητα. Δεύτερον, δίνει ταυτόχρονα τη δυνατότητα να καταστεί ο Δήμος Ρήγα Φεραίου ουσιαστικά κομβικός μεταξύ των δύο ισχυρών πόλων της Λάρισας και του Βόλου αξιοποιώντας την πολιτιστική του κληρονομιά και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του ανθρώπινου δυναμικού της περιοχής του. Αυτά σε συνάρτηση με τις περιβαλλοντικές δυνατότητες που προσφέρει ο υδροβιότοπος της Κάρλας, η ορεινή και παραθαλάσσια περιοχή του καθώς κι οι αρχαιολογικοί χώροι της, δημιουργούν σε βάθος χρόνου ένα νέο κι υψηλών προδιαγραφών τουριστικό προϊόν. Δημιουργούνται δηλαδή οι προϋποθέσεις ενός ποιοτικού τουριστικού προϊόντος, που δρα αναπτυξιακά και πολλαπλώς ανταποδοτικά.

Το Μουσείο του Ρήγα, αξιοποιώντας τις λογικές, τις δυνατότητες και τα μέσα της σύγχρονης μουσειολογίας θα πρέπει να αναφέρεται καταρχήν στο πρόσωπο του Ρήγα, το έργο του και το περιβάλλον στο οποίο αυτό δημιουργήθηκε. Στην περίπτωσή μας έχουμε να κάνουμε με μια κατεξοχήν πολυτοπική προσωπικότητα. Αυτό σημαίνει, ότι για να δημιουργηθεί το Μουσείο, δεν χρειάζεται να υπάρχει το «σπίτι του Ρήγα» ως τέτοιο, ούτε και να εκθέτει κάποια αποκλειστικά προσωπικά του αντικείμενα, ανατυπώσεις έργων ή σκόρπια φύλλα αυτών, καθώς η χρήση των νέων τεχνολογιών μπορεί να αναπαραστήσει τη χωροχρονική δράση του.

Το Μουσείο του Ρήγα θα πρέπει να στεγαστεί σε σύγχρονες, μουσειολογικά λειτουργικές, κτιριακές εγκαταστάσεις. Να εκθέτει τα έργα του, τα πρωτότυπα στο βαθμό που σώζονται και υπάρχουν, τα πραγματικά αυτόγραφά του, να στεγάζει συλλογές μελετών και άρθρων που αφορούν στον ίδιο και το έργο του, συλλογές απεικονιστικού υλικού με θέμα το Ρήγα, τους τόπους όπου έζησε κι έδρασε, πρόσωπα με τα οποία συνδέθηκε. Ο Ρήγας είναι ο βασικότερος εκφραστής του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Έργα του Άνθιμου Γαζή, του Ιώσηπου Μοισιόδακα, για να αναφέρω ενδεικτικά μόνο δύο από τον κύκλο του, έχουν θέση στο Μουσείο Ρήγα. Γίνεται κατανοητό ότι το νέο πνευματικό ίδρυμα θα μπορούσε να λειτουργήσει κι ως κέντρο τεκμηρίωσης και πληροφόρησης για το Ρήγα και το Νεοελληνικό Διαφωτισμό. Αυτόματα λοιπόν, συνδέεται με την ιστορική Ελληνική Διασπορά της Οθωμανικής περιόδου, η οποία έχει κατεξοχήν λόγο και διεκδικεί χώρο παρουσίας στο Μουσείο Ρήγα Βελεστινλή. Η τεκμηρίωση της πρόσληψης του Ρήγα από τους συγχρόνους και ιδιαίτερα από τους μεταγενέστερούς του θα πρέπει να αποτελεί στόχο ενός τέτοιου ιδρύματος. Η δημιουργία αρχείου τύπου, αρχείου ήχου, φωτογραφικού αρχείου με αντικείμενο συναφείς πνευματικές εκδηλώσεις και δραστηριότητες θα πλούτιζαν όχι μόνο τις εκθεσιακές συλλογές του Μουσείου αλλά θα το καθιστούσαν και κέντρο ερευνητικού ενδιαφέροντος. Αντικείμενό του θα είναι η εκπόνηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων, η διοργάνωση επιστημονικών συναντήσεων, η διευκόλυνση των ερευνών, η μελέτη και προβολή του έργου του Ρήγα. Συνεπώς η συνακόλουθη παροχή υπηρεσιών τεκμηρίωσης θα συνέβαλε σταδιακά στην οικονομική ενίσχυση του Μουσείου με απώτερο στόχο την οικονομική αυτοτέλειά του. Τα παραπάνω καθιστούν το Μουσείο Ρήγα Βελεστινλή θεσμική έκφραση ευρύτερης εμβέλειας, που αυτονόητα στοχεύει κι έξω από τα εθνικά όρια.

Καθώς το έργο του Ρήγα συνδέεται με τις σημαντικότερες πολιτικές προκλήσεις και κατακτήσεις της Νεωτερικότητας, το Μουσείο μπορεί να λειτουργήσει ως ο θεσμικός φορέας ενός ετήσιου διεθνούς φόρουμ πολιτικών ιδεών κι αναζητήσεων. Κάτι τέτοιο ανεβάζει ασφαλώς τον πήχυ των απαιτήσεων. Γι’ αυτό θεωρώ και το σημειώνω εξαρχής, ότι είναι βασική προϋπόθεση επιτυχίας του νέου ιδρύματος να διέπεται και να διοικείται από Οργανισμό που να μη δημιουργεί ή αναπαράγει μια νέα «σοβιετία». Κατά τον ίδιο τρόπο απαιτείται να γίνει κι η στελέχωσή του από αυστηρά εξειδικευμένο προσωπικό.

Η ίδρυση και λειτουργία στο παραπάνω πλαίσιο του Μουσείου Ρήγα Βελεστινλή στη γενέτειρά του συμβάλλει στη διατήρηση της μνήμης του και στην εκπλήρωση της παρακαταθήκης του. Τέλος δημιουργεί πραγματικές και μη συμβατικές προϋποθέσεις για την πολύπλευρη ανάπτυξη του τόπου.

Στέργιος Λαΐτσος
Ινστιτούτο Ιστορίας, Πανεπιστήμιο Βιέννης

Ύφεση Ισολογισμού (balance sheet recession) - το λογιστικό αποτύπωμα που αφήνει η Ελλάδα στην Ευρώπη

2010-11-01T08:25:00.002+02:00

Παραμύθια του Τάλεμπ για μαύρους κύκνους, ζωγραφιές του Μαντελμπρότ--Γιατί θα παραμείνουν παραμύθια και ζωγραφιές

2010-11-01T08:22:00.004+02:00

Η σύγχυση του δημοσιογράφου όταν έπαψε να είναι δημοσιολόγος

2010-10-04T12:44:00.000+03:00

Είχα κάποτε την ευτυχία να γνωρίσω τον Κωνσταντίνο Καλλιγά. Ήδη διάβαζα με πάθος και θαυμασμό τις επιφυλλίδες του στην "Καθημερινή" και τη "Μακεδονία", όταν ένα τυχαίο γεγονός μου επέτρεψε να έχω μαζί του μια διά ζώσης συνομιλία μισής ώρας. Είναι λοιπόν πολύ παράξενο το συναίσθημα που σε κατακλύζει όταν αντιλαμβάνεσαι ότι απέναντί σου στέκει ένας ξεχωριστός άνθρωπος. Πρόκειται για μια εμπειρία σχεδόν λυτρωτική! Σαν να συνομώτησε το σύμπαν χάριν της δικής σου ευτυχίας! Η συσσωρευμένη σοφία, η ευθυκρισία και η εμφανής προσπάθειά του να μη φέρει σε μειονεκτική θέση τον συνομιλητή του λειτούργησαν αμέσως σαν μαγνήτης και μου υπέδειξαν με κάθε δυνατό τρόπο - με τη γλώσσα του σώματος, του βλέμματος, των αναβαπτιζόμενων στο στόμα του λέξεων και των αποκαλυπτόμενων εννοιών - τις ζητούμενες από ένα δημοσιολόγο αρετές. Αυτή η λέξη "δημοσιολόγος" έχει πια ξεχαστεί στις μέρες μας. Ίσως γιατί η διάκριση μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου έχει πια καταργηθεί στην πράξη ή ατονήσει. Ίσως γιατί τα εν οίκω του κάθε κονδυλοφόρου είναι αυτά που καθορίζουν τη στάση του και προσαρμόζουν την παρουσία του στα εν δήμω. Ίσως τελικά οι πιο αντιπροσωπευτικές και ειλικρινείς εκπομπές της τηλοψίας μας είναι ακριβώς αυτά τα μεσημβρινά δίωρα κοινωνικού σχολιασμού! Εκεί όπου τα επιφαινόμενα κατακάθονται πάνω σε όλες τις πιθανές αιτίες της κοινωνικής μας αποσάθρωσης και δείχνουν τον κόσμο μας αγγελικά πλασμένο! Εκεί όπου το τι φοράς, τι πίνεις, τι τρως, με ποιον τρως, πού πας και το δίνεις είναι από μόνα τους αρκετά προκειμένου να αποσυρθούν από το προσκήνιο των αναπάντητων προβλημάτων αγωνίες και ερωτήματα για το μέλλον του τόπου και των επερχομένων γενεών, για την κρίση του συστήματος αξιών, για τη συνακόλουθη ανθρωπιστική κρίση που ταλανίζει τον τόπο, για την ηθική, φυσική και περιβαλλοντική κατάπτωση ατόμων και συλλογικών οντοτήτων...

Οι φερώνυμοι σήμερα ως δημοσιογράφοι ευθύνονται κατά κύριο λόγο για την υλοποίηση της μέγιστης και πλέον φιλόδοξης των εργολαβιών: της αποβλάκωσης ενός ολόκληρου λαού υπό τον ήχο των αυλητρίδων των αφεντικών τους και των αφεντικών των αφεντικών τους! Είναι πια τόσο εφικτό και τόσο φτηνό εν σχέσει προς το διασφαλιζόμενο αποτέλεσμα, ώστε μόνο με τη χρήση της εικόνας και του μηνύματος (όπου η εικόνα είναι το μήνυμα!) ο κάθε αμφιτρύων της "ενημέρωσης" μπορεί να να υπεξαιρέσει όλο τον όγκο της ζωής που χάνεται πίσω απ' αυτήν...

Σε μια σκηνή του "Πολίτη Κέιν", ο πολύς Orson Welles βάζει τον αρχισυντάκτη της "ανατρεπτικής" εφημερίδας του να ρωτάει τον ιδιοκτήτη του μέσου τι να γράψει στον τίτλο. Εκείνος, χωρίς να το σκεφτεί πολύ, του λέει: Γράψε "Πόλεμος στην Κούβα!". Εμβρόντητος ο δημοσιογραφάκος ξαναρωτά: "Ξέσπασε πράγματι πόλεμος στην Κούβα;" Και το αφεντικό απαντά: "Γράψε εσύ την είδηση κι αναλαμβάνω εγώ τον πόλεμο!"

Αυτό το πρωθύστερο της είδησης, η οποία διαμορφώνει στάσεις και πεποιθήσεις μόνο με το πλασάρισμα και όχι με την ουσία της, είναι σήμερα ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους που διατρέχουν οι "παγκοσμιοποιημένες" ανθρώπινες κοινότητες. Συχνά ο δημοσιογράφος γίνεται το μέσον - άλλοτε εκούσια κι άλλοτε ακούσια - μιας μορφής μακροεγκληματικότητας ικανής να ανατρέψει εκ βάθρων κοινωνίες, ισορροπίες, σταθερές αιώνων. Και αυτό χάριν του Μαμμωνά!

Ευάγγελος Μπαϊρακτάρης,

Διδάκτωρ Νομικής Α.Π.Θ., Λογοτέχνης

Αθλήτρια του Α.Σ. Ωρίων Βελεστίνου στο Πανευρωπαϊκό Κύπελλο TAEKWON – DO I.T.F.

2010-09-25T19:24:00.005+03:00

Ακόμη ένας αθλητής του Α.Σ. Ωρίων Βελεστίνου επιλέχθηκε να αντιπροσωπεύσει τη χώρα μας στο Πανευρωπαϊκό Κύπελλο Taekwon – do I.T.F. .

Συγκεκριμένα, η αθλήτρια Ανθούλα Γ. Παπατόλια 1 dan I.T.F., η οποία διακρίθηκε στα Πανελλήνια Πρωταθλήματα Taekwon – do I.T.F. (δύο χρυσά μετάλλια), και αφού πέρασε με επιτυχία τα ανάλογα τεστ, επιλέχθηκε στην Ελληνική Αποστολή και θα αγωνιστεί με τα χρώματα της χώρας μας στο Πανευρωπαϊκό Κύπελο Taekwon – do I.T.F που θα διεξαχθεί από τις 20-25 Οκτωβρίου 2010 στην Μπρατισλάβα της Σλοβακίας.

Η αθλήτρια Ανθούλα Παπατόλια κατά την προπόνησή της

Το Taekwon – do I.T.F. είναι το παραδοσιακό σύστημα που επιτρέπεται η χρήση των ποδιών και των χεριών (γροθιές), στο μπροστινό μέρος της κεφαλής και του σώματος. Υποχρεωτική είναι η χρήση προστατευτικών γαντιών και παπουτσιών, ενώ η κάσκα είναι προαιρετική.

Η αθλήτρια προπονείται κατά την διάρκεια όλου του χρόνου στις εγκαταστάσεις του Α.Σ. Ωρίων στο Βελεστίνο και κάθε Σαββατοκύριακο από τις 21 Αυγούστου όλη η Ελληνική Αποστολή προπονείται στην Θεσσαλονίκη σε αίθουσα του ξενοδοχείου Καψής και στις αθλητικές εγκαταστάσεις του Α.Σ. παραδοσιακού TKD Β. Ελλάδος.

Στην αποστολή συμμετέχουν περίπου 35 αθλητές,-τριες και συνοδοί, ενώ θα προσφέρουν τις υπηρεσίες τους ως διαιτητές των αγώνων ο καθηγητής Φυσικής Αγωγής Γεώργιος Παπατόλιας 5 dan I.T.F. από τo Ν. Μαγνησίας και ο Δημήτριος Σαμαράς 5 dan I.T.F. από το Ν. Καστοριάς.

Την αποστολή θα συνοδεύσουν τα μέλη της Σ.Ε. master Π. Γιαλαμάς ( Ημαθίας), master Β. Αλεξανδρής (Θεσ/νίκης) και ο προπονητής της αποστολής Π. Στούπας (Θεσ/νίκης) .

Εμείς ευχόμαστε καλή επιτυχία στην αθλήτρια και καλή επιστροφή.

Η Ανθούλα Παπατόλια με τον προπονητή της Γιώργο Παπατόλια

Τελικά έχουμε "πεζόδρομο";

2010-09-22T12:06:00.000+03:00

Ηλιόλουστη μέρα, χαρά Θεού. Στον πεζόδρομο του Βελεστίνου μερικές παρέες έπιναν το παραδοσιακό Σαββατιάτικο τσίπουρο, ενώ κάποια παιδάκια βολτάρανε με τα ποδήλατά τους. Έτυχε λοιπόν να κάνω μια βόλτα και πραγματικά δυσαρεστήθηκα πολύ. Πέραν των όσων κακοτεχνιών και λαθών που έχουν γίνει (σχεδιασμός, ποιότητα πλακών κλπ) τα οποία δεν είναι του παρόντος καθώς έχουν γίνει συζητήσεις επί συζητήσεων για αυτά, λυπήθηκα αφάνταστα και για πράγματα που βλέπω από συμπολίτες μου. Από όσα γνωρίζω, ο πεζόδρομος είναι για πεζούς και ίσως για ποδήλατα κινούμενα με μικρή ταχύτητα. Παρατηρούμε:

Α) Μηχανάκια (κυρίως οδηγούμενα από νεαρότερα άτομα) να κινούνται με ταχύτητα, τρομάζοντας στο πέρασμα τους μικρά παιδιά καθώς και άτομα τις τρίτης ηλικίας, με όλους φυσικά τους κινδύνους που εγκυμονούν.

Β) Αυτοκίνητα (φορτηγά και επιβατικά) τα οποία ανεφοδιάζουν τα καταστήματα. Βέβαια, εδώ φταίει και η δημοτική αρχή καθώς δεν έχει θεσπιστεί ποτέ ωράριο, εντός του οποίου συγκεκριμένου μεγέθους οχήματα να κάνουν χρήση του πεζοδρόμου (είμαστε ίσως παγκοσμίως πρωτοπόροι σε αυτό καθώς σχεδόν παντού υπάρχει αναρτημένο ωράριο, άσχετα αν τηρείται ή όχι).

Γ) Το πλέον σημαντικό, το οποίο και μου προξένησε την χειρότερη εντύπωση, ήταν αυτοκίνητα παρκαρισμένα μέσα στον πεζόδρομο, έξω από τα καταστήματα των ιδιοκτητών ή/και απέναντι από τις εισόδους των διαμερισμάτων τους. Άραγε, όσοι είναι ιδιοκτήτες καταστημάτων ή διαμένουν σε διαμερίσματα που βλέπουν στον πεζόδρομο, δικαιούνται να βάζουν τα αυτοκίνητα τους και να τα παρκάρουν εκεί; Αν ναι, τότε μπορεί πολύ εύκολα να γεμίσει από αυτοκίνητα ο πεζόδρομος.

Αυτό που με προβληματίζει περισσότερο είναι ότι έχουμε μεγάλο πρόβλημα νοοτροπίας και κουλτούρας. Δεν πρέπει να μας κόψει κλήση η αστυνομία (αν φυσικά έχει και αυτή την διάθεση να κάνει το έργο της) για να τηρούμε τους νόμους και να σεβόμαστε τον πεζόδρομο. Πρέπει ως πολιτισμένα και σκεπτόμενα άτομα, που πραγματικά πιστεύω ότι οι περισσότεροι μας είμαστε, να τηρούμε αυτά που η κοινή λογική λέει. Διαφορετικά, έχουμε κάτι που μόνο λέγεται πεζόδρομος στα χαρτιά, χωρίς να είναι. Τόσο δύσκολο είναι να περνάνε τα μηχανάκια κανονικά από τον δρόμο; Τόσο κουραστικό είναι, για τις μικρές παραγγελίες και τις μικρές αποστάσεις, οι ανεφοδιαστές να χρησιμοποιούν καροτσάκι; Και τέλος, τόσο παράλογο είναι να μην χρησιμοποιούν κάποιοι τον πεζόδρομο σαν να είναι το προσωπικό τους πάρκινγκ, λες και τους ανήκει; Λίγη ντροπή και λίγος σεβασμός παραπάνω δε θα έβλαπτε.

Φυσικά ούτε να το σκέφτομαι δεν θέλω τι θα γίνει αν κάποιος οδηγός (αυτοκινήτου ή μοτοσικλέτας) προκαλέσει κάποιο ατύχημα που θα εμπλέκει κάποιο παιδί, υπερήλικα ή οποιασδήποτε ηλικίας άνθρωπο. Δεν τον σώζει τίποτα, καθώς οδήγηση σε πεζόδρομο δεν έχει κανένα ελαφρυντικό.

Ένας απλά σκεπτόμενος συμπολίτης

Ιστορία της ύδρευσης των οικισμών του Δήμου Φερών

2010-09-17T12:33:00.001+03:00

Βελεστίνο

Η επιλογή της θέσης των Φερών (σημερινό Βελεστίνο) υπαγορεύτηκε από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα που εξασφάλιζε η γεωγραφική θέση της πόλης. Κτισμένη στις υπώρειες του όρους Χαλκοδόνιου, που δεσπόζει στα νότια, πιθανότατα κατά τη Χαλκολιθική περίοδο (γύρω στο 3000 π.Χ.) με τη λίμνη Βοιβηίδα (Κάρλα) στα βόρεια και λίγο πιο πέρα το όρος Πήλιο, η πόλη των Φερών ήλεγχε το πέρασμα από το εσωτερικό της Θεσσαλίας προς τον Παγασητικό κόλπο, όπου σύμφωνα με τον Στράβωνα, βρισκόταν το επίνειό της, οι Παγασές. Η επίκαιρη θέση της την καθιστούσε ένα σημαντικό κέντρο των συγκοινωνιών και μαζί με το φυσικό πλούτο που απέδιδαν η γη και τα ύδατά της, συνετέλεσε αποφασιστικά στην ανάπτυξή της, σύμφωνα με την κα Δουλγέρη - Ιντζεσίλογλου.

Η Υπερεία Κρήνη το 1898

Η Υπέρεια Κρήνη είναι η πανάρχαια πηγή, που βρισκόταν στην καρδιά της αρχαίας πόλης των Φερών και εξακολουθούσε να αναβλύζει μέχρι πριν λίγα χρόνια σε κεντρικό σημείο της διαδόχου κωμόπολης του Βελεστίνου. Πότιζε άλλοτε, όπως και πριν μερικά χρόνια, την πεδιάδα των Φερών, που της όφειλε την γονιμότητά της. Απέδιδε περισσότερα από 1000 m3/h, με τα οποία αρδεύονταν 5000 στρέμματα γης, κινούνταν 10 νερόμυλοι και 5 ντριστέλλες και άλλα τόσα μαντάνια κατά τον περασμένο αιώνα.

Κατά την ελληνιστική περίοδο (3ος-1ος αι. π.Χ.), το δημόσιο υδραγωγείο σε συνδυασμό με τα ιδιωτικά πηγάδια και τις δεξαμενές εξασφάλιζε τον απρόσκοπτο εφοδιασμό των Φεραίων με νερό.

Στην περίοδο του Βυζαντίου χάνονται οι απαρχές του νεότερου οικισμού, που με το όνομα «Βελεστίνο» διαδέχτηκε στην ίδια θέση την αρχαία πόλη των Φερών.

Κατά τη μέση εποχή της τουρκοκρατίας (17ος-18ος αι. μ.Χ.) κατασκευάστηκε υδραγωγείο στα νότια του Βελεστίνου, στη θέση «Κράνοβο». Πρόκειται για έναν κτιστό και κολλημένο αγωγό, που ξεκινά από μια πηγή, ακολουθεί την πορεία ενός χειμάρρου και καταλήγει μέσα στην κωμόπολη του Βελεστίνου, όπου σώζονταν μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα δύο κρήνες, που παράλληλα με την Υπέρεια Κρήνη έδιναν το νερό στους Βελεστινιώτες. Σήμερα, ο αγωγός αυτός διατηρείται σε καλή κατάσταση και είναι ορατός σε πολλά σημεία. Ιδιαίτερα εντυπωσιακές είναι οι «καμάρες» του υδραγωγείου, δηλαδή τα στενά τόξα πάνω στα οποία στηριζόταν ο αγωγός, διασχίζοντας την κοίτη του χειμάρρου.

Καμάρα στη θέση Πλατάνια

Καμάρα στη θέση Κράνοβο

Τα επόμενα χρόνια, μέχρι και τα μέσα του 20ου αιώνα, πολλές οικίες διέθεταν πηγάδια για τις οικιακές τους ανάγκες. Παρ’ όλα αυτά, πόσιμο νερό, πολλές φορές και νερό για μαγείρεμα, οι Βελεστινιώτες εξακολουθούσαν να παίρνουν από τις πηγές της Υπερείας Κρήνης και αυτό γιατί το νερό από τα πηγάδια, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν ήταν καλής ποιότητας.

Το 1964 κατασκευάζεται το δίκτυο ύδρευσης του Βελεστίνου και μέσα σε ένα χρόνο περίπου, οι οικίες του Βελεστίνου είναι συνδεδεμένες με αυτό. Το πρώτο αυτό δίκτυο αξιοποιεί τις πηγές της Υπερείας Κρήνης για δύο περίπου δεκαετίες.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’70, αρχές της δεκαετίας του ’80 ανοίγονται γεωτρήσεις στα νότια της πόλης του Βελεστίνου στις θέσεις «Κράνοβο» και «Μαλούκα» από τις οποίες υδρεύεται η πόλη, αξιοποιώντας παράλληλα και τα νερά της Υπερείας Κρήνης. Τα επόμενα χρόνια τα νερά της Υπερείας Κρήνης χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για άρδευση και ως χώρος αναψυχής και οι ανάγκες σε νερό για αστική χρήση διασφαλίζονται με τη διάνοιξη και νέων γεωτρήσεων, οι οποίες σε συνδυασμό και με κάποιες από τις παλιότερες χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα.

Η ύδρευση των υπόλοιπων οικισμών του Δήμου Φερών

Οι υπόλοιποι οικισμοί του Δήμου Φερών διέθεταν στο παρελθόν βρύσες σε κεντρικά σημεία των χωριών, απ’ όπου οι κάτοικοι προμηθεύονταν νερό για τις οικιακές τους ανάγκες. Το νερό τους, άφθονο συνήθως, μεταφερόταν από κοντινές πηγές. Σήμερα, σώζονται μερικές μόνο από αυτές, κατασκευασμένες με το μεράκι των δημιουργών τους και θυμίζουν στους κατοίκους άλλες εποχές, όπου η ύπαρξη πόσιμου νερού μέσα στα σπίτια ήταν ένας καθημερινός αγώνας που τον επωμίζονταν κυρίως οι γυναίκες του σπιτιού. Παράλληλα με τις βρύσες, σε μερικούς οικισμούς, υπήρχαν και πηγάδια, καθώς και αντλίες (Αερινό) που εξυπηρετούσαν τους κατοίκους.

Πετρόκτιστη βρύση στο Μικρό Περιβολάκι

Στη δεκαετία του 1970 όλοι πλέον οι οικισμοί κατασκεύασαν δίκτυο ύδρευσης, συνδέθηκαν όλες οι οικίες και οι υπόλοιπες δραστηριότητες του σύγχρονου ανθρώπου (βιοτεχνία, γεωργία, κτηνοτροφία κ.ά), η καθημερινή ζωή έγινε πιο εύκολη και κάποιες άλλες εποχές πέρασαν ανεπιστρεπτί.

«Καμάρα» διέλευσης αγωγού για την μεταφορά νερού στο δρόμο Περιβλέπτου - Ελευθεροχωρίου

Στέργιος Απ. Σιουμουρέκης
Γεωλόγος, MSc Α.Π.Θ.
Ειδίκευση στην Εφαρμοσμένη & Περιβαλλοντική Γεωλογία
Σημείωση: Τα στοιχεία που αναφέρονται αποτελούν τμήμα της Διατριβής Ειδίκευσής μου: Σημερινή κατάσταση και μελλοντικές τάσεις αστικής κατανάλωσης νερού στο Δήμο Φερών Ν. Μαγνησίας (σελ. 147), με κύρια βιβλιογραφία εργασίες της Κας Δουλγέρη - Ιντζεσίλογλου, Α., Δρ. Αρχαιολογίας, Διευθύντρια ΙΓ΄ Εφορίας Προϊστ. Και Κλασσικών Αρχαιοτήτων Βόλου

ΑΔΜΗΤΟΣ ΚΑΙ ΑΛΚΗΣΤΗ

2010-09-17T12:01:00.000+03:00

Ο Άδμητος, γιoς του Φέρητα και της Κλυμένης, υπήρξε ο μυθικός βασιλιάς και ιδρυτής, καθώς λέει η μυθολογία, των Φερών της Θεσσαλίας. Ο καλόκαρδος και μεγαλόψυχος βασιλιάς, όταν ο Απόλλωνας, διωγμένος από τα θεϊκά ανάκτορα του πατέρα του Δία, του ζήτησε καταφύγιο και φιλοξενία, τον φιλοξένησε και του φερόταν πάντα με σεβασμό.

Απόλλωνας και Άδμητος στο άρμα με αγριόχοιρο και λιοντάρι

Εκείνο τον καιρό ο Πελίας, ο Βασιλιάς της Ιωλκού, θέλοντας να βρει τον κατάλληλο σύζυγο για την όμορφη κόρη του Άλκηστη, που την ζητούσαν τα ομορφότερα και τα πλουσιότερα παλικάρια της Ελλάδας, κήρυξε ότι θα την έπαιρνε γυναίκα του εκείνος που θα έζευε στο γαμήλιο άρμα δύο θηρία διαφορετικού γένους. Αυτό βέβαια ήταν αδύνατο για τον άνθρωπο, όχι όμως και για τον Απόλλωνα, που εξημέρωσε έναν αγριόχοιρο και ένα λιοντάρι και βοήθησε έτσι τον Άδμητο να ζέψει μαζί τα δύο ζώα και να κερδίσει το χέρι και την καρδιά της Άλκηστης. Ο γάμος έγινε με αφάνταστη μεγαλοπρέπεια. Προσφέρθηκαν θυσίες σ' όλους τους θεούς αλλά λησμονήθηκε η θεά του κυνηγιού Άρτεμη, που θεωρώντας το μεγάλη προσβολή, εξοργίστηκε και καταδίκασε τον Άδμητο σε θάνατο. Ο Απόλλωνας προσπάθησε να καταλαγιάσει την οργή της αδερφής του και να τροποποιήσει την θανατική καταδίκη του Άδμητου. Το μόνο που δέχτηκε η θεά ήταν να τον αφήσει να ζήσει αν κάποιος άλλος προσφερόταν εκούσια να πεθάνει στην θέση του. Κανένας φίλος όμως του Άδμητου, απ' αυτούς που πριν ορκιζόταν στην φιλία τους ούτε ακόμη και οι γονείς του, δέχτηκαν να πεθάνουν για χάρη του. Αντίθετα, η πιστή και αφοσιωμένη γυναίκα του Άλκηστη χωρίς να διστάσει, πήρε την απόφαση να πεθάνει για τον σύζυγο της. Μετά από χρόνια, ήρθε η μέρα που η Άλκηστη έπρεπε να κατέβει στα σκοτεινά παλάτια του Άδη. Αφού αποχαιρέτησε την οικογένεια της ξάπλωσε στην νεκρική κλίνη ενώ όλο το παλάτι θρηνούσε για την ηρωική και αγαπημένη του βασίλισσα.

Σύμφωνα με την αρχαιότερη εκδοχή του μύθου, που αναφέρεται στο Συμπόσιον του Πλάτωνα, η Περσεφόνη, η γυναίκα του Πλούτωνα, συγκινημένη από την αυτοθυσία και την αγάπη της Άλκηστης, δεν την δέχθηκε στον Άδη αλλά την έστειλε πίσω στον επάνω κόσμο. Η νεότερη εκδοχή όμως αναφέρει ότι την ίδια ημέρα που ο Άδμητος θρηνούσε την γυναίκα του, τον επισκέφθηκε ο Ηρακλής, ο παλιός φίλος του και σύντροφός του στην Αργοναυτική εκστρατεία. Ο ήρωας μόλις πληροφορήθηκε το θάνατο της βασίλισσας, έτρεξε για να προλάβει τον Χάρο που από στιγμή σε στιγμή θα περνούσε με την ψυχή της στον ποταμό Αχέροντα. Παλεύοντας με τον Χάρο τον νίκησε και έφερε πίσω στον άνδρα της τη βασίλισσα.

Ο Ηρακλής μάχεται το Χάρο για τη ζωή της Άλκηστης - Frederic Lord Leighton (1869-71)

Ο μύθος λέει οτι απέκτησαν τρία παιδιά, τον Εύμηλο, τον Ίππασο και τον Περιμήλη. Από αυτούς, ο Εύμηλος διακρίθηκε ως αρχηγός των Φεραίων στην εκστρατεία των Ελλήνων κατά της Τροίας. Στην αρχαιότητα ο Άδμητος και η Άλκηστη θεωρούνταν πρότυπα συζυγικής στοργής. Αρχαίοι και νεότεροι συγγραφείς και ποιητές έψαλαν την αυτοθυσία της Άλκηστης και θαύμασαν την δύναμη της αγάπης της. Ο τραγικός ποιητής Φρύνιχος και ο Ευριπίδης έγραψαν για αυτήν στις ομώνυμες τραγωδίες τους. Στην Άλκηστη του Ευρυπίδη, ο φιλόσοφος, εξαίροντας την αυταπάρνηση και την αυτοθυσία της Άλκηστης, εξύψωσε τη γυναίκα στα μάτια όλων των Αθηναίων και έθεσε το πρόβλημα της χειραφέτησης της Αθηναίας γυναίκας.

Χατζηθεοδώρου Ελένη

To όνειρο της Φανής και το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία

2010-09-17T11:31:00.000+03:00

Ήταν η εποχή που οι κάτοικοι του Βελεστίνου συγκέντρωναν ότι είχε απομείνει από τους καταστροφικούς σεισμούς του Μαρτίου 1957. Άστεγοι και πεινασμένοι οι περισσότεροι των κατοίκων προσπαθούσαν να επιζήσουν με την δική τους παραγωγή, λαχανικά, δημητριακά, τυροκομικά. Είχε αρχίσει η ανοικοδόμηση των νέων σπιτιών με τα πενιχρά δάνεια των 26.000 δραχμών και όλοι προσπαθούσαν να συμμαζέψουν τα πληγέντα και τελείως καταστραφέντα από τους σεισμούς νοικοκυριά τους. Προβληματισμός για το σήμερα αγωνία για το αύριο, που δεν προβλέπονταν καθόλου αισιόδοξο με τους σωρούς των μπαζών από τα γκρεμισμένα σπίτια, τα περιφερόμενα κουρέλια και την ανέχεια με την μορφή της πείνας που άρχισε να χτυπάει τα περισσότερα από τα Βελεστινιώτικα νοικοκυριά. Σ΄ αυτήν την καταθλιπτική περίοδο ακούστηκε κάτι το αισιόδοξο κάτι που ερχόταν από πολύ μακριά, ήταν η φωνή μιας γριούλας της Φανής που μαζί με τα αισιόδοξα μηνύματα για το μέλλον ζητούσε να την ακούσουν για αυτό που της συνέβαινε. Ζούσε μόνη της σε ένα πρόχειρο κατάλυμα στο μεγάλο δρόμο για το ‘’Μετζίτι’’ χωρίς παράπονα για την φτώχεια της, χωρίς να ζητάει βοήθεια από κανέναν. Υπόδειγμα χριστιανής με την ταπεινότητα στη συμπεριφορά της και την σφραγίδα του Χριστού αποτυπωμένη στην άγια μορφή της. Κάθε βράδυ έβλεπε τον Προφήτη Ηλία να την παροτρύνει να κτισθεί με πρωτοβουλία της ένα εκκλησάκι στην κορυφή της ‘’Μαλούκας’’. Δισταγμοί αμφιβολίες ενδοιασμοί.... όμως πάλι μπροστά της ο Προφήτης Ηλίας. Δεν μπορεί έλεγε μέσα της θα είναι θέλημα Θεού και αποφάσισε να υλοποιήσει την επιθυμία του Αγίου. Όταν μίλησε στους τοπικούς άρχοντες και τους γύρω της για ότι έβλεπε και αποφάσισε να υλοποιήσει, όλοι της γύρισαν την πλάτη. Μιλούσαν γι΄ αυτήν απαξιωτικά, άλλοι τη θεωρούσαν ‘’τρελή’’. Κανένας δεν έδινε σημασία στα λόγια της για το εκκλησάκι που έπρεπε να γίνει. Όμως αυτή επέμενε. Η άρνηση των άλλων δυνάμωνε περισσότερο την πίστη της και τελικά υπερίσχυσε το θέλημα της γριούλας που για αυτήν ήταν και θέλημα Θεού. Στην αρχή οι λίγοι που την πίστεψαν συνέτρεξαν στη προσπάθεια της, και με τον καιρό έγιναν ακόμα περισσότεροι έτοιμοι να συνδράμουν για την υλοποίηση του έργου της που πρότεινε η γριούλα Φανή. Πήγαν επι τόπου στη κορυφή της ‘’Μαλούκας’’ και εκεί η γριούλα υπέδειξε το ακριβές σημείο όπου θα κτιζόταν το εκκλησάκι. Δεν δεχόταν άλλες προτάσεις, ήταν το σημείο που της υπέδειξε ο προφήτης. Δεν μπορεί να φαντασθεί κανείς σε πόσο σύντομο διάστημα κτίσθηκε το εκκλησάκι. Άλλοι πρόσφεραν υλικά, άλλοι την προσωπική τους δουλειά, όλοι όμως με λαχτάρα να το δούν τελειωμένο. Και το εκκλησάκι κτίσθηκε. Πανέμορφο στην κορυφή της ‘’Μαλούκας’’ ν’ αγναντεύει το Βελεστίνο και πιο πέρα τον θεσσαλικό κάμπο. Το ευχαριστήθηκε ο προφήτης και της το είπε, και αυτή ένιωθε δικαιωμένη που έφερε σε πέρας το χρέος της. Καθημερινά και όσο κρατούσαν τα πόδια της γερόντισσας Φανής ανέβαινε την ανηφόρα της ‘’Μαλούκας’’ άναβε τα καντήλια στο ξωκλήσι. Και σήμερα το εκκλησάκι είναι τόπος προσκυνήματος και πάντοτε οι πιστοί μνημονεύουν το όνομα της γριούλας που έζησε με αρετή, συνομιλούσε με τον Άγιο και έκανε το θέλημα του. Καλή γριούλα αιωνία σου η μνήμη.

του Βασίλη Καραμπερόπουλου

Περί ορέξεως...Καρπουζόπιτα!

2010-09-17T11:28:00.002+03:00

ΕΚΤΕΛΕΣΗ:

Κόβουμε σε κομμάτια το κόκκινο μέρος του καρπουζιού (2-3 μεγάλες φέτες).

Πετάμε προσεκτικά τα σπόρια.

Ζουλάμε με τις χούφτες την καθαρισμένη σάρκα μέσα σ' ένα μεγάλο τρυπητό και το σουρώνουμε ώστε να απομακρυνθεί ο χυμός.

Ανακατεύουμε σε λεκάνη τη στυμμένη σάρκα, ½ φλ. ζάχαρη, 2-3 κουτ. σούπας λάδι κι όσο αλεύρι χρειαστεί (συνήθως 1 φλ.) για να γίνει η ζύμη μας ρευστή (όχι νερουλή).

Αλείφουμε με λάδι ένα ταψί.

Στρώνουμε μπόλικο σουσάμι και πασπαλίζουμε με λίγη καννέλα.

Απλώνουμε τη ζύμη μας.

Ραντίζουμε με λάδι και πασπαλίζουμε πάλι με σουσάμι.

Ψήνουμε μέχρι να πάρει χρώμα και να ξεκολλάει από τα τοιχώματα (30' με 45').

Όσο είναι ζεστό το περιχύνουμε με λίγο μέλι και το πασπαλίζουμε με κανέλλα.

Γιώργος Τσιούτσιος
Σεφ Ζαχαροπλαστικής

ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΖΩΙΚΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ: ΛΕΙΣΜΑΝΙΑΣΗ- ΚΑΛΑΖΑΡ

2010-09-15T10:37:00.001+03:00

Η νόσος στην Ελλάδα ενδημεί και είναι θανατηφόρος. Τα περισσότερα περιστατικά προέρχονται από τα προάστια των αστικών κέντρων. Δηλαδή η εμφάνισή της στη περιοχή μας είναι συχνή και τα ποσοστά νοσηρότητας είναι υψηλά. Η μετάδοση της προκαλείται από το τσίμπημα μιας μικρής αλλά όχι τόσο “αθώας” σκνίπας. Η έξαρση της νόσου ξεκινά από αυτό το μήνα και μέχρι να έρθουν πάλι τα κρύα του χειμώνα. Η συγκεκριμένη σκνίπα που μεταδίδει το πρωτόζωο Leismania infantum είναι του γένους Phlebotomus. Η νόσος δεν μεταδίδεται από σκύλο σε άνθρωπο, ούτε ακόμα από σκύλο σε σκύλο. Το αίτιο μετάδοσης είναι μόνο η σκνίπα και όχι η επαφή. Η μετάδοση της ασθένειας στον άνθρωπο από τη σκνίπα αφορά μόνο άτομα με ανοσοπενία ή ανοσοκαταστολή. Μέχρι στιγμής έχουν καταγραφεί μόνο περιστατικά προσβολής στους σκύλους πάνω από ενός έτους και όχι στις γάτες. Όλες οι ράτσες είναι ευπαθείς.

Συμπτώματα -Τι παρατηρούμε στα σκυλάκια

Κυριώς εμφανίζονται δερματικές αλλοιώσεις. Δηλαδή αλωπεκία σε συγκεκριμένα σημειά του σώματος (εμφανής απώλεια τριχώματος), έλκη, οζίδια, φλύκταινες. Ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα είναι η ονυχομεγαλία (μεγαλώνουν τα νύχια σε ασυνήθιστο βαθμό). Επίσης μπορεί να παρατηρήσετε επίσταξη( αιμορραγία από τη μύτη), προοδευτική απώλεια βάρους,αλλοιώσεις στα μάτια όπως επιπεφυκίτιδα και πυώδες έκκριμα.

Αυτά είναι τα συμπτώματα που γίνονται εμφανή από εσάς και δεν είναι θανατηφόρα. Ο κτηνίατρος μπορεί να παρατηρήσει σπληνομεγαλία, πολυμυΐτιδα, νεφροπάθειες, πολυαρθρίτιδα, που μπορεί να συνυπάρχουν και να προκαλέσουν το θάνατο του ζώου

Αντιμετώπιση

Σε περίπτωση που διαπιστώσετε έστω και ένα σύμπτωμα, είναι σημαντικό το ταχύτερο δυνατό να επισκεφτείτε τον κτηνίατρο. Η θεραπεία εκτός από τη σωστή διάγνωση, εξαρτάται και από το στάδιο της νόσου. Μετά απο τις ειδικές εξετάσεις του κτηνιάτρου θα σας ενημερώσει για τη πορεία του και για την ανταπόκριση στη θεραπεία.

Πρόληψη

Όπως λέμε και για τον άνθρωπο, η πρόληψη είναι καλύτερη από τη θεραπεία και ιδιαίτερα για τη συγκεκριμένη ασθένεια. Σε περίπτωση που το ζώο είχε νοσήσει στο παρελθόν, είναι απαραίτητη η χορήγηση αλλοπουρινόλης για 7 συνεχείς μέρες για καθένα από τους επικίνδυνους μήνες. Γενικώς σε όλα τα σκυλιά και κυρίως σε αυτά που ζουν εκτός του σπιτιού μας, συνιστούμε την επάλειψη του ζώου με το γνωστό Αυtan, 3 φορές την εβδομάδα για το χρονικό διάστημα Μάιος-Οκτώβριος. Η τοποθέτηση του ζώου σε κλωβό με λεπτό δίκτυ τις ώρες μεγάλης δραστηριότητας των σκνιπών 8μμ-3πμ , θα ενισχύσει το προληπτικό αποτέλεσμα των μέτρων.

Οι καιροί είναι δύσκολοι για εμάς τους ανθρώπους, αλλά και οι ψυχές αυτές που ζουν δίπλα μας, μας χρειάζονται. Προστατέψτε τα ζώα σας. Έχουν γίνει και αυτά ένα με εμάς και εξαρτώνται από εμάς.

Ντόντου Ιωάννα του Νικολάου
Κτηνίατρος

Γιατί υστερεί η παιδεία στην Ελλάδα;

2010-08-30T20:18:00.004+03:00

Εδώ και χρόνια, η εκπαίδευση στη χώρα μας έχει πλήρως απεμπολήσει τον στόχο της συστηματικής απόκτησης γνώσεων και έχει περιοριστεί σε μέσο άσκησης κοινωνικής πολιτικής. Οι όποιες αποφάσεις της πολιτικής ηγεσίας είναι προϊόν του ίδιου οδοστρωτήρα που ευθύνεται για κάθε όψη της νεοελληνικής κακοδαιμονίας. Διακρίνονται για την αποσπασματικότητα, την προχειρότητα, την προσωρινότητά τους, καθώς και για
την - ομολογημένη ή εντελώς προφανή, τις περισσότερες
φορές - κομματική ή οικονομική ή τοπική σκοπιμότητα που πρυτανεύει κατά τον καθορισμό των προτεραιοτήτων στις σκέψεις των εμπνευστών, εισηγητών και εφαρμοστών τους.

Όταν η παιδεία τιμωρείται...Προμηθέας Δεσμώτης, Gustave Moreau, 1868

Η χώρα έχει γεμίσει από "σχολές". Τόσες πολλές, ώστε ακόμη και όσοι φοιτούν σε αυτές να μη γνωρίζουν πολλάκις σε ποιο ανώτατο ίδρυμα ανήκουν. Υπάρχει μια θεμελιώδης παρεξήγηση εδώ. Σκόπιμη, κακοήθης και επικίνδυνη. Η ίδρυση πανεπιστημιακών ή άλλων ανώτατων ιδρυμάτων δεν έχει ούτε οφείλει να έχει ως πρωταρχικό σκοπό την τόνωση της τοπικής οικονομίας, την άγρα ψήφων, την ισόρροπη κατανομή των κονδυλίων για την παιδεία και άλλες τέτοιες φαιδρότητες - φαιδρότητες ανάλογες του πολιτικού και προσωπικού ήθους των εχόντων την πατρότητά τους. Καλώς ή κακώς η απόκτηση σύγχρονων και ανταγωνιστικών γνώσεων προϋποθέτει τεράστια συγκέντρωση πόρων. Ποια τοπική "σχολή" μπορεί να λειτουργήσει με διεθνώς ανταγωνιστικά κριτήρια, όταν στερείται τα στοιχειώδη: βιβλιοθήκη, κέντρα έρευνας, εργαστήρια, δικτύωση κ.ο.κ.; Ο κάθε βλαχοδήμαρχος ή άλλος τοπικός αξιωματούχος (μηδέ των θλιβερών τοπικών αντιπροσώπων στο Κοινοβούλιο εξαιρουμένων) συνειδητοποιεί, όταν επαίρεται για το αποτέλεσμα των πιέσεών του στην κεντρική εξουσία, τη ζημία που προκαλεί στην "εθνική παιδεία" διά της κατατμήσεώς της και της κατασπατάλησης των περιορισμένων πόρων της; Πιστεύω πως ναι, και αυτό καθιστά ακόμα πιο κατάπτυστη τη στάση του και το γεγονός της εξακολούθησης της πολιτικής επιβίωσής του...

Παρεξήγηση δεύτερη. Από πού βγαίνει το συμπέρασμα ότι όλοι έχουν δικαίωμα στην ανώτατη εκπαίδευση; Μήπως από τη μωρία όσων γονιών θέλουν το παιδί τους να πετύχει εκεί όπου οι ίδιοι απέτυχαν; Ή, πάλι, από την αντίστροφη μωρία άλλων γονιών, που διακαώς επιθυμούν το παιδί τους να πετύχει τουλάχιστον ό,τι οι ίδιοι πέτυχαν ή να τους ξεπεράσει; Οι μωροί και των δύο κατηγοριών αδυνατούν να αντιληφθούν ότι το παιδί τους δεν αποτελεί ιδιοκτησία τους, ότι δεν έχουν κανένα δικαίωμα οι ίδιοι να αποφασίσουν για την τύχη του, ότι μόνο τις κλίσεις, τις δυνατότητες και τις ικανότητές του να ενισχύσουν μπορούν (και, πρακτικώς, τίποτε άλλο), ότι από το χώμα χρυσάφι δεν γίνεται. Οι ίδιοι ξοδεύονται πέραν πάσης λογικής. Στερούνται τα πάντα, χωρίς να αντιλαμβάνονται το πασιφανές: ότι διά της δικής τους στέρησης δεν επέρχεται η πολυπόθητη επιφοίτηση. Το παιδί, εξάλλου, λαμβάνει από πολύ νωρίς το μήνυμα ότι όλα είναι εύκολα, όλα εφικτά, όλα επιτρεπτά. Ότι, χάρη στον μπαμπά και τη μαμά, τα όποια εμπόδια παρακάμπτονται χωρίς καμιά δική του προσπάθεια, ότι το κράτος οφείλει να είναι το διαρκές υποκατάστατο της δικής του έλλειψης ικανότητας, της δικής του οκνηρίας. Πρόκειται για ένα κακομαθημένο, νευρωτικό πλάσμα, το οποίο με απόλυτη βεβαιότητα - απολαμβάνοντας ένα δίκτυ προστασίας που αφήνει άθικτα από τη ζωή όλα τα κακά του χαρακτηριστικά, όλες τις ελλείψεις του - θα εξελιχτεί στη συνέχεια σε κακό πολίτη. Στον πολίτη που πιστεύει ότι έχει μονο δικαιώματα. Ότι είναι δικαίωμά του να διαβιοί πολυτελώς και ακόπως εις βάρος των άλλων.

Παρεξήγηση τρίτη. Η αξία των πτυχίων. Έστω ότι περνούν όλοι στα πανεπιστήμια. Εφόσον εξακολουθήσει η σημερινή αθλιότητα, όπου πρακτικά σχεδόν όλοι, κάποια στιγμή, λαμβάνουν πτυχίο, είναι προφανές ότι όλα τα πτυχία δεν έχουν την ίδια αξία. Μέσα στον σωρό υπάρχουν διαμάντια, αλλά και άνθρακες που γυαλίζουν (καθιστώντας έτσι τα διαμάντια δυσδιάκριτα). Θα είναι ποτέ σε θέση η αγορά να διακρίνει τις αξίες μέσα στον γενικό ορυμαγδό; Όχι μόνο στον εαυτό της κάνει κακό η σπουδαγμένη σαβούρα, αλλά και στους άξιους, οι οποίοι δυσκολεύονται να αναδειχτούν σε μια αγορά εργασίας που έχει κατακλυστεί από πνευματικά ερείπια. Η γενικευμένη απαξία σκεπάζει τα πάντα - πολλές φορές ακόμα και τα διαμάντια. Κι έπειτα, το τυπικό γεγονός ότι όλοι είναι πτυχιούχοι, στρεβλώνει και την ίδια την έννοια του δικαιώματος στην εργασία. Δικαίωμα στην εργασία δεν σημαίνει ασφαλώς δικαίωμα όλων στην ίδια εργασία. Υπάρχουν διαβαθμίσεις. Διαβαθμίσεις αξίας, πραγματικών γνώσεων, ήθους, προσωπικότητας. Πόσοι από τους τρυφερούς μας κλώνους διαθέτουν τα παραπάνω;

Παρεξήγηση τέταρτη. Η ακαδημαϊκή κοινότητα γνωρίζει καλύτερα από τον οποιονδήποτε τα προβλήματά της. Ουδέν αναληθέστερον τούτου. Λοιπόν, η ακαδημαϊκή κοινότητα ευθύνεται ως επί το πλείστον η ίδια για τα προβλήματά της. Για να μην πω ότι - έτσι όπως υφίσταται και λειτουργεί - η ίδια είναι το ΠΡΟΒΛΗΜΑ. Οχυρωμένη πίσω από την ξύλινη συνθηματολογία περί δημοκρατικής λειτουργίας, αυτονομίας, κ.ο.κ., το μόνο που υπερασπίζεται είναι τα κακώς κείμενα που της εξασφαλίζουν την προνομιακή μεταχείρισή της από την Πολιτεία. Το μόνο που υπερασπίζεται είναι η αδιαφάνεια και η αναξιοκρατία που επικρατούν κατά τη στελέχωση και λειτουργία των πανεπιστημιακών σχολών, η ανεξέλεγκτη δράση των κομματικών νεολαιών σε όλα τα επίπεδα (ωσάν η αντιμετώπιση των όποιων προβλημάτων να είναι αδύνατη χωρίς το φίλτρο των πνευματικώς ανάπηρων τέκνων του κομματικού σωλήνα που τις ποδηγετούν και τις επιβάλλουν), η απουσία αξιολόγησης, η εξαφάνιση των κονδυλίων μόλις αυτά διαβούν τον χώρο του ιερού ασύλου, η διαρκής και μέχρις εσχάτων συναλλαγή όλων με όλους, εις τρόπον ώστε το αποτέλεσμα των λαμπρών τους δραστηριοτήτων να προσομοιάζει στο τέλος με τα αγαθά της πλήρους αδιαφορίας... Άπειρα τα παραδείγματα. Όσοι διέβησαν τις πύλες των αμφιθεάτρων και κατόρθωσαν να επιβιώσουν από το ντουμάνι του καπνού και την ηχορύπανση των επαγγελματιών δημοκρατών, καταλαβαίνουν τι εννοώ. Όσοι αφρόνως συνέχισαν με ανώτερες σπουδές και αντιμετώπισαν την άγνοια και την επιθετική αποθάρρυνση των διδασκόντων, επίσης καταλαβαίνουν τι εννοώ. Όσοι είχαν την τύχη να συγκρίνουν την εδώ κατάσταση με αυτή αληθινών πανεπιστημίων (στο εξωτερικό), επίσης καταλαβαίνουν τι εννοώ.

Συμπέρασμα: Και η εκπαίδευση δεν μπορεί παρά να αποτελεί έκφανση της γενικότερης κατάστασης της χώρας. Μιας χώρας το μέλλον της οποίας διαμορφώνουν αποθρασυμένοι χειροκροτητές και ακόμη πιο αποθρασυμένοι κάπηλοι της δημοκρατικής διαδικασίας. Μιας χώρας στην οποία τα πάντα είναι προϊόν συναλλαγής. Μιας χώρας που πριν χαράξει τον δρόμο της έχει βρει την παράκαμψη. Μιας χώρας στην οποία τα φαινόμενα αποδοκιμάζουν την πραγματικότητα. Μιας χώρας ικανών ανικάνων. Μιας χώρας στην οποία ανακαλύφθηκε μεν ο Λόγος, σήμερα όμως ο μόνος λόγος που ακούγεται είναι ο αντίλογος. Μιας χώρας με πληθωρισμό σωτήρων και διαρκή ανάγκη σωτηρίας. Εν κατακλείδι: της χώρας όπου εξακολουθεί να ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα...

Ευάγγελος Μπαϊρακτάρης
Διδάκτωρ Νομικής ΑΠΘ, Λογοτέχνης

The extinction of the rape culture or "Free Tsoklis!"

2010-08-30T20:02:00.003+03:00

Has the number of rapes depicted in art declined over the last decade? I think so. Newscasts rarely report cases of rape, thus confirming the new societal order we' ve reached: a daily routine without the danger of rape. Kostas Tsoklis brilliantly and unpretentiously admitted his erotic impetus towards a provocative woman in the following interview:

Public controversy didn' t arise at the time. Yet, the recent broadcast of this interview spurred a movement against him. Our times favour weak, faint-hearted, androgynous physique and personality in men. How could anyone support such a raw point of view?!

The '80s and even late '90s movies and TV serials (in Greece and the U.S., to mention a couple of representative countries) frequently hosted the character of a raper. Since that was a part of the society, an artist could not help but transfer it on screen. What do we have now instead? A culture of prostitution. Now, women do not avoid men, so they cannot raise the opposite impetus from mens' side to attack them; they are ready to get laid with any prospective person who grants them a share of his money. This year, we witnessed the exorbitant praise towards Greek women who filmed themselves during carnal acts. How sane is that praise?! All those people, rejecting the culture of rape, rejecting Tsoklis' insightful claim, implicitly reveal their passive nature supporting an underground culture (prostitution and promiscuity) that has arisen to wide public acceptance. So, the phenomenon amounts to: A woman taking the initiative to call a man and act like a lifeless toy one to another and a man enjoying his time away from women, watching their provocative deeds on his TV or computer screen or even being in the presence of women who deliberately provoke him in bars / clubs and just standing there telling them how pretty they look.

ΡΑΠΙΣΜΑΤΑ

2010-08-30T18:57:00.002+03:00

Φαίνεται πως τα ραπίσματα, δηλαδή τα χαστούκια (ή αν προτιμάτε, τις καρπαζιές ή σφαλιάρες) τις τραβάει ο οργανισμός μας. Είναι, να πούμε, στο DNA μας.

Τα παρακάτω είδη χειροδικίας είναι της αυτής εμβέλειας και ισχύος με τα αυτά αποτελέσματα: δεν βλάπτουν μεν σοβαρά την υγεία, όπως συμβαίνει με τα τσιγάρα, προσβάλλουν, όμως, σε μεγάλο βαθμό την αξιοπρέπεια και το κύρος του θύματος. Που όταν συμβαίνει να είναι το ίδιο το κράτος, τα αποτελέσματα, δυστυχώς, είναι σοβαρότερα· τότε βλάπτονται τα εθνικά συμφέροντα.

Τα ραπίσματα τα προκαλούμε συχνά εμείς οι ίδιοι, όπως οι ζωηροί πιτσιρικάδες. Πάρτε για παράδειγμα την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο το 1974, την οποία εμείς προκαλέσαμε πηγαίνοντας γυρεύοντας, με αποτέλεσμα οι γείτονές μας να κατέχουν έκτοτε το 1/3 του νησιού.

Εδώ και μερικά χρόνια η χώρα μας δέχεται απανωτά ραπίσματα εξαιτίας του Σκοπιανού ζητήματος, που εμείς του δώσαμε διαστάσεις "θηρίου" απειλούντος την εδαφική μας ακεραιότητα!

Οι Σκοπιανοί, λέμε εμείς, θέλουν να μας πάρουν τη Μακεδονία μας και γι' αυτό επιμένουν να ονομάζεται το κράτος τους Μακεδονία (όνομα που έτσι κι αλλιώς το δεχόμασταν αδιαμαρτύρητα επί μισόν, περίπου, αιώνα).

Οι Σκοπιανοί λένε, πως η περιοχή όπου κατοικούν και καταλαμβάνει το δικό τους κράτος είναι τμήμα του ευρύτερου χώρου της Μακεδονίας, της οποίας το άλλο τμήμα (το νότιο) ανήκει στην Ελλάδα.

Γεωγραφικώς, τα πράγματα είναι έτσι όπως τα ισχυρίζονται οι γείτονές μας και η διαφορά μεταξύ μας θα μπορούσε να βρει τη λύση της αν από τότε που εμφανίστηκε, γινόταν δεκτό από εμάς να αναγνωρίσουμε το κράτος τους με ένα σύνθετο όνομα, που θα ανταποκρινόταν και στα πράγματα, όπως π.χ. Βόρειος Μακεδονία, Νέα Μακεδονία, κλπ. (όπως έγινε με τη Θράκη, τη Δυτική, που ανήκει στην Ελλάδα και την ανατολική, που ανήκει στην Τουρκία, χωρίς ποτέ να μας ενοχλήσει αυτός ο διαχωρισμός). Εμείς, όμως, αρνηθήκαμε οποιαδήποτε ονομασία, που θα περιλαμβάνει τη λέξη "Μακεδονία", επειδή αυτή ανήκει, όπως λέγαμε τότε (και λένε ακόμη και σήμερα μερικοί Έλληνες, πιο Έλληνες από τους άλλους Έλληνες) αποκλειστικά στην Ελλάδα.

Περισσότερα, αν δεν απατώμαι, των 100 κρατών διαφώνησαν μαζί μας και το ένα μετά το άλλο, αγνοώντας τις δικές μας διαμαρτυρίες και τους φόβους, αναγνώρισαν το κράτος των Σκοπίων με το όνομα "Μακεδονία". (Προφανώς δεν πείσθηκαν ότι οι Σκοπιανοί θα μας πάρουν με το τέχνασμα του ονόματος τη Θεσσαλονίκη, φθάνοντας μέχρι την Κατερίνη!)

Εδώ και μερικά χρόνια, η θέση μας απέναντι στο πρόβλημα (που εμείς δημιουργήσαμε) άλλαξε και τώρα τρέχουμε και δεν προλαβαίνουμε. Τώρα δεχόμαστε τη σύνθετη ονομασία (με εξαίρεση τους "Ελληναράδες") αλλά οι Σκοπιανοί παριστάνουν τον δύσκολο στις δαπραγματεύσεις και τα ραπίσματα από την αδιέξοδη εμπλοκή διαδέχονται το ένα το άλλο.

Το κακό μ' εμάς τους Έλληνες είναι ότι κατεχόμαστε από το σύνδρομο του μικρού (αλλ' ευκλεούς) κατατρεγμένου και αδικημένου κράτους. Βλέπουμε συνωμοσίες εκεί που δεν υπάρχουν και υποψιαζόμαστε ότι οι άλλοι θέλουν το κακό μας κάθε φορά που δεν συμφωνούν μαζί μας και όταν ακόμη δεν έχουμε δίκιο. Αλλά, όσο θα κυριαρχούν στο μυαλό μας τέτοιες σκέψεις, τόσο θα είμαστε κάθε φορά μακριά από τα πράγματα και θα δεχόμαστε ραπίσματα στην εθνική μας υπερηφάνεια.

Νικόλαος Σίγουρας
Επίτ. Εισαγγελέας Εφετών

ΙΑΤΡΕΙΟ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΚΑΠΝΙΣΜΑΤΟΣ: μια σύγχρονη ιατρική μεθοδολογία

2010-07-02T17:54:00.005+03:00

Η διακοπή καπνίσματος αποτελεί τα τελευταία χρόνια κύριο θέμα συζήτησης και μελέτης στα ιατρικά συνέδρια, ιδίως τα πνευμονολογικά. Η διακοπή του καπνίσματος είναι σήμερα μια ανθρώπινη αναγκαιότητα, διότι οι επιπτώσεις του καπνίσματος στην ανθρώπινη υγεία είναι πολλές και σοβαρές, αποτελώντας μία από τις συχνότερες αιτίες νόσων και θανάτου. Τα σύγχρονα δεδομένα στην Ελλάδα είναι:

α) το 42% περίπου του πληθυσμού καπνίζει,

β) 14.000 περίπου Έλληνες κάθε χρόνο πεθαίνουν από νοσήματα που οφείλονται στην καπνιστική συνήθεια (οι μισοί από καρκίνους) και

γ) 500.000 περίπου Έλληνες πάσχουν από Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια, από ήπιου έως πολύ σοβαρού βαθμού.

Τα ιατρεία διακοπής καπνίσματος είναι οργανωμένα ιατρεία παροχής υπηρεσιών. Εκεί εφαρμόζονται οι σύγχρονες μέθοδοι διακοπής καπνίσματος που είναι η ψυχολογική υποστήριξη, η συμπεριφερολογική – συμβουλευτική αγωγή, η φαρμακοθεραπεία και ο συνδυασμός τους. Τα προγράμματα διακοπής καπνίσματος διαρκούν τρεις περίπου μήνες και συνεχίζονται με επισκέψεις επανελέγχου ανά τρίμηνο μέχρι ένα χρόνο. Περίπου το 40-50% των ανθρώπων καταφέρνουν να κόψουν το κάπνισμα και το ποσοστό αυτό είναι πολύ μεγαλύτερο από το 3% των καπνιστών που διακόπτουν το κάπνισμα χωρίς καμία βοήθεια. Οι επισκέψεις παρακολούθησης μετά το τρίμηνο είναι σημαντικές διότι βοηθούν στην πρόληψη της υποτροπής.

Είναι γεγονός πως το κάπνισμα είναι μία χρόνια νόσος. Η θεραπεία της στηρίζεται στην κινητοποίηση των καπνιστών και στην ενίσχυση της επιθυμίας τους να κόψουν το κάπνισμα. Στο ιατρείο διακοπής καπνίσματος καταστρώνεται ένα πρόγραμμα διακοπής καπνίσματος, το οποίο έχει δύο δράσεις:

α) αλλαγή συμπεριφοράς με κατάλληλη ψυχολογική υποστήριξη, που να κάνει τον καπνιστή να θέλει να κόψει το κάπνισμα,

β) κατάλληλη θεραπεία άμβλυνσης των συμπτωμάτων στέρησης της νικοτίνης, όπως άγχος, ευερεθιστότητα, κ.α.
Η “εκτροπή” (μια τζούρα, μια ρουφηξιά) και η “υποτροπή” (ξανά κάπνισμα) είναι ένα από τα κυριότερα προβλήματα στη διακοπή καπνίσματος, κι αυτό γιατί το κάπνισμα είναι πολύ σημαντικό στοιχείο στο σύγχρονο τρόπο ζωής (“lifestyle”), στην οικογένεια, στο σχολείο, στην τηλεόραση (και στα άλλα ΜΜΕ), στην εργασία και γενικά στην σύγχρονη κοινωνία. Τα σύγχρονα φάρμακα είναι αποτελεσματικά αλλά δεν αρκούν από μόνα τους για να εφαρμοστεί ένας αντικαπνισματικός τρόπος ζωής. Γι' αυτό χρειάζονται :

1) Η αντικαπνισματική πολιτική βούληση των κυβερνώντων κάθε οργανωμένης κοινωνίας και η προώθηση - με νομοθετικές αποφάσεις - αντικαπνισματικού τρόπου ζωής των ανθρώπων. Σήμερα τα μάτια των παιδιών και των εφήβων κατακλύζονται από εικόνες καπνιστών, σε όλες σχεδόν τις εκφάνσεις της ζωής τους: στην οικογένεια από τους γονείς τους, στο σχολείο από τους δασκάλους, στον αθλητισμό από τους γυμναστές τους, στα ιατρεία από τους γιατρούς τους, και κυρίως σε κάθε πρότυπο διαφήμισης και προβολής. Εξάλλου, η σύγχρονη κοινωνία στην οποία ζούμε θέλει η ευχαρίστηση και η ευτυχία του κάθε ανθρώπου να επιτυγχάνεται μέσα από την (υπερ)κατανάλωση αγαθών, άρα και προϊόντων καπνού.

Έτσι χαρακτηριστικά στην Ελλάδα το 25% των παιδιών ηλικίας 10-14 ετών έχει δοκιμάσει κάποιο προϊόν καπνού (συνήθως τσιγάρο) και ένα 10% είναι καθημερινοί καπνιστές.

Για να αλλάξει αυτό το μοντέλο του σύγχρονου ανθρώπου καπνιστή χρειάζονται αποφάσεις από τους πολιτικούς άρχοντες της κοινωνίας μας, οι οποίοι μη λαμβάνοντας υπόψη το πολιτικό κόστος θα αποφασίσουν να εφαρμόσουν έναν ρεαλιστικό αντικαπνιστικό νόμο, και όχι ένα υποκριτικό έκτρωμα, όπως αυτό του Ιουλίου του 2009!

2) Ένας πόλεμος εναντίον των οικονομικών συμφερόντων, μεγάλων ή μικρών, που εξυπηρετούνται από τη διακίνηση και το εμπόριο των προϊόντων καπνού. Τα συμφέροντα αυτά είναι ιδιωτικά και δημόσια (το 66% της αξίας των τσιγάρων αποδίδεται στο κράτος ως φόρος καπνού). Δυστυχώς τα συμφέροντα αυτά δεν υπολογίζουν την αξία της ζωής και της υγείας των ανθρώπων. Ούτε το οργανωμένο κράτος αντιλαμβάνεται πως τα οφέλη από το εμπόριο καπνού εξανεμίζονται από τις ιατρικές, φαρμακευτικές και νοσηλευτικές δαπάνες που απαιτούνται για την θεραπεία και αποκατάσταση της υγείας των καπνιστών.

Μέχρις ότου φωτισμένοι και ισχυροί πολιτικοί και κοινωνικοί ηγέτες δημιουργήσουν κίνητρα και συνθήκες τέτοιες για μια ζωή χωρίς την ανάγκη χρήσης καπνού (για ψυχολογική – σωματική εκτόνωση και συνήθεια), οι ιατροί καλούνται να παίξουν τον κύριο ρόλο στη διακοπή καπνίσματος. Η διακοπή καπνίσματος πρέπει να αποτελεί πρωταρχικό μέλημα για κάθε ιατρό και γενικά κάθε επαγγελματία υγείας. Κάθε καπνιστής έχει δικαίωμα πρόσβασης σε υπηρεσίες και προγράμματα βοήθειας. Πολλές φορές η επιτυχής έκβαση στηρίζεται κυρίως στην στενή και προσωπική σχέση μεταξύ του καπνιστή και του ιατρού, στην οποία κυρίως λαμβάνονται υπόψη τα θέλω και τα μπορώ του καπνιστή.

Η διακοπή καπνίσματος βελτιώνει την υγεία και αναστρέφει την έκβαση νοσημάτων κυρίως του καρδιαγγειακού και αναπνευστικού συστήματος. Από τη στιγμή που ο καπνιστής διακόψει το κάπνισμα, το σώμα προσπαθεί να επανορθώσει την ζημιά (μάλιστα πολλοί έχουν βήχα και πτύελα αμέσως μετά τη διακοπή του καπνίσματος λόγω αυτής της αντιφλεγμονώδους διεργασίας) ξεκινώντας μια σειρά από ευεργετικές αλλαγές – οφέλη στο σώμα τους, που θα συνεχιστούν για χρόνια.

Καλώ, λοιπόν κάθε καπνιστή, να απευθυνθεί στους ειδικούς πνευμονολόγους - ιατρεία διακοπής καπνίσματος, διότι σήμερα υπάρχει η εξειδικευμένη μεθοδολογία και εμπειρία που μπορεί να τον βοηθήσει να απαλλαγεί από τη βλαβερή συνήθεια του καπνίσματος! Τον καλώ να φροντίσει για την υγεία του, σωματική και ψυχική!

Κωνσταντίνος Χρήστου
Πνευμονολόγος – διδάκτωρ Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Αναζητώντας το ασφαλές καταφύγιο χρημάτων

2010-05-26T18:54:00.005+03:00

Και το ερώτημα του κάθε Έλληνα που έχει κάμποσες οικονομίες στην άκρη είναι “Ποιο είναι το ασφαλές καταφύγιο των χρημάτων μου;” .

Χρυσός;

Αφού δεν τον αγοράσατε φθηνό, τώρα που είναι πανάκριβος, πόσο φιλοδοξείτε να τον πουλήσετε για να έχετε κέρδη; Τα υπερβολικά υψηλά προμηνύουν τα χαμηλά που έρχονται. Γενικά, ο χρυσός, επί δεκαετίες δεν έχει επιδείξει σαφή ιστορική συμπεριφορά ώστε να προβλέπει κανείς την τιμή του. Κι αν παλιά είχε κάποια ουσιαστική χρήση, όπως σε ιατρικά εργαλεία ή στα σφραγίσματα στα δόντια σας, τώρα είναι μια συμβολική αξία και όχημα στοιχημάτων. Όσο για τα θρυλικά αποθέματα χρυσού κεντρικών τραπεζών και κυβερνήσεων, ώστε σε επαναφορά ισοτιμιών με βάση το χρυσό να έχουν αντίκρυσμα, εξυπηρετούν το κύρος των οργανισμών· τράπεζες και κράτη τα θέλουν συγκεντρωμένα, όχι διάσπαρτα στους πολίτες· όταν έρθει η ώρα να επανέλθουν αντικρίσματα χρυσού, δε θα σας τα αγοράσουν ακριβά, αλλά φθηνά.

Ακίνητα;

Όλοι μιλάνε για φούσκα, μα κανένας δε ρίχνει τιμές. Προφανώς, όσοι τα έχουν, έχουν ακόμη διαθέσιμα χρήματα και ευελπιστούν για άνοδο τιμών. Ή ακόμη τα κρατάνε για κληρονομιά στα παιδιά τους. Πρόκειται για τη χειρότερη επένδυση από άποψη ρευστοποίησης, γιατί αν σε ένα χρόνο σας λείπουν λεφτά, δε θα βρίσκετε αγοραστή να το πουλήσετε, γιατί η κρίση συνεχίζεται.

Μετοχές;

Το ελληνικό χρηματιστήριο ήταν πάντα ναρκοπέδιο. Τώρα είναι νεκροταφείο όπου θα θάψετε τα λεφτά σας με αγορές μετοχών. Χωρίς σαφή προσανατολισμό της οικονομίας (θα έχουμε οικονομική εξυγίανση με τα νέα μέτρα;) οι αποδόσεις θα είναι μηδενικές, αν όχι αρνητικές.

Καταθέσεις στο εξωτερικό;

Και πού ξέρετε πόσο ασφαλείς είναι οι τράπεζες όπου θα εξαγάγετε τα κεφάλαιά σας; Μην εμπιστευτείτε αετονύχηδες που θα αναλάβουν να σας διεκπεραιώσουν άνοιγμα λογαριασμού σε Ελβετία και λοιπούς τραπεζικούς “παραδείσους”. Το πρόσφατο κρούσμα όπου εξανεμίστηκαν οι οικονομίες ανυποψίαστων Ελλήνων κάνει ελκυστικότερα τα εμβάσματα στο εξωτερικό μέσω ελληνικών τραπεζών. Αλλά κι εκεί έχετε να πληρώσετε “κερατιάτικα” και επί των συναλλαγών και φόρους που επιβάλλει το ελληνικό κράτος επί των ξένων καταθέσεων. Αν ήδη τα έχετε εξωτερικό και θέλετε να τα επαναπατρίσετε, αφού πληρώσετε φόρο 5% επί του κεφαλαίου, τα εισάγετε. Αν τα διατηρήσετε στο εξωτερικό, τότε πληρώνετε 8%. Οι ξένες τράπεζες συνεργάζονται με το ελληνικό δημόσιο· η εφορία θα μάθει ότι έχετε εκεί λογαριασμούς πριν τους το πείτε. Και πρωτίστως θα εισπράξουν φόρο επί των τόκων των καταθέσεών σας. Γενικά, είναι μία πολυέξοδη κατάσταση, που μόνο αν έχει κανείς εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, θα αμελήσει τα έξοδά της.

Σεντούκι;

Αν θέλετε να καρδιοχτυπάτε και να τρέχει η αδρεναλίνη στη σκέψη ότι ανά πάσα στιγμή θα μπει ο διαρρήκτης στο σπίτι σας και θα σας ληστέψει ή ακόμη ότι θα γίνει και φόνος για να σας αποσπάσει τα χρήματα, τότε τα φυλάτε σε ένα σεντούκι κάτω από το κρεβάτι.

Καταθέσεις σε ελληνικές τράπεζες;

Είναι από τις πλέον υγιείς στον κόσμο, λόγω των επενδύσεων που κάνουν διεθνώς. Η αξιολόγησή τους πέφτει επειδή τα δάνεια που έχουν δώσει σε Έλληνες με δυσκολία τα λαμβάνουν πίσω, λόγω κρίσης. Το ρίσκο τους είναι η κατοχή τους σε ελληνικά ομόλογα. Είναι υποβαθμισμένα, αλλά κερδίζουν τόκους. Κι εδώ δικαιώνονται οι συναλλαγές CDS-Credit Default Swaps (Κρέντιτ Ντιφώλτ Σουόπς), διότι αποτέλεσαν αντιστάθμισμα στον κίνδυνο για όσους διακρατούσαν ομόλογα. Αν και οι συναλλαγές CDS των τραπεζών δε δημοσιεύονται, υποθέτουμε ότι κάποια αξιόλογα κέρδη πραγματοποίησαν. Ακόμη, τα λεφτά στήριξης που λαμβάνει η Ελλάδα από ΕΕ και ΔΝΤ αποπληρώνουν τους οφειλέτες του Δημοσίου, άρα πληρώνονται και οι τράπεζες.

Ακόμη, τα επιτόκια των ελληνικών τραπεζών έχουν ανέβει, αν θέλετε να κάνετε κλειστή κατάθεση τουλάχιστον 20.000 ευρώ. Κατά μέσο όρο ένα 5% θα το λάβετε μετά από 3μηνό έως 12μηνο.

Αν δεν κρατήσουμε τις οικονομίες μας στις ελληνικές τράπεζες, τότε λόγω της αλυσιδωτής συσχέτισης τραπεζών-επιχειρήσεων-καταναλωτών, θα βρεθούμε σε αδιέξοδα. Η παροχή της ρευστότητάς μας στις τράπεζες ισοδυναμεί με εμπιστοσύνη, η οποία δε θα επιτρέψει την αυτοεκπληρούμενη προφητεία της κατάρρευσής τους· θα φέρει ρευστό ξανά στην αγορά, αφού αναθερμανθούν οι εγκρίσεις δανείων και ανακτηθεί η αξία των εγγυητικών επιστολών.

Γεωργία Νερούτσου

Φοροτεχνικός-Οικονομολόγος

Μη χάνετε προνόμια από τη φορολογική σας δήλωση

2010-05-06T19:09:00.000+03:00

Παρακάτω, ακολουθεί μία σύντομη αναφορά σε συνήθεις παραλείψεις των φορολογουμένων, που οδηγούν στο να χάνουν έκπτωση φόρου ή κεφάλαιο προς ανάλωση. Η αναφορά είναι για το έντυπο Ε1.

> Τον αριθμό παιδιών θα τον γράψετε στον Πίνακα 3, 003 ή 004. Δεν αρκεί μόνο η αναγραφή ονομάτων στην πίσω σελίδα.

> Ελέγξτε αν εσείς ή τα προστατευόμενα μέλη της οικογένειάς σας (παιδιά-παππούδες) μπορούν να χαρακτηριστούν με αναπηρία 67%. Στον Πίνακα 3, θα το δηλώσετε. Η απόφαση υπαγωγής σ' αυτή την κατηγορία είναι της Υγειονομικής Επιτροπής του Νομού.

> Ελέγξτε αν ποσά επιδομάτων που λαμβάνετε δεν υπόκεινται στο φόρο. Μπορεί να αναφέρονται μαζί με τη φορολογητέα σύνταξη ή χωριστά. Αυτά δε θα τα συμπληρώσετε στον Πίνακα 4, αλλά στον Πίνακα 6, πεδία 659-660, 305-306.

> Οι αγρότες δε φορολογούνται για όλες τις επιδοτήσεις που λαμβάνουν. Στον Πίνακα 4Β είναι οι προς φορολόγηση αποζημιώσεις-επιδοτήσεις, ενώ οι αφορολόγητες καταχωρούνται στον Πίνακα 6.

> Οι δωρεές που κάνετε άτυπα δεν αναγνωρίζονται. Δωρεές σε σωματεία/ιδρύματα χωρίς νομική μορφή ή μη αναγνωρισμένα από το κράτος, δεν αναγνωρίζονται. Αν έχετε επίσημο αποδεικτικό δωρεάς κάτω των 290 ευρώ, στον Πίνακα 7, συμπληρώνετε στα πεδία 031-060 ή 061-062 τα ποσά. Αν η δωρεά σας υπερβαίνει τα 290 ευρώ, τότε αναγνωρίζεται μόνο εφόσον έχει κατατεθεί στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων ή σε λογαριασμό του νομικού προσώπου, που τηρείται σε τράπεζα.

> Μην ξεχάσετε, μετά τη συμπλήρωση του Ε2, να συμπληρώσετε τα κατάλληλα πεδία στον Πίνακα Ε1.

> Όταν αγοράζετε αυτοκίνητο ή άλλο όχημα, τότε μην ξεχνάτε ότι για την τιμή αγοράς του, πρέπει να έχετε κεφάλαιο προς ανάλωση. Δεν είναι αγορά προς έκπτωση.

> Μη διστάζετε να δηλώσετε ό,τι έκτακτα έσοδα είχατε, που έχουν φορολογηθεί στην πηγή, όπως μερίσματα μετοχών, κέρδη από λαχεία/στοιχήματα, απαλλοτριώσεις. Θα σας χρειαστούν ως κεφάλαιο προς ανάλωση, σε περίπτωση μελλοντικής αγοράς, ή δωρεάς σε συγγενικό πρόσωπο. Άλλωστε, ήδη έχουν φορολογηθεί--δεν πρόκειται να σας τα ξαναφορολογήσουν στο Ε1, αρκεί να τα δηλώσετε σωστά, στον Πίνακα 6, στα πεδία 659-434.

> Μη χρησιμοποιείτε παραπάνω αποδείξεις από αυτές που σας χρειάζονται για να φτάσετε σε αφορολόγητο. Γιατί κάνετε άσκοπη ανάλωση κεφαλαίου, που θα σας χρειασθεί μελλοντικά. Αν είστε ήδη σε εισόδημα αφορολόγητο, τότε, μη συμπληρώνετε καθόλου ποσά στον Πίνακα 7. Δεν πρόκειται να σας επιστραφεί φόρος.

Αν έχετε παραλείψεις ή λάθη σε δηλώσεις προηγούμενων ετών, διορθώνονται με τροποποιητικές δηλώσεις. Αλλά δε θα μπορείτε να δηλώσετε ποτέ δαπάνες προς έκπτωση του βεβαιωμένου φόρου προηγούμενων ετών.

Γεωργία Νερούτσου

Φοροτεχνικός-Οικονομολόγος

Συνέντευξη: Παναγιώτης Λιαδέλης

2010-05-01T17:39:00.000+03:00

Πότε άρχισες να καταλαβαίνεις ότι θέλεις να ασχοληθείς επαγγελματικά με το μπάσκετ; Υπήρξε κάτι που να σε επηρέασε; Πώς ήταν τα παιδικά σου χρόνια στο Βόλο; Τι θυμάσαι χαρακτηριστικά;

Αυτός που με επηρέασε ήταν ο πατέρας μου όπου και με εξώθησε προς τον αθλητισμό, διότι όπως και είναι γνωστό ο πατέρας μου ήταν προπονητής και παλαίμαχος ποδοσφαιριστής. Από εκεί και πέρα βρήκα μόνος μου τη λύση και ακολούθησα το δρόμο του μπάσκετ γιατί μου άρεσε πάρα πολύ και ότι μπορώ να το κάνω και επαγγελματικά. Άρχισα να καταλαβαίνω ότι θα ασχοληθώ επαγγελματικά με την καλαθοσφαίριση κυρίως όταν ήμουν 15-16 χρονών με αποτέλεσμα να μην περάσω τα εφηβικά μου χρόνια όπως όλα τα παιδιά και να αφιερωθώ κυριολεκτικά στον αθλητισμό.

Με πολλές διακρίσεις και τον τίτλο του διεθνή, τι πιστεύεις ότι λείπει για να ολοκληρωθεί η καριέρα σου; Όταν τελειώσει το μπάσκετ με τι θα ήθελες να ασχοληθείς;Υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού σου το να επιστρέψεις στο Βόλο;

Καταρχήν θα ήθελα να επιστρέψω κάποια στιγμή στο Βόλο γιατί εδώ μεγάλωσα και την αγαπώ αυτή τη πόλη. Η καριέρα μου στο μπάσκετ έχει τελειώσει, άλλωστε είναι και η πρώτη σεζόν που δεν παίζω σε κάποια ομάδα, και πιστεύω ότι το μόνο που μου λείπει είναι ένα πρωτάθλημα Ελλάδος, γιατί όπου πήγα στο εξωτερικό έχω πάρει πρωταθλήματα-κύπελλα-πανευρωπαικά, στο μόνο που ατύχησα είναι που δεν πήρα ένα εδώ.
Αρκετές φορές απασχολείς τις λεγόμενες και κουτσομπολίστικες εκπομπές και τα κίτρινα έντυπα με την προσωπική σου ζωή. Γιατί πιστεύεις ότι συμβαίνει αυτό; Σε ενοχλεί; Η σχέση σου με επώνυμους ανθρώπους παίζει ρόλο;
Είναι ακριβώς όπως το λές, ότι δηλαδή έχει να κάνει με την συναναστροφή μου με επώνυμους ανθρώπους και αυτό κεντρίζει το ενδιαφέρον στις κουτσομπολίστικες εκπομπές, αλλά εντάξει, αν δεν μπαίνουν στα προσωπικά μου δεν με ενοχλεί, δεν έχω κανένα πρόβλημα. Βέβαια υπάρχουν περιπτώσεις που με έχουν ενοχλήσει πάρα πολύ όταν γράφουν αναληθέστατα πράγματα. Από εκεί και πέρα δεν μπορώ να κάνω τίποτα, δεν θέλω να ασχοληθώ καθόλου, κοιτάω την δουλειά μου, τη ζωή μου και προχωράω μπροστά.

Πώς βλέπεις την τοπική καλαθοσφαίριση; Αν σου το ζητούσαν, θα έδινες τη βοήθεια σου στα νέα παιδιά της Μαγνησίας;

Το έχω πει πολλές φορές και θα το ξαναπώ και άλλη μία φορά: εάν ο Βόλος δεν ενωθεί και δεν κάνει μια πολύ καλή ομάδα δε θα μπορεί να κάνει ποτέ τίποτα. Το να υπάρχουν 5-6 ομάδες και να είναι διάσπαρτες και να αποδυναμώνονται δεν μπορούμε να πάμε μπροστά. Το μόνο που μπορεί να γίνει είναι να βοηθήσουμε όλοι μαζί να γίνει μία καλή ομάδα έτσι ώστε να ανέβει στις μεγαλύτερες κατηγορίες!! Το γυναικείο μπάσκετ πάντως μπορώ να πω ότι πάει καλά. Τέλος, κλείνω λέγοντας σε όλους τους φίλους και τις φίλες του Δήμου Φερών να ασχολούνται με τον αθλητισμό γιατί με αυτόν τον τρόπο μπαίνεις σε έναν άλλο τρόπο ζωής και αποφεύγεις τις κακές παρέες και τα ναρκωτικά.

Συνέντευξη στο Γιώργο Τσιούτσιο

Συνέντευξη: Βασίλης Πολύμερος

2010-05-01T17:18:00.028+03:00

Ξεκίνησες από τις εγκαταστάσεις του ΟΕΑ - ΝΑΒ του Βόλου και στέφτηκες δυο φορές Ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του διπλού σκιφ ελαφρών βαρών. Τι μεσολάβησε από τις προπονήσεις στο Βόλο μέχρι την στιγμή που ανέβηκες και στο βάθρο το 2004 στην Αθήνα και το 2008 στο Πεκίνο; Πώς ήταν τα πρώτα χρόνια και τι άλλαξε μετά τις παγκόσμιες επιτυχίες ;

Η σχέση μου με τον ΟΕΑΝΑΒ ξεκίνησε το 1989 όταν για πρώτη φορά πήγα για προπόνηση. Οι συνθήκες δεν ήταν οι καλύτερες καθώς το σωματείο είχε ελάχιστα σκάφη και αυτά σε κακή κατάσταση, ενώ οι εγκαταστάσεις ήταν κι αυτές ανεπαρκείς και ακατάλληλες.

Τα επόμενα χρόνια με πολύ σκληρή και επίμονη προπόνηση και με την συμμέτοχη μου σε πολλούς διεθνείς αγώνες με την εθνική ομάδα όπως και σε δύο Ολυμπιάδες (Ατλάντα, Σύδνεϋ) απέκτησα τόση εμπειρία όσο και τις κατάλληλες υποδομές για να έρθουν τα δυο ολυμπιακά μετάλλια.
Αυτό που άλλαξε σημαντικά ήταν ότι πλέον η κωπηλασία έγινε πολύ πιο γνωστή στους Έλληνες και ιδιαίτερα μετά το ασημένιο μετάλλιο του Πεκίνο που φάνηκε ότι υπάρχει μια συνέχεια και το άθλημα δεν είναι μια "φωτοβολίδα".

Με πολλές διακρίσεις στο ενεργητικό σου πώς ένιωσες όταν προς τιμήν σου ονομάστηκε το Κλειστό Κολυμβητήριο της Νέας Ιωνίας; Και πώς θα ήθελες το όνομά σου να επηρεάσει τις νεότερες γενιές για να ασχοληθούν με το άθλημά σου;

Η πρωτοβουλία του δήμαρχου Νέας Ιώνιας Βόλου κύριου Μαβίδη να προτείνει και να γίνει αποδεκτή από το Δημοτικό Συμβούλιο η ονομασία του δημοτικού κολυμβητηρίου με το όνομά μου, είναι κάτι το όποιο καταρχήν τιμά τόσο το Δήμο Ν.Ιώνιας όσο κι έμενα προσωπικά. Μετά την κατάκτηση των ολυμπιακών μεταλλίων, η απονομή του ονόματος μου στο κολυμβητήριο είναι για μένα εξίσου σημαντικό γιατί είναι κάτι το όποιο θα μείνει στην ιστορία της πόλης και θα γίνει σημείο αναφοράς για τους νέους πρωταθλητές. Πιστεύω οι επιτυχίες και οι διακρίσεις μου αλλά και η συνολική μου πορεία και στάση στον αθλητισμό, να αποτελέσουν αφετηρία και παράδειγμα σε αυτούς που θέλουν να επιτύχουν στόχους, είτε αυτοί είναι αθλητικοί είτε σε οποιοδήποτε άλλο τομέα της ζωής .

Σε τρία χρόνια ο Βόλος και η Λάρισα διοργανώνουν τους Μεσογειακούς Αγώνες. Έζησες από κοντά τους τελευταίους αντίστοιχους αγώνες στην Πεσκάρα και μάλιστα διακρίθηκες με χρυσό μετάλλιο. Μέχρι σήμερα έχουν παρατηρηθεί αρκετές καθυστερήσεις στην κατασκευή των απαιτούμενων υποδομών και αρκετά από τα έργα κόβονται για λογούς οικονομίας. Πώς το σχολιάζεις όλο αυτό και πώς θα ήθελες αυτοί οι αγώνες να διεξαχθούν στην πόλη σου; Τι θα συμβούλευες τους υπευθύνους;

Οι μεσογειακοί Αγώνες που θα φιλοξενηθούν το 2013 στο Βόλο και τη Λάρισα θα είναι μια πολύ μεγάλη ευκαιρία όχι μόνο για τις δυο πόλεις αλλά και για ολόκληρη την Θεσσαλία να γίνει γνωστή στη Μεσόγειο αλλά και να αποκτήσει υποδομές που ίσως τώρα της λείπουν. Ο τουρισμός της περιοχής θα απογειωθεί και η ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής θα είναι αλματώδης. Συνολικά θα ήθελα η περιοχή μας να διοργανώσει τους καλύτερους Μεσογειακούς αγώνες της ιστορίας. Όσον αφορά την στάση των υπευθύνων, δεν θα ήθελα να την κρίνω γιατί δεν είμαι ο αρμόδιος να το κάνω, αλλά θα επιθυμούσα να δω να ασχολούνται άτομα και προσωπικότητες τα οποία είναι άνθρωποι του αθλητισμού και γνωρίζουν τι χρειάζεται για την άριστη διοργάνωση και διεξαγωγή των αγώνων.

Με την σύζυγο σου μοιράζεστε και την αθλητική ιδιότητα με κοινές ώρες προπονήσεων. Τι την συμβούλευες; Σε λίγο καιρό θα προστεθεί και νέο μέλος στην οικογένεια σας. Πώς το περιμένετε αυτό και τι θα αλλάξει στην ζωή σας ;

Με τη Χρύσα γνωριστήκαμε μέσα από τους αγώνες και την κοινή προετοιμασία με την εθνική ομάδα. Κατά την διάρκεια αυτών των ετών, στηρίζαμε και στηρίζουμε ο ένας τον άλλο σε αυτό που κάνουμε και προσπαθούσαμε να βλέπουμε τα αδύνατα σημεία του καθενός και λέγοντάς τα, να τα διορθώνουμε. Όταν μου είχε σταλεί αυτή η συνέντευξη, η Χρύσα ήταν ακόμη έγκυος. Η προσμονή για την γέννηση της μικρής ήταν μεγάλη. Τώρα που βρήκα χρόνο να απαντήσω σε αυτές τις ερωτήσεις, είμαι πλέον πατέρας και είμαι πάρα πολύ χαρούμενος και ευτυχισμένος. Η οικογένεια μου τώρα αριθμεί τρία μέλη και εύχομαι να είμαστε υγιής και μονιασμένοι.

Συνέντευξη στο Γιώργο Τσιούτσιο

Ένα χρήσιμο εργαλείο· ο σιδηρόδρομος που καταργήθηκε· σταθμοί-φαντάσματα στη γραμμή Καλαμπάκας

2010-05-01T17:04:00.003+03:00

Ήταν η χαρά μας, ήταν η καθημερινή μας συντροφιά, ήταν ο επισκέπτης που περνούσε φουριόζος τρεις και τέσσερις φορές την ημέρα μέσα από τους καταπράσινους μπαξέδες του Βελεστίνου και μέσα από την "πράσινη" συνοικία "Τσιφλίκι" του Βελεστίνου για να αγκομαχήσει στην ανηφόρα για το Αερινό. Πρόκειται για το τρένο Καλαμπάκας που πρόσφερε πολλά στον αγροτικό κόσμο, "δέθηκε" μαζί του, μαζί περπάτησαν σε καιρούς χαλεπούς και μαζί χαίρονταν μια από τις ομορφότερες στιγμές του συγκοινωνιακού μας δικτύου. Σε καιρούς ειρηνικούς η μεταφορά εμπορευμάτων από το λιμάνι του Βόλου στη Θεσσαλική ενδοχώρα, όπως και η μεταφορά γεωργικών προϊόντων προς το Βόλο ή και αντίστροφα έφερε τους Θεσσαλούς πιο κοντά, διευκόλυνε τις οικονομικές τους δοσοληψίες και δημιουργούσε ένα πλέγμα συγκοινωνιακό που λειτουργούσε με τις καλύτερες δυνατές συνθήκες. Ακόμα, συνέβαλε στη μεταφορά ποιμνίων από το σταθμό Βελεστίνου με τερματισμό την Καλαμπάκα και από εκεί στα λειβαδοτόπια της Πίνδου και των Αγράφων πεζή. Το τρένο με το ελικοειδές σχήμα μέσα από τους μπαξέδες του Βελεστίνου, έδειχνε με τα σφυρίγματά του την παρουσία του, συνέθετε με τη γρηγοράδα του στη φαντασία των χωρικών, ταξίδια σε άγνωστους κόσμους, γέμιζε τις καρδιές των ανθρώπων με αισιοδοξία και πάνω απ’όλα έφερνε πολιτισμό, επαφές με άγνωστους ανθρώπους ένα καινούριο συγκοινωνιακό μέσο, το μοναδικό τότε στην περιοχή, που φάνταζε σαν ευτυχής συγκυρία στη ζωή των ανθρώπων του Βελεστίνου και όχι μόνο. Αυτή τη χαρά των ανθρώπων, αυτό το συγκοινωνιακό μέσο με τη γοητεία και την απλόχερη προσφορά, την στερήθηκαν χρόνια τώρα οι άνθρωποι με την κατάργηση της γραμμής Καλαμπάκας. Και εκεί που φάνταζαν όλα καλά και ωραία με τους συρμούς να πηγαινοέρχονται, τους ανθρώπους να ταξιδεύουν και τους σταθμούς να γίνονται κέντρα εξυπηρέτησης και πυρήνες δημιουργικής προσφοράς, ήλθε η κατάργηση και η κατάρρευση. Τώρα δεν υπάρχουν στο τμήμα Βελεστίνου-Παλαιοφαρσάλων, παρά έρημοι, σαραβαλιασμένοι σταθμοί-φαντάσματα, νεκρωμένες στάσεις, χορταριασμένες γραμμές. Μια εικόνα που μαρτυράει την εγκατάλειψη, που δείχνει τους υπεύθυνους, που γεμίζει απελπισία. Η Ελληνική πολιτεία έκανε και εδώ το θαύμα της. 20 περίπου χωριά των περιοχών Βελεστίνου-Φαρσάλων έχουν απομονωθεί συγκοινωνιακά σιδηροδρομικώς. Και μάλιστα οι δυο περιοχές δεν έχουν ούτε και λεωφορειακή επικοινωνία. Το Κράτος μετρώντας ψιλικατζίδικα, έσοδα-έξοδα, κατήργησε τη γραμμή σαν ασύμφορη, λες και οι άλλες λειτουργούσες γραμμές δεν είναι μέχρι τα μπούνια καταχρεωμένες και ασύμφορες. Οι σταθμοί στην καταργηθείσα γραμμή μοιάζουν σαν στοιχειωμένα κτίσματα και η εγκατάλειψη δείχνει τα σημάδια μιας γενικότερης παρακμής της Κρατικής μηχανής. Μια 130ετής ιστορία λειτουργίας της γραμμής έχει ενταφιασθεί στο όνομα της περισυλλογής που δεν έγινε στο πνεύμα του μέτρου που δεν τηρήθηκε σε άλλες περιπτώσεις, στη δήθεν οικονομία του Κράτους και ας γίνονται σπατάλες με τη σέσουλα σε άλλες περιπτώσεις. Καταργώντας το τρένο έχουμε επιπτώσεις οικονομικές και στα εκατέρωθεν της γραμμής 20 περίπου χωριά τα οποία απογυμνώνονται από το ανθρώπινο στοιχείο, αδειάζουν και των οποίων τα μισά περίπου σπίτια είναι κλειστά ελλείψει ενοίκων. Η γραμμή Καλαμπάκας ήταν για το Βελεστίνο, τα χωριά της περιοχής του και τους ανθρώπους τους ο ζωντανός μεταφορέας ανθρώπων και εμπορευμάτων, ένας επικοινωνιακός δίαυλος που γοήτευε, ζωντάνευε και εξυπηρετούσε. Το τρένο, οι σταθμοί, ο κόσμος, ένα σύμπλεγμα έντονης παρουσίας στην καθημερινότητα, ένα σύνολο εξυπηρέτησης και ομορφιάς. Και μόνο για να διατηρηθεί αυτή η ενότητα του χώρου και να μην επέλθει η περιθωριοποίησή του είναι αναγκαίο να επαναλειτουργήσει και το τρένο να σφυρίξει ξανά. Ουτοπίες όχι, γιατί αν διαπλατυνθεί η γραμμή και αποκατασταθεί η σιδηροδρομική επικοινωνία αυτό θα διευκολύνει την επαφή θα εξυπηρετήσει εκτός από τους κατοίκους της περιοχής και τους κατοίκους του Βόλου, τους ταξιδεύοντας προς Αθήνα, αφού η διαδρομή Βόλου-Βελεστίνου-Παλαιοφαρσάλων είναι η μισή και πλέον της σημερινής διαδρομής Βόλου-Βελεστίνου-Λαρίσης-Παλαιοφαρσάλων. Μια ιστορικά δικαιωμένη και οικονομικά συμφέρουσα γραμμή που έχει και το στοιχείο του εποικισμού των χωριών που εγκαταλείπονται και της πολιτιστικής αναβάθμισης και που πρέπει να λειτουργήσει αποκαθισταμένου ενός εγχειρήματος που ούτε πέτυχε ούτε οφέλησε.

Του ΒΑΣ.ΚΑΡΑΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Conditioned by the Sun

2010-03-20T23:10:00.004+02:00

The Vernal Equinox today marks the beginning of spring. Rituals have been established long long time ago. Religious beliefs aroused from natural phenomena, and that was a "healthy" attitude. Reversing causality, dogmas appeared on Earth, that assigned secret and supernatural characteristics to secular observations. As a matter of fact, most religions use rituals of the groups they refute! If Easter is conditioned by a Full Moon, isn't this a geocentric perspective? Isn't it utterly secular?

So, the Full Moon that takes place on 30 March 2010 will be the first after the Vernal Equinox on 20 March 2010. Sunday, 4 April 2010 will be the first Sunday after this Full Moon, following Vernal Equinox. These are the calculations that guide us to the festivities of Easter. Pagans' sacred rituals are copied. But it's not paganism the first influence for Christianity; it's ironic that Christianity lay their most important feast on the foundations of Judaism: Passover is celebrated on the Full Moon described above.

So, why choose Vernal Equinox over other dates? The symbolism of the Rebirth of natural surroundings relates excellently with the Resurrection theme that Easter is about. In no way do I deny the historic and majestic presence of Jesus on Earth. Yet, all this secular, cliché dates and events that are used to recite his chronicles are invalid. One need not resort to conspiracy theories of Apocrypha; the evidence of superficial (and not supernatural) foundations is the sole fact that the Sun setting and rising has been traditionally used to draw limits between moral behaviour and improper sins. For those who fasten, the day, according to Judaism and consequently, Christianity, the day ends upon sunset, and so does the fast!

The sun rising over Stonehedge

Ancient populations used stone monuments, as landmarks to observe the sky. Their orientation served the practice of keeping track of seasons and stellar orbits. Such constructions were copied as religious altars. The orientation of their altars followed the position of the sun (the altar is placed to the east of temple).

How is our current community embracing this Spring? The rhythm of Spring is "raw". Listen here Stravinsky's seminal work: The Rite of Spring.

What makes Velestino not-so-special?

2010-03-15T10:50:00.003+02:00

Why would anyone prefer Velestino to live? Just because he/she has grown up there. There really is no attraction in this place. Occasionally, tourists come by looking for historic evidence. No, you' ll find nothing left from Rigas Velestinlis' Age of Enlightment. And the ruins of ancient times are well buried below our living town and fertile fields of cereal. Now, it is a mix of pastoral landscapes and tasteless architecture.

Velestino is a place with elementary urban infrastructure, with abundant countryside around it, with a climate that conceals it with mists during late autumn. Mysterious and idyllic at lonely times, boring and annoying in social occasions. People, Velestiniotes, are always up to date to the latest trends in fashion and technology. Yet, they are hostile to strangers. May I dare to say they're hostile to their fellow Velestino-inhabitants? Well, I' m certain this is a global phenomenon, so I don't count it against them. Only a few metropolises on Earth have achieved for their inhabitants the cosmopolitan feeling of belonging to their community and have successfully (even in organised slums!) accommodated a range of nationalities.

True or False: There are prospects in big cities of
Greece - Velestino is too small for my career ambitions. FALSE! There is no such place as wrong for career, as long as you don't sell refrigerators to Eskimos. Actually, the society in Greece is a sad repetition in almost every village (including Master-village, Athens): same people, same culture, same enterprises. The only thing that changes is the cost of living and the peace of living. So, you can have a crap life in Athens, yet you pay for it 3 or 5 times a nice life in Velestino. The only positive exceptions are Crete and Peloponnese, where people have a completely different culture; which means, we'd better not mix with them, because their community will certainly and justifiably expel us! (They are only friendly because we give them money out of our tourism, tomato and oranges shopping budget)

ΟΙ ΒΛΑΧΟΙ ΤΗΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ. Στοιχεία προέλευσης και παρουσίας, με συμβολή στην αναδημιουργία και τον πολιτισμό

2010-03-15T09:29:00.000+02:00

Το εκδοθέν με την επιμέλεια της ΕΚΠΟΛ βιβλίο ‘’Οι Βλάχοι της Μαγνησίας’ ’δεν είναι μόνο μία απεικόνιση της παρουσίας των Βλάχων στο νομό μας (Αλμυρό-Βελεστίνο-Σέσκλο) αλλά φωτίζει με την διεισδυτική ματιά των συγγραφέων και την περιγραφική τους επιδεξιότητα, μια άγνωστη σε πολλούς παρουσία συμπατριωτών μας που επί αιώνες ζούν και δημιουργούν στη περιοχή μας και που συνεχίζουν μια παράδοση ανάπλασης και προσφοράς σε όλους τους τομείς κοινωνικό, πολιτισμικό, οικονομικό και κυρίως εθνικό. Δεν είναι κάτι το ξέχωρο από τον κορμό που λέγεται Ελλάδα είναι ένα κομμάτι της ίδιας της πατρίδας μας, με τα ίδια χαρακτηριστικά του Έλληνα που βιώνει και δημιουργεί, που συνεχίζει μία παράδοση γνήσια χωρίς μακιγιαρίσματα και που διατηρεί ακόμη σαν συνέχεια της φυλής μας πολλά στοιχεία όσον αφορά τη δουλειά, τις οικογενειακές σχέσεις το πολιτισμό.

Στο βιβλίο θα δεί ο καθένας μας εικόνες από την καθημερινή ζωή των βλάχων, θα γνωρίσει σε γραπτή αναπαράσταση ήθη και έθιμα που και σήμερα συνυπάρχουν στο καθημερινό τους βίο και θα ανασκαλίσουν στη μνήμη μας φυσιογνωμίες που έδωσαν το στίγμα τους στους εθνικούς αγώνες και άλλες που η φιλοπατρία τους καταδείχθηκε με τις ευεργεσίες και τις άλλες προσφορές σαν βάλσαμο στην ανασυγκρότηση και ευημερία της χώρας μας. Ένα βιβλίο που μας φέρνει νοερά σε χρόνους παλαιούς σε εποχές μακρινές, όπου οι Βλάχικες παροικίες ήταν συνώνυμες με την ορεσίβια ζωή, με το αγνό και το άδολο, με τη περηφάνια και τη λεβεντιά. Και η συνέχεια, η παράδοση εξακολουθεί να γοητεύει, να συναρπάζει να γίνεται ένα με την ειδίκευση στις βουνίσιες ανόθευτες συμπεριφορές στο ωραίο που εκφράζεται με τις συνήθειες, το τραγούδι, το χορό, τα λαμπερά πανηγύρια, τα πολύβουα βλάχικα γλέντια. Στο βιβλίο γίνεται αναφορά για τη παρουσία των Βλάχων-Περιβολιωτών στο Βελεστίνο, αναφέρονται οι ιστορικές πηγές που επιβεβαιώνουν τα παραπάνω, γίνεται σύνδεση του Βελεστίνου και του Περιβολίου, ως ένας δίδυμος πυρήνας διαμονής των Βλάχων και όσον αφορά την ασχολία τους αυτή ήταν πολυδιάστατη αφού ήταν και κτηνοτρόφοι και κιρατζήδες και υλοτόμοι και τυροκόμοι. Στα κατοπινά μας χρόνια οι Βλάχοι έχουν να επιδείξουν ένα μεγάλο αριθμό επιστημόνων, καθηγητών Πανεπιστημίου, Υπουργών, Βουλευτών, Νομαρχών και Δημάρχων, ιατρών, δικηγόρων, μηχανικών και άλλων επιστημόνων και μη που έπαιξαν και παίζουν σπουδαίο ρόλο στη δημόσια ζωή, ενώ υπήρχαν και υπάρχουν επιχειρηματίες-βλάχοι με λαμπρή εξέλιξη και ανοδική οικονομική πορεία. Οι συγγραφείς του βιβλίου και όσον αφορά τους Περιβολιώτες Βλάχους αναφέρουν και πολλά άλλα επαγγέλματα με τα οποία ασχολήθηκαν όπως ράφτες, μυλωνάδες, ζωέμποροι, και αλλά επαγγέλματα που δίνουν ένα πλεονέκτημα επαγγελματικής συνέπειας για την επιτυχή σταδιοδρομία τους. Βλάχοι Περιβολιώτες εκτός από το Βελεστίνο υπάρχουν στο Νέο Περιβόλι, Μικρό Περιβολάκι, Κανάλια, Άλλη Μεριά Bόλου και μικρότερος αριθμός σε άλλα χωριά του νομού, όπως και στο Βόλο. Ένας τομέας στον οποίον οι Βλάχοι πρωτοπορούν είναι ο πολιτιστικός τομέας και δείγμα είναι οι υπάρχοντες πολιτιστικοί σύλλογοι, ο λαογραφικός χαρακτήρας στις γιορτές, τα πανηγύρια, τα τραγούδια και τους χορούς. Τα ιστορικά στοιχεία που αναφέρονται στο βιβλίο δίνουν ένα περίγραμμα της παρουσίας και της δράσης των Βλάχων ανά τους αιώνες και παρουσιάζουν το πόσο ζωντανή είναι και σήμερα η παράδοση από ένα τμήμα του ελληνισμού που τόσα πολλά προσέφερε και προσφέρει στη διαμόρφωση της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας. Και το ενθουσιώδες όσον αφορά το βιβλίο είναι η τέλεια δουλειά που έγινε από τους νέους συγγραφείς Γεώργιο Σαββανάκη, Νίκη Αλεξίου, και Στέργιο Σιουμουρέκη. Πολλά είναι και τα στοιχεία που παρατίθενται όσον αφορά το Περιβόλι των Γρεβενών ιστορία, διαδρομή, επαγγέλματα, πανηγύρια, επιστήμονες, φυσιογνωμίες, και μία σειρά φωτογραφιών που φέρνουν αναμνήσεις και αποτυπώνουν τη ζωτικότητα ενός μέρους του ελληνισμού των Βλάχων με την εθνική τους προσφορά και την κοινωνική τους ανέλιξη. Συγχαρητήρια και στους συγγραφείς Δημ.Τσούτσα και Σπ.Φορφόλια για την πραγματικά αξιόλογη εργασία τους όσον αφορά τους αρβανιτόβλαχους του Αλμυρού.

Βασίλης Καραμπερόπουλος

Ψαρονέφρι γεμιστό με μετσοβόνε και λιαστές τομάτες

2010-03-15T09:21:00.001+02:00

Yλικά

1 μεγάλο ψαρονέφρι

6-7 λιαστές τομάτες

1/2 ματσάκι ρόκα

150 γρ. τυρί μετσοβόνε ελαιόλαδο

αλάτι, πιπέρι, ρίγανη

2 κουταλιές της σούπας πέστο βασιλικού

1/2 ποτηράκι κρασί

Εκτέλεση

Παίρνουμε τη ρόκα την κόβουμε και έπειτα κόβουμε και το μετσοβόνε σε λεπτές λωρίδες. Ψιλοκόβουμε τις λιαστές τομάτες και κόβουμε το φιλέτο κατά μήκος. Με ένα σφυρί κουζίνας το χτυπάμε για να πλατύνει σε πάχος 1 εκατοστού περίπου. Αλατοπιπερώνουμε το φιλέτο και το γεμίζουμε με το μετσοβόνε, τη ρόκα και τις λιαστές τομάτες, κατά μήκος. Στη μια πλευρά, ρίχνουμε λίγο ελαιόλαδο, λίγη ρίγανη και ρολάρουμε, έτσι ώστε να τυλιχτούν τα υλικά μας μέσα στο φιλέτο. Κλείνουμε τις άκρες με οδοντογλυφίδες και αλατοπιπερώνουμε ελαφρά. Βάζουμε το φιλέτο στη σχάρα ή σε ένα τηγάνι και το θωρακίζουμε γύρω-γύρω να ροδίσει. Σε ένα ταψάκι, ανακατεύουμε το κρασί, μαζί με το πέστο βασιλικού, βάζουμε το ψαρονέφρι και ψήνουμε στο φούρνο για 20-25 λεπτά στους 200 βαθμούς. Όταν ψηθεί, βγάζουμε τις οδοντογλυφίδες και το κόβουμε σε ροδέλες. Σερβίρουμε με πατάτες φούρνου και περιχύνουμε με τη σάλτσα του από το ταψί.

Γιώργος Τσιούτσιος
Σεφ μαγειρικής

Cheesecake Σοκολάτας

2010-03-15T09:18:00.001+02:00

Υλικά

400 γρ. μπισκότα πτί-μπέρ 250 γρ. βούτυρο

200 ml κρέμα γάλακτος

200 γρ τυρί κρέμα

100 γρ. σοκολάτα με 70% κακάο

1 μερέντα

σκόνη κακάο

Εκτέλεση

Θρυμματίζουμε τα μπισκότα στο μπλέντερ. Λιώνουμε το βούτυρο και το ενσωματώνουμε στα θρυμματισμένα μπισκότα και ζυμώνουμε μέχρι να γίνουν ένα ενιαίο μείγμα. Σε μία ταρτιέρα βάζουμε το μείγμα και το στρώνουμε ομοιόμορφα με τα δάχτυλά μας ώστε να έχει το ίδιο πάχος παντού. Το βάζουμε στο ψυγείο για 30 λεπτά.

Χτυπάμε με το μίξερ σε μπολ, το τυρί κρέμα, την κρέμα γάλακτος, τη μερέντα, τη λιωμένη σοκολάτα και δοκιμάζουμε. Απλώνουμε ομοιόμορφα το μείγμα πάνω στη βάση του cheesecake και βάζουμε στο ψυγείο για μία ώρα περίπου μέχρι να πήξει η κρέμα. Πριν σερβίρουμε πασπαλίζουμε με λίγη σκόνη κακάο και προαιρετικά διακοσμούμε με αγριοκέρασο ή φράουλες κομμένες στην μέση.

Γιώργος Τσιούτσιος

Σεφ μαγειρικής

Η πρόσληψη και οι συνακόλουθες αντιλήψεις για τον Ρήγα Βελεστινλή

2010-03-11T10:59:00.003+02:00

Οι αναγνώσεις της προσωπικότητας του Ρήγα είναι πολλαπλές και σε διαφορετικά επίπεδα. Ξεκινούν από τον θεωρητικό προβληματισμό για τον ίδιο και το έργο του και φτάνουν στις αναπτυξιακές δυνατότητες του τόπου καταγωγής του.

Το τελευταίο διάστημα υπήρξε μια σειρά στερεότυπων και αντικρουόμενων μεταξύ τους δημοσιευμάτων στην εφημερίδα «Θεσσαλία» σχετικά με το πολυταλαιπωρημένο ψευδοερώτημα της «καταγωγής του Ρήγα». Το χαρακτηρίζω έτσι διότι παρότι γνωρίζουμε ελάχιστα για τις απόψεις του ίδιου σχετικά με τον τόπο καταγωγής του, είναι το μόνο που ξέρουμε με σιγουριά. Ο ίδιος το έχει απαντήσει με την υπογραφή του: Ρήγας Βελεστινλής Θετταλός. Δηλαδή από το Βελεστίνο της Θεσσαλίας. Ακόμη κι αν η ιστορική έρευνα στο μέλλον τεκμηριώσει την υποτιθέμενη εξωθεσσαλική καταγωγή της οικογένειάς του, αυτό θα έχει για την ταυτότητα του Ρήγα ελάχιστη σημασία καθώς την είχε ο ίδιος προσδιορίσει. Η σιωπηλή από μέρους του αποδοχή του αρχαιοπινούς προσωνυμίου «Φεραίος», που του προσέδωσε ο σύγχρονός του κι εκδότης έργων του Γεώργιος Βεντότης ερμηνεύεται τόσο από την προσωπική του σχέση με το Βελεστίνο όσο κι από τη στάση αμφοτέρων απέναντι στην αρχαιοελληνική κληρονομιά. Έτσι κατανοείται κι η μετέπειτα αναφορά στον «Ρήγα Φεραίο» απ’ τον βιεννέζικο κύκλο δηλαδή τον Κωνσταντίνο Κούμα και τον Χριστόφορο Περραιβό.

Για να κατανοήσουμε τη σχετική συζήτηση σήμερα θα πρέπει να την δούμε στο αυστηρό χωροχρονικό πλαίσιο της εμφάνισης και διεξαγωγής της κάθε φορά. Πρέπει καταρχήν να απαντηθεί το ερώτημα για το πώς συμβαίνει διαχρονικά η πρόσληψη του Ρήγα, τόσο ευρύτερα, όσο και στην ιδιαίτερη πατρίδα του και κυρίως
σ’ αυτή. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει τη διερεύνηση των πηγών και των μηχανισμών διαμεσολάβησης των σχετικών με το Ρήγα ειδήσεων. Η διαδικασία αυτή θα συμβάλλει στην κατανόηση του τρόπου διαμόρφωσης από την τοπική κοινωνία του Βελεστίνου διαφορετικών αντιλήψεων για το περιβόητο τέκνο του τόπου.

Ασφαλώς δεν τρέφω καμιά αυταπάτη ότι μπορεί να αναπτυχθεί και να απαντηθεί η υπόθεση εργασίας του τίτλου μέσα από τις σύντομες γραμμές αυτής της παρέμβασης. Αφενός θίγω το ζήτημα, διότι εκ των πραγμάτων δικαιολογείται να αποτελέσει αντικείμενο διεξοδικής επιστημονικής έρευνας. Αφετέρου καθώς θεωρώ ότι είναι ώρα να προβληματιστούμε βαθύτερα στην ιδιαίτερη πατρίδα του Ρήγα για το πραγματικό περιεχόμενο της σχέσης μας με την εμβληματική αυτή προσωπικότητα, πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα από την επετειακή ρητορεία.

Ο Ρήγας πρόβαλε στο προσκήνιο της ελληνικής πολιτικής σκέψης ως «διερμηνευτής του ριζοσπαστικού Διαφωτισμού τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη». Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Βελεστίνο της Θεσσαλίας, οικισμό όπου κατά παράδοση από τους μεσοβυζαντινούς ήδη χρόνους κατοικούσαν πληθυσμοί οι οποίοι είχαν αναφορές στους Βλάχους ημινομάδες της Πίνδου, πράγμα που συνεχίζει να συμβαίνει μέχρι και σήμερα. Γεγονός είναι ότι ο ίδιος γνωρίζει τη συμβολή των συγχρόνων του Βλάχων, ως συστατικού στοιχείου του Γένους των Ρωμαίων, στην ελληνική εθνική ιδέα. Σε αναγνώριση αυτής συμπεριλαμβάνει στη Χάρτα του την περιώνυμη Μοσχόπολη, παρά την πρώτη καταστροφή της στα Ορλωφικά. Με βάση τα ως σήμερα γνωστά στοιχεία δεν μπορούμε να δώσουμε μια τεκμηριωμένη, πειστική κι οριστική απάντηση στο αν η οικογένεια του Ρήγα ήταν βλαχική ή όχι. Για να το πω αλλιώς κι απλά. Για τον ίδιο δε φαίνεται να είχε κάποια αξία τέτοιος διαχωρισμός. Διέκρινε τους κατοίκους της ιδιαίτερης πατρίδας του σε Χριστιανούς και μη, όπως τεκμηριώνεται από σχόλιό του στο «Φυσικής Απάνθισμα». Κι οι Χριστιανοί ταυτίζονται με τους Ρωμαίους. Χαρακτηριστικό των σχετικών δυσκολιών είναι το γεγονός ότι οι πρωτογενείς ειδήσεις για την οικογενειακή κατάσταση στο βιογραφικό σημείωμα του Ρήγα δεν συμπληρώνουν, για να το πω σχηματικά, ούτε μισή έντυπη σελίδα. Γίνεται κατανοητό λοιπόν ότι το πεδίο μένει ανοιχτό στη δυνατότητα των υποθέσεων στη βάση δευτερογενών πηγών, που με τη σειρά τους ενισχύουν κυρίως την έκφραση εικασιών. Είναι
σ’ αυτό το επίπεδο που η πληθωριστική αναπαραγωγή κι ανασύνθεση των σχετικών ειδήσεων έχει δημιουργήσει τη δική της πραγματικότητα στην οποία κινδυνεύει να εγκλωβιστεί κανείς αν λειτουργήσει, στην καλύτερη των περιπτώσεων, με συναισθηματικούς όρους.

Είναι εντυπωσιακό γεγονός η μαχητικότητα κι ο ζήλος με τα οποία επιχειρούν οι εκφραστές και συντηρητές αυτής της πραγματικότητας της εικοτολογίας. Πολύ δε περισσότερο εντυπωσιάζει η δογματική προσπάθεια να θέσουν το πλαίσιο της σχετικής συζήτησης. Κοινό σημείο του ερευνητικού κι ερμηνευτικού ενδιαφέροντός τους το όνομα και η καταγωγή του Ρήγα. Η αποδεικτική αξία της επιχειρηματολογίας τους βασισμένης σε πρωθύστερα μέχρι κι επινοημένα απαντητικά σχήματα είναι επιστημονικά μηδενική. Η δομή κι η εκφορά του λόγου της παραπέμπει περισσότερο στις τεχνικές επινόησης και κατασκευής παράδοσης. Ασφαλώς δε δυσκολεύονται να βρουν τους προδρόμους τους και την αντίστοιχη τεκμηρίωση. Οι απαρχές του σχετικού προβληματισμού ανάγονται στα μέσα του 19ου αιώνα. Στη συνέχεια με την ενσωμάτωση του Βελεστίνου στο νεοελληνικό εθνικό κράτος έμελλε να εμπλουτιστεί η σχετική ύλη. Από την ανάμειξη λαϊκών προφορικών παραδόσεων και επεξεργασμένων λογίων θεωρήσεων και θέσεων προέκυψαν στο μεταίχμιο των δύο περασμένων αιώνων διάφορες νέες απόψεις. Διαχρονικά, ανάλογα με τη δυνατότητα πολιτικής επιρροής οι θέσεις αυτές περνούν στα σχολικά εγχειρίδια, σε εγκυκλοπαίδειες. Η συζήτηση επανήλθε τόσο στον ακαδημαϊκό χώρο όσο και στην τοπική κοινωνία μετά τη δεκαετία του ’50. Οι φορείς της σε εθνικό και τοπικό επίπεδο, οι μηχανισμοί αλληλοτροφοδότησής της και οι σκοπιμότητές της άλλοτε αλληλοεπικαλύπτονται, άλλοτε διασταυρώνονται και κυρίως καταδεικνύουν ότι αυτή συνδέεται περισσότερο με σύγχρονες καταστάσεις και συχνά εκφράζουν πολιτικούς, ιδεολογικούς και τοπικούς μικροπολιτικούς ανταγωνισμούς. Μάλιστα, υπήρξε τέτοια η δυναμική της, που η κορύφωσή της αποτυπώθηκε στην σχετικά πρόσφατη συγγραφή και δημοσίευση δύο μονογραφιών, εκφραστικών των δύο αντιπαρατεθέμενων εικασιών αντίστοιχα. Οι συγγραφείς ανενδοίαστα προβάλλουν ως πρωτογενή τεκμήρια στήριξης των θέσεών τους, ο ένας την πλαστή υπογραφή του Ρήγα από την λεγόμενη «ελληνική ταβέρνα» στη Βιέννη, ο άλλος φωτογραφία(!) του Ρήγα με βλαχική ενδυμασία γνωστού μεγαλοτσέλιγγα της Σμίξης.

Έχω την πεποίθηση ότι η ανακύκλωση κι ανατροφοδότηση της όλης συζήτησης σήμερα βασίζεται περισσότερο σε προσωπικές εμπειρίες, τοποθετήσεις και στρατηγικές και λιγότερο στο πραγματολογικό υλικό. Η ψύχραιμη, επιστημονική ιστοριογραφία φαίνεται προς το παρόν απλά να παρακολουθεί και απέχει από τη συζήτηση. Πράγμα λογικό σε πρώτη ανάγνωση, αντιπαραγωγικό όμως καθώς η τελευταία αποκλίνει παρασάγγες από τους όρους και τις μεθόδους της δικής της διαπραγμάτευσης. Με βάση τα δεδομένα που εξέθεσα ως εδώ συνοπτικά, γίνεται αντιληπτό το πλαίσιο στο οποίο συμβαίνει η πρόσληψη τόσο του αντικειμένου όσο και της όλης συζήτησης από την εθνική και την τοπική κοινωνία.

Το ζήτημα της γενέτειράς του το απάντησε ο ίδιος ο Ρήγας και κάθε λέξη περιττεύει. Το θέμα του ονόματός του φαίνεται να είναι πιο σύνθετο. Να σημειώσω ότι το ερώτημα για το «πραγματικό όνομα» του Ρήγα είναι μεταγενέστερο. Δεν αντιστοιχεί στην εποχή του, στο σύστημα ονοματοδοσίας των συγχρόνων του. Νομιμοποείται βέβαια να τεθεί, από το γεγονός, ότι ο ίδιος εμφανίζεται με διαφορετικά αυτόγραφα στα μέχρι σήμερα γνωστά έργα του αλλά και σε άλλα έγγραφα. Ταυτόχρονα περιορίζεται από το ίδιο το μέχρι σήμερα γνωστό πραγματολογικό υλικό αποκλειστικά και μόνο ως προς αυτό. Ο Ρήγας υπογράφει όλα τα έργα του που εκδόθηκαν στη Βιέννη από το 1790 και μετά σύμφωνα με την πάγια συνήθεια και πρακτική των λογίων της εποχής του ως «Ρήγας Βελεστινλής Θετταλός». Δηλαδή με το μικρό του όνομα, το πατριδωνυμικό του και τον γεωγραφικό προσδιορισμό της γενέτειράς του. Σε χειρόγραφο έργο του από το 1786, που σώζεται στα Εθνικά Αρχεία της Ρουμανίας στην πόλη Σίμπιου έγινε πρόσφατα γνωστό και δημοσιεύτηκε (2003), υπογράφει ως «Ρήγας Γραμματικός». Δηλαδή με το μικρό του όνομα και τον προσδιορισμό της επαγγελματικής του ιδιότητας. Να σημειωθεί ότι στο ίδιο ιδιοκτήτης του χειρογράφου αναφέρεται γαλλιστί ο κ. «Roy» δηλ. ρήγας, βασιλιάς! Αυτή η διαφορετική μορφή της ονομασίας του παραδίδεται και σε διάφορες οικονομικές δοσοληψίες του, όπως και στις εργασιακές σχέσεις του στη Βλαχία παράλληλα προς την πρώτη. Θα ήταν ενδιαφέρον να εξεταστεί η τυπολογία και των δύο μορφών, στο βαθμό που υπάρχει, και οι αντίστοιχες χρήσεις τους.

Άλλα δύο αυτόγραφα του Ρήγα είναι δηλωτικά της ηλικιακής του κατάστασης. Το σημείωμά του στα παράφυλλα της έκδοσης της Βασιλείας με έργα αρχαίων γεωγράφων αναφέρει: «το παρόν βιβλίον υπάρχει του Ρήγα Κυρίτζη Βελεστίνου ατάροισι ποτί εντί και τούτο». Η μορφή αυτού του εξαιρετικά καλλιγραφικού αυτογράφου ανταποκρίνεται στη συνήθη υπογραφή των συγχρόνων του γενικά και χρονολογείται στη νεανική του περίοδο. Η καλλιγραφία ήταν αντικείμενο της εγκυκλίου παιδείας. Το μικρό όνομα συνοδεύεται από το πατρώνυμο σε γενική κι ακολουθείται απ’ τον πατριδωνυμικό προσδιορισμό. Αντίθετα το αυτόγραφό του στο βιβλίο (έκδοση 1796) που του χάρισε ο Κλεισουριώτης λόγιος Δημήτριος Δάρβαρης «εκ των του Ρήγα Βελεστινλή και τούτο» φανερώνει τον ενήλικα, ανεξάρτητο και συνειδητοποιημένο λόγιο άνδρα της βιεννέζικης περιόδου του. Επιπλέον αξίζει να σημειωθεί ότι οι στενοί του συνεργάτες Μαρκίδες Πούλιου, εκδότες της «Εφημερίδος», τον αναφέρουν σ’ αυτή μόνο ως Ρήγα. Ως Ρήγας με κεφαλαία υπογράφει το προλογικό του σημείωμα στο «Φυσικής Απάνθισμα» (1790). Η σπάνια χρήση του συγκεκριμένου ονόματος εκείνα τα χρόνια φαίνεται πως ήταν αρκετή για να εξασφαλίσει την αναγνωρισιμότητά του στο ευρύ κοινό. Πράγματι κανείς άλλος από τους χιλιάδες Έλληνες εγκατεστημένους στην αυτοκρατορία των Αψβούργων κατά το 18ο αιώνα δεν έφερε αυτό το ασυνήθιστο όνομα. Δε γνωρίζουμε αν επιχωρίαζε ανάμεσα στους συντοπίτες του καθώς δε σώζεται αντίστοιχο ονοματικό υλικό από το Βελεστίνο του 18ου αιώνα.

Από όσα εκτέθηκαν παραπάνω γίνεται κατανοητό κι αποδεκτό το ερώτημα για την ονομασία του Ρήγα. Νομιμοποιείται να τίθεται καθώς το ίδιο το γνωστό πραγματολογικό υλικό απαντά διαφορετικά. Αυτή είναι η μόνη τεκμηριωμένη πραγματικότητα. Από κει και πέρα αρχίζουν οι υποθέσεις. Ο Ρήγας συνεχίζει να παραμένει ο μεγάλος γνωστός μας άγνωστος σε ό,τι αφορά την ιδιωτική και οικογενειακή του κατάσταση. Αυτό συμβαίνει διότι στερούμαστε σχετικών πρωτογενών τεκμηρίων και ειδήσεων. Κι εδώ προβάλλει επιτακτική η ανάγκη της αρχειακής έρευνας. Η συζήτηση που διεξάγεται για το όνομα και την καταγωγή του Ρήγα, όπως πάντα εκ των υστέρων κι ελλείψει άμεσων ειδήσεων, όπως προανέφερα, στα συμπεράσματά της δικαιολογείται να αρχίζει μόνο με το ρήμα εικάζω …

Καθώς λοιπόν δεν έχουν προκύψει από την αρχειακή κι ιστορική έρευνα μέχρι τώρα νέες πληροφορίες για τον Ρήγα, η όποια συζήτηση, εάν δεν είναι από μόνη της, κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μια νέα πομφόλυγα.

Στέργιος Λαΐτσος

Ιστορικός

Ινστιτούτο Ιστορίας, Πανεπιστήμιο Βιέννης

ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΤΟΥ ΤΡΑΧΗΛΟΥ ΤΗΣ ΜΗΤΡΑΣ

2010-03-09T21:49:00.002+02:00

Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας είναι ο δεύτερος σε συχνότητα καρκίνος μετά τον καρκίνο του μαστού ανάμεσα στις γυναίκες 15-44 ετών στην Ευρώπη και ο πρώτος Παγκοσμίως. Σήμερα, καθημερινά κάθε 2 λεπτά μία γυναίκα πεθαίνει από καρκίνο του τραχήλου της μήτρας Παγκοσμίως και στην Ευρώπη μία γυναίκα κάθε 30 λεπτά της ώρας.

Στο 99,7% των περιπτώσεων με καρκίνο του τραχήλου της μήτρας έχει ανιχνευθεί κάποιο από τα 100 και πλέον σήμερα γνωστά στελέχη του ιού των ανθρωπίνων κονδυλωμάτων (HPV). Άρα ο HPV είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την καρκινογένεση στον τράχηλο της μήτρας. Η πρόληψη από τη μόλυνση με αυτόν τον ιό σαφώς και θα ελαττώσει ή και θα εξαλείψει τα περιστατικά με καρκίνο του τραχήλου της μήτρας. Στο 70% περίπου των καρκίνων του τραχήλου της μήτρας έχουν ανιχνευθεί τα ογκογόνα στελέχη 16 και 18 του HPV. Γι’ αυτά τα στελέχη του ιού έχουν παρασκευασθεί και είναι σε κυκλοφορία σήμερα 2 εμβόλια. Τα εμβόλια αυτά δεν περιέχουν εξασθενημένο ή νεκρό τον ιό αλλά τεχνητά αναπαραγμένο το επιφανειακό καψίδιό του. Άρα δεν μπορεί να έχει καμμία λοιμογόνο δύναμη και με τις μέχρι σήμερα αναφορές είναι το εμβόλιο με τις λιγότερες ανεπιθύμητες ενέργειες. Θα πρέπει λοιπόν να ενθαρρύνονται όλα τα κορίτσια από 11 και πλέον ετών να εμβολιάζονται με κάποιο από τα 2 εμβόλια.

Σήμερα το κράτος παρέχει ΔΩΡΕΑΝ το εμβόλιο σε κορίτσια 11 ετών και σε νεαρές γυναίκες 26 ετών. Δεν χρειάζεται καμία εξέταση πριν τη διενέργεια του εμβολιασμού ούτε και από τις γυναίκες που έχουν ενεργή σεξουαλική ζωή γιατί είναι απίθανο να φέρουν και τον τύπο 16 και τον τύπο 18 μιά και αυτοί ανήκουν σε διαφορετικούς κλώνους του ιού.

Το εμβόλιο γίνεται με μιά απλή ενδομυϊκή ένεση στο δελτοειδή μύ (μπράτσο) και έχει συνολικά 3 δόσεις. Οι γιατροί που θα πρέπει να απευθύνονται οι νεαρές γυναίκες είναι ο Παιδίατρος, ο Γενικός Ιατρός και ο Γυναικολόγος.

Συζητείται ακόμη το ενδεχόμενο του εμβολιασμού και των αγοριών για την ταχύτερη καταπολέμηση του ιού και για το γεγονός ότι το εμβόλιο προστατεύει και από τον καρκίνο του πρωκτού.

ΒΕΝΕΤΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

Μαιευτήρας- Χειρουργός Γυναικολόγος

Η ιστορία ενός Μικρασιάτη

2010-03-09T20:17:00.001+02:00

Αιχμάλωτος στους Τσέτες ήταν για λίγα χρόνια ο Γεώργιος Νέμτσας, συλληφθείς μαζί με τον κουνιάδο του Χρήστο Τσεσμελή και το γιο του τελευταίου Γεώργιο. Μια περιπέτεια διανθισμένη με πείνα, κρύο και πολλά βασανιστήρια. Ήταν το 1921. όταν η οικογένεια του Γεωργίου Νέμτσα βρισκόταν στο Σερέκιοϊ της Μενεμένης, 20 χιλιόμετρα περίπου από την Σμύρνη. Μια ευτυχισμένη οικογένεια, που έζησε στη συνέχεια τη θλιβερή περιπέτεια των Μικρασιατών κάτω από τις πλέον δυσμενείς συνθήκες και κάτω από το βάρος μιας πολυμελούς οικογένειας, τα περισσότερα μέλη της οποίας είχαν γεννηθεί στην Ελλάδα στο μεσοδιάστημα 1916-1920. Ο Γεώργιος Νέμτσας και η γυναίκα του Ευανθία, το γένος Γεώργιου Τσεσμελή, είχαν οχτώ παιδία τους Χριστόφορο, Ρήγα, Γαριφαλιά, Γιάννη, Νίκο, Αικατερίνη, Καλλιόπη και Ελένη. Από αυτούς μόνο η Γαριφαλιά γεννήθηκε στη Μικρά Ασία ενώ οι άλλοι στο Βελεστίνο.
Οι γονείς έζησαν και είδαν τα παιδία τους να προκόβουν και να δημιουργούν οικογένειες με καλή κοινωνική θέση. Ο πατέρας Γιώργος πέθανε το 1951 και η μητέρα Ευανθία το έτος 1976. Στην Μικρά Ασία η οικογένεια Νέμτσα ήταν ευκατάστατη, με σπίτια, αμπέλια, κτήματα. Έλλειπε όμως η ηρεμία γιατί κάθε λίγο οι οπλισμένοι Τσέτες (άτακτοι του τούρκικου στρατού) επέδραμαν στο χωριό Σερέκιοϊ, λεηλατούσαν και έπαιρναν μαζί τους αιχμάλωτους νέους του χωριού. Μια κατάσταση ανησυχητική, όπου κυριαρχούσε ο φόβος και σε περιπτώσεις ο πανικός. Οι Έλληνες που ήταν και οι μοναδικοί κάτοικοι του χωριού Σερέκιοϊ, παρά τις επιδρομές των Τούρκων, διατηρούσαν τη σύμπνοια, τη συνεργασία και την αλληλοβοήθεια. Ήταν μονιασμένοι και αντιμετώπιζαν τα προβλήματα τους με ψυχραιμία και σύνεση. Αυτό όμως, το δέσιμο των κατοίκων, προκαλούσε το φθόνο των Τούρκων, οι οποίοι κατά περιόδους έδειχναν το μίσος για τους «γκιαούρηδες» που πρόκοβαν και ευημερούσαν. Αυτό κρατούσε για πολλά χρόνια, έως ότου ήλθε η καταστροφή με την επέλαση του Κεμάλ και την εκδίωξη των Ελλήνων από την μικρασιατική γη. Μια καταστροφή που συνοδεύτηκε από σφαγές, αιχμαλωσία, αρπαγή περιουσίων και πυρπολήσεις που ολοκλήρωναν την εικόνα που παραμένει αποτυπωμένη στο μυαλό των προσφύγων για την τραγικότητα της.

Ο Γεώργιος Νέμτσας αρραβωνιάστηκε την κόρη του Γ. Τσεσμελή, την Ευανθία και ακολούθησε τον πεθερό του στην Ελλάδα το 1916, και χάρις σε μια συμφωνία ανταλλαγής πληθυσμών εγκαταστάθηκαν στο Βελεστίνο. «Άρχοντας» πραγματικός ο Χρ. Τσεσμελής στην εμφάνιση, στο φέρσιμο και με οικονομική άνεση, αγόρασε το σπίτι και ύστερα από μικρό χρονικό διάστημα εγκαταστάθηκε στον «Μιτζίτ». Εν τω μεταξύ στο διάστημα της παραμονής στο Βελεστίνο, ο Γ. Νέμτσας παντρεύτηκε την Ευανθία Τσεσμελή, με κουμπάρο τον Δημ. Γούλα. Με την αποβίβαση του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία, ο Γ. Νέμτσας με τον πεθερό του Χρ. Τσεσμελή και τα δυο κουνιάδια του αποφασίζουν να γυρίσουν στο χωριό τους το Σερεκιοϊ, σε μια προσπάθεια να δημιουργήσουν εκ νέου τα νοικοκυριά τους. «Ο πατέρας μου, αφηγείται ο Γιάννης Νέμτσας, είχε μαζί του, κατά την επιστροφή, τα γεννηθέντα στο Βελεστίνο αγόρια Χριστόφορο και Ρήγα. Στο Σερέκιοϊ γεννήθηκε στο Βελεστίνο μετά τη μικρασιατική καταστροφή. Είχε την ατυχία ο πατέρας μου να αιχμαλωτιστεί από τους Τσέτες μαζί με τον πεθερό του Χρ. Τσεσμελή, το γιο του Γ. Τσεσμελή και δυο γαμπρούς του Χρ. Τσεσμελή από αδελφές. Ήταν μια άκρως δραματική περιπέτεια, αφού οδηγήθηκαν στα «λημέρια» των Τσετών και υποβλήθηκαν σε κάθε λογής βασανιστήρια. Πείνα, ξυλοδαρμοί, εξευτελισμοί, να τους περιφέρουν με σώβρακο και πουκάμισο καταματωμένοι. Από το χαμάμ σε απότομο κρύο, 10 βαθμούς κάτω από το μηδέν και ο θάνατος επισκεπτόταν καθημερινά τους Έλληνες αιχμάλωτους. Και ενώ ο Χρ. Τσεσμελης, ο γιος του Γεώργιος και οι γαμπροί του εξαφανίστηκαν, χωρίς έκτοτε να δώσουν σημεία ζωής, ο πατέρας μου Γ. Νέμτσας κατόρθωσε να διαφύγει ύστερα από περιπετειώδη καταδίωξη από τους Τούρκους.

Πριν όμως συμβεί αυτό, ο κουνιάδος του πατέρα μου, Γιάννης Τσεσμελής, υπηρετών στον Ελληνικό στρατό, τραυματισθείς σοβαρά σε μάχη με τους Τούρκους, αυτοκτόνησε για να μην πέσει στα χέρια τους. Και όσο διαρκούσε η αιχμαλωσία του πατέρα μου, οι Έλληνες της Μικρασίας, από την πίεση των Τούρκων, εγκατέλειπαν την πατρώα γη, τη γη των προγόνων τους. Πανικόβλητοι κατευθύνονταν στη Σμύρνη για να επιβιβασθούν στα πλοία για την Ελλάδα. Η μανά Ευανθία, είχε στο σβέρκο τα δυο αγόρια Χριστόφορο και Ρήγα, στα χέρια μπογαλάκια και με τα δόντια κρατούσε τη νεογέννητη Γαριφαλιά. Κατευθυνόμενη για την πύλη της παράλιας, δέχθηκε επίθεση από τουρκόπουλο για αρπαγή χρημάτων. Άρπαξε τη μικρή Γαριφαλιά, της ξέσκισε τα ρούχα και αφού δεν βρήκε τίποτε, την πέταξε κάτω. Και ενώ, μέσα στην οχλοβοή και την αναστάτωση η μανά μου προσπαθούσε να περάσει την πύλη, πιάστηκε στα κάγκελα ο γιος της Ρήγας. Νέα καθυστέρηση, νέα περιπέτεια και τελικά έφθασε στα χέρια Αμερικανών που την οδήγησαν μαζί με τα τρία μικρά στο καράβι. Και ενώ είχαν διαφύγει τον κίνδυνο, το καράβι δεν ξεκινούσε. Αδημονία και ερωτηματικά για την καθυστέρηση αναχώρησης. Στις λίγες μέρες παραμονής στο καράβι , έβλεπαν τη Σμύρνη να καίγεται, και τους Έλληνες να στριμώχνονται στην παράλια και να προσπαθούν να ανέβουν στα καραβιά να σωθούν. Τελικά το καράβι αναχώρησε και η μανά μου με τα μικρά έφθασε στον Πειραιά και από κει στο γνώριμο Βελεστίνο και ο πατέρας μου Γεώργιος Νέμτσας, αφού είχε περάσει μια περίοδος δραματικής απόδρασης και φυγής από την αιχμαλωσία των Τούρκων. Εδώ δημιούργησε το νοικοκυριό του με πολλή δουλεία και είχε για την τιμιότητα του την εκτίμηση προσφύγων και ντόπιων. Εν τω μεταξύ, η οικογένεια μεγάλωσε με τους Γιάννη, Νίκο, Καλλιόπη και Ελένη και τελικά εκτός από τα οχτώ παιδία, η οικογένεια συμπληρώθηκε και με 16 εγγόνια».

Η πορεία της οικογένειας Γεωργίου Νέμτσα, ήταν μια πορεία σκληρή δουλείας, με ότι αυτό συνεπάγεται για να μπορέσει όχι μόνο να ορθοποδήσει, αλλά να έχει την εκτίμηση όλων. Τα παιδία αποκαταστάθηκαν, δημιούργησαν οικογένειες, αλλά και σήμερα αποτελούν οι οικογένειες Νέμτσα, μια γροθιά και από κοινού, πολλές φορές, αντιμετωπίζουν αναφυόμενα προβλήματα. Όσο για την οικογένεια Τσεσμελή, αυτή συνολικά είχε πέντε θύματα, τον πατέρα Χρήστος, τα παιδιά Γεώργιο και Γιάννη και τους δυο γαμπρούς του από αδελφές. Οι οικογένειες Γ. Νέμτσα και Δρ. Τσεσμελή ακολούθησαν τη μοίρα των άλλων Μικρασιατών. Εγκατέλειψαν περιούσιες, είχαν θύματα, καταδιώχθηκαν και έφθασαν εδώ, σχεδόν ξυπόλυτοι, στεγασθέντες αρχικά σε παράγκες, χωρίς το κράτος να τους δώσει έστω ένα στρέμμα γης. (Τα γεγονότα εξιστόρησε ο γιος του Γιάννη Νέμτσα).

Παναγιώτα Νέμτσα

Αποκλειστικό: Νατάσα Ράγιου

2010-03-09T19:57:00.001+02:00

1)Δεν νομίζω ότι υπάρχουν και πολλά…άγνωστα πράγματα για την επαγγελματική μου πορεία μέχρι τώρα. Άρχισα να δουλεύω ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Απογευματινή», παράλληλα με τις σπουδές μου στο Πανεπιστήμιο στο τμήμα Γαλλικής Φιλολογίας της Φιλοσοφική σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μετά ήρθε η τηλεόραση, με εκπομπές ενημερωτικού, ειδησεογραφικού και ψυχαγωγικού χαρακτήρα σε διάφορα κανάλια όπως στην ΕΡΤ, Ant1, STAR κ.α. Ο γάμος μου και η δημιουργία οικογένειας με έφεραν στην Πάτρα όπου και πρωτοασχολήθηκα με την πολιτική, σε επίπεδο Τοπικής Αυτοδιοίκησης, μετά από παρότρυνση του Ευάγγελου Φλωράτου. Εξελέγην πρώτη δημοτική σύμβουλος του Δήμου Πατρέων και αργότερα ήρθε η κεντρική πολιτική σκηνή με πρόταση να περιληφθώ στο ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας, από έναν άλλον… Βαγγέλη, τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Εκλέχτηκα βουλευτής Αχαΐας το 2007, αξίωμα το οποίο υπηρέτησα με όλες μου τις δυνάμεις, συνέπεια, πάθος και αυταπάρνηση, δίνοντας τον καλύτερό μου εαυτό. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε…
2)Η κατάσταση είναι πολύ ρευστή και όσο πάει χειροτερεύει. Πιστεύω πως τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμα, μας περιμένουν και άλλες λαχτάρες, τουλάχιστον μέχρι το 2012 και όποιος κατορθώσει να αντέξει μέχρι τότε, θα επιβιώσει. Αν η κυβέρνηση Καραμανλή έκανε τα μισά από αυτά που γίνονται σήμερα, ο κόσμος θα είχε βγει με…τανκς στους δρόμους και τα ΜΜΕ θα είχαν οργιάσει. Τα οποία όπως βλέπετε δεν ακούν, δεν βλέπουν , δεν ξέρουν τίποτα…Μιλάμε για τα κανάλια που ξαφνικά βαφτίζουν «αναγκαία» τα όποια μέτρα παίρνει η κυβέρνηση, ακόμα και αυτά που είναι εξόφθαλμα άδικα και σε λάθος δρόμο. Μην ξεχνάτε ότι βάφτισαν την επιχείρηση στο Βύρωνα «επιτυχία», με ένα νεκρό μέσα. Από την άλλη, το εκλογικό σώμα δεν συμπεριφέρεται όπως τη δεκαετία του ’80, αλλάζει πολύ πιο γρήγορα και κινείται με μεγαλύτερη ευκολία από το ένα κόμμα στο άλλο…

Όλοι οι Έλληνες ξέρουν πως φτάσαμε ως εδώ, μετά από πολιτικές αποφάσεις πολλών κυβερνήσεων. Μπορεί άραγε να φανταστεί κανείς πως θα ήταν ο χάρτης της χώρας σήμερα, αν επενδύονταν ΟΛΑ τα κονδύλια της Ε.Ε., που έχουν δοθεί στις Ελληνικές κυβερνήσεις από το ’81 και μέχρι σήμερα, εκεί που έπρεπε: Στην ανάπτυξη του τόπου μας, στην γεωργία μας, στον τουρισμό μας, στον πολιτισμό μας, στα ορυκτά κοιτάσματά μας, στις υποδομές μας; Αυτός ο τόπος έχει όλα τα καλά του Θεού και όμως… Φτάσαμε ως εδώ από τότε που οι Έλληνες έμαθαν στο «Τσοβόλα δώστα όλα…» και τις αλόγιστες παροχές. Φτάσαμε ως εδώ, απ’ όταν οι Έλληνες έμαθαν να συγχωρούν λάθη των ηγετών τους μόνο και μόνο επειδή κέρδιζαν πρόσκαιρα και οι ίδιοι. Η Ελλάδα έχει εγκλωβιστεί σε έναν φαύλο κύκλο, για το αν οι πολιτικοί φταίνε για την πελατειακή σχέση τους με τους ψηφοφόρους τους ή αν οι ίδιοι οι ψηφοφόροι «εκβιάζουν» την σχέση αυτή από τον πολιτικό τους. Γιατί θα πρέπει να σας πω, ότι στην Ελλάδα, η πολιτική ασκείται ακόμη στα καφενεία, στους γάμους, στις κηδείες, στην ετήσια πολιτιστική εκδήλωση του κάθε χωριού και στο ψεύτικο χτύπημα στον ώμο… ΠΡΕΠΕΙ να αλλάξουμε όλοι μας! Αυτή είναι η μοναδική διαφυγή μας από την κρίση. Και οι πολιτικοί πρέπει να αντιμετωπίσουν τους εαυτούς τους σοβαρά και υπεύθυνα αλλά και οι πολίτες να ξέρουν ποιόν ψηφίζουν και με τι κριτήρια.

3)Ο Αντώνης Σαμαράς, ο νέος Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, ανέλαβε τα ηνία του κόμματος σε μια φάση του που κάποιοι άλλοι ζύγισαν τις δυνάμεις και έπειτα αποφάσισαν να μην θέσουν υποψηφιότητα. Αυτό σημαίνει πολλά και για τους τρείς αγωνιστές του κόμματος που έφτασαν μέχρι τέλους στην εσωκομματική κούρσα και πολύ περισσότερα για τον νικητή. Όλοι εμπιστευόμαστε τον νέο Πρόεδρο και περιμένουμε πολλά από εκείνον. Και όσο για κάποιους που μιλούν για ατονία και απουσία ισχυρού αντιπολιτευτικού λόγου, θα πρέπει να λάβουν υπ’ όψιν τους ότι η εξαιρετικά δύσκολη και κρίσιμη συγκυρία στην Ελλάδα απαιτεί νηφαλιότητα, ψυχραιμία και μεθοδικότητα. Στοιχεία που διαθέτει ο κύριος Σαμαράς. Το ζήτημα δεν είναι να ικανοποιούνται τα δελτία των 8 αλλά να γίνεται σοβαρή και εποικοδομητική δουλειά.

4)Το όραμά μου είναι να μας ακούει με…ευήκοα ώτα η κεντρική εξουσία! Η νεότερη γενιά πολιτικών στην οποία ανήκω, έχει και όραμα και όνειρα και στόχους για τον τόπο μας, αλλά δεν αρκεί πάντα αυτό. Για να απαντήσω όμως, για τις ανάγκες της συνέντευξης, σας λέω ότι η Αχαΐα πρέπει να γίνει μια πραγματική, και όχι μόνο γεωγραφική, πύλη προς τη Δύση. Χρειαζόμαστε ένα πλήρες πολιτικό αεροδρόμιο. Νομίζω ότι αν θέλουμε να στηρίξουμε ουσιαστικά και την λειτουργία του νέου λιμανιού στην Πάτρα, θα πρέπει να δώσουμε κίνητρα σε εταιρείες logistiscs, ώστε να δρουν επιχειρηματικά εκεί. Οραματίζομαι μια Αχαΐα όπου οι αγρότες της δεν θα ζουν από τις επιδοτήσεις της Ευρώπης αλλά από τα καλής ποιότητας προϊόντα της, τα οποία θα μπορούν να τα πουλούν σε αξιοπρεπείς τιμές ώστε να τα απολαμβάνουν Έλληνες και Ευρωπαίοι. Οραματίζομαι μια Αχαΐα, η οποία θα είναι τουριστικός προορισμός για την φυσική ομορφιά της, της ιστορία της, το Νέο Μουσείο, το καρναβάλι της. Οραματίζομαι μια Διεθνή έκθεση στην Πάτρα, στον αντίποδα της αντίστοιχης Δ.Ε.Θ. της Θεσσαλονίκης. Η διάθεση και η όρεξη από εμάς υπάρχει…